senin hikayene son verirken sarf ettiğin, sıraya dizdiğin, yüzlerce kez ezberlettiğin, o kelimelerinden, o sözlerinden, o karmakarışık o paramparça hislerinden, bendeki izlerinden yazmaya başlıyorum bu kez.. özür dilerim. hikayenin, son cümleleri öyle nufus etmişki beynime , öyle kusursuz yapmışki her hücrem görevini, kahretsin ! başka hiç bir sözcük çöplüğü, doldurmuyor ilham çukurlarımı. bir güneş gibi doğmuyor sayfalarıma , buldurtmuyor kendimi, açtırtmıyor perdeyi. biliyorum. diyebiliyorum. o senin hikayen, senin kaleminden dökülen sözler sonuna gelirken . bu ise benim hikayem , ben de bıraktığın şeyler. ne yazık özğünlüğümü kaybettiğim yer. neden ? bu benim şiirim, benim sesim, benim rengim benim benim... kahretsin! sözlerim senin, şiirlerim senin, kalemim senin! söyle ben nereye gideyim? senin hikayene son verirken sarf ettiklerinden... malesef derya cenikli
