Stars Of The Lid. Gravitational Pull Vs. The Desire For An Aquatic Life, 1996. Sedimental + Kranky.
seen from Türkiye

seen from Türkiye
seen from Kazakhstan
seen from China
seen from Türkiye

seen from Australia

seen from Türkiye
seen from Germany
seen from United States
seen from Türkiye
seen from Netherlands

seen from United States
seen from United States
seen from Netherlands
seen from Russia

seen from Türkiye
seen from United States
seen from India

seen from United Kingdom
seen from United States
Stars Of The Lid. Gravitational Pull Vs. The Desire For An Aquatic Life, 1996. Sedimental + Kranky.
Pisaura — Asteraceae (Sedimental)
Perhaps the broadest theme that Michael Pisaro-Liu’s music has engaged over the past decade is the possibility that humanity live more harmoniously with the natural world. Broad is as good a word as any, since the works that most explicitly address this theme are big ones; Continuum Unbound consists of three CDs, each 72 minutes in length, and Nature Denatured and Found Again comprises five CDs, each 48 minutes long. On Asteraceae, he gets pithy, but also reaches higher than ever before. It is a single CD, one more lasting 72 minutes. But it is simultaneously grounded by geography and guided by the stars.
Box of rocks = #trumpsupporters (partial portrait) #rocks #nooffensetorocks #sedimental #quarrynotquarry not pictured: under rock #trolls #trump2020 #dumbasarock #boxofrocks #eatrocks #rockwall #bidenorbust #bronxartist #rocksforsale #penandink #keepdrawing #originaldrawing https://www.instagram.com/p/CD9SEUNpNm2/?igshid=1sr2z96zzpekp
Sparkling Love
#happiesthuman #sedimental #justwannabehappy #mindfulness https://www.instagram.com/p/B4Fm9PBFUBF/?igshid=16tny54addykd
really missing the good old days of music
Francisco López Untitled Music for Geography
alessandro bosetti sześć i pół
Kompozycja, o której autor mowa w tym wywiadzie.
Wydana w 2007 przez Rossbin, w tekturowym opakowaniu formatu zwykle używanego dla dvd.
Zwölfzungen czyli dwanaście utworów portretujących języki, których Bosetti nie rozumie.
Sedimental 2010. Rysunki Erina Womacka, projekt i druk Shelter Bookworks.
Trophies to zespół założony przez Bosettiego, który gra coś w rodzaju piosenek. Ale raczej nietypowych - składających się z samego refrenu. Tekst się ciągle powtarza, jedynie sposób jego podania (bo nie śpiewania) się zmienia. Oprócz naszego bohatera (głos, elektronika) w składzie Kenta Nagai na gitarze i Tony Buck na perkusji.
Monotype 2011. Zdjęcie Roberty Frateschi, projekt Mirta.
Ten sam rok, ta sama wytwórnia, pojawia się ten sam tekst Sebalda. Projekt Mirta, na okładce praca Kati Heck.
Trzy kompozycje, gdzie oczywiście głos/mowa, ale również pianino (też wurlitzer), nagrania terenowe, klawesyn, gitara, saksofon sopranowy.
Tutaj fragment.
Ta płyta, nosząca nieco chyba ironiczny tytuł, to silny argument przeciwko tym, którzy twierdzą, że Bosetti robi ciągle to samo.
Con-v 2012, wytwórnia odeszła od swoich całkowicie kartonowych opakowań na rzecz standardowych digipacków. Autor ilustracji pozostaje anonimowy.
Najnowsza rzecz wyszła z dwa tygodnie temu. Znów Monotype, znów spółka Heck/Mirt, znów te dziwne piosenki.
Można sobie teksty poczytać, a tu posłuchać nieco.