Op een dynamisch onbewoond eiland: Rottumeroog.
Tijdens het reces heb ik een werkbezoek mogen brengen aan Staatsbosbeheer. Aan mij de eer om met deze organisatie een bezoek te brengen aan het meest oostelijke Nederlandse waddeneiland Rottumeroog.
In de vroege ochtend vertrek ik vanuit de Stad naar de haven van Lauwersoog. Tijdens de rit van over de N361 krijg ik van Senior Communicatieadviseur Jorien Bakker van Staatsbosbeheer de nodige uitleg over 'pronkjewailtjes' in Noord-West Groningen. In Lauwersoog gaan we aan boord van de Noordster, een schip dat gehuurd wordt door Staatsbosbeheer van het ministerie van Economische Zaken. Een mix van mensen aan boord: vogelaars, natuurliefhebbers, journalisten en dus een Statenlid.
Vanuit Lauwersoog varen we zigzaggend over het Groninger deel van de Waddenzee. Aan de ene kant herken je de kerktorens van verscheidene dorpen in het Hoogeland, aan de andere kant het Wad, met in de verte Schiermonnikoog. Na verloop van tijd doemen aan de ene kant de contouren op van windmolenparken op zee, aan de rechterkant de Eemshaven met duidelijk herkenbaar de energiecentrales. Het contrast tussen oude en nieuwe energieopmerking in een beeld gevat.
Naarmate de waterspiegel daalt komt een grote diversiteit aan verschillende dieren aan de oppervlakte. Als een marktplein gaan onder andere de zeehonden en vogels alle kanten op. Tijdens de tocht naar Rottumeroog krijgen we uitleg over de vaarroute en de historie van de (verdwenen) eilanden. Met name Bosch en Rottumeroog komen aan de orde. Beide eilanden hebben in het verleden inwoners gekend. Op Rottumeroog stonden zelfs een schooltje en een aantal pakhuizen. Moeilijk voor te stellen op een eiland met enkel nog een baken en een klein en simpel tentenkamp. Eerder stond er nog een vogelkijkpost op het eiland, maar door zee-afslag was men genoodzaakt deze af te breken.
Rottumeroog is niet publiek toegankelijk maar is tegelijkertijd dynamisch, het leeft. Door de zeestroom verplaatst het eiland zich beetje bij beetje naar het oosten. De verwachting is dat het eiland niet zal verdwijnen, sterker nog, de Eems zal eerder in verdrukking raken dan dat het eiland weer door het water wordt opgeslokt.
Op Rottumeroog krijgen we uitleg over de flora en fauna door gepassioneerde vrijwilligers van Staatsbosbeheer die soms ook een nacht verblijven op het onbewoonde eiland. Naast uitleg worden wij ook verzocht om een handje te helpen. Met de strandgangers op Borkum in de verte ruimen wij ook de rommel op die op het strand aanspoelt. Van jerrycans en touw to zelfs schoenen en een wcborstel. Na een toch van een aantal kilometers lopen wij over het drooggevallen wad terug naar de boot, met schelpen en aangespoelde rommel.
We wachten tot het weer vloed worden om de terugreis te starten. Gedurende de terugweg vertelt de schipper over de families die op het eiland hebben gewoond en hoe men in vroegere tijden hun schip door de verschillende geulen laveerde. De kerktorens van Leens en Warfhuizen gaven de zeevaarders houvast om niet vast te komen zitten op het wad. Met ondergaande zon naderen wij Lauwersoog en zit een bijzonder en indrukwekkend werkbezoek aan het noordelijkste stukje Groningen en Nederland er op.
