Bugün sadece boya yapmadım.
Kapıları fırçayla değil,
emekle boyadım.
Her fırça darbesinde
onca yorgunluk,
ama bir o kadar sevgi vardı.
Gece oldu, yorgunluk çöktü.
Ama içimde sessizce parlayan bir huzur var.
Çünkü yalnız değildim.
O yanımdaydı.
Elinde başka bir iş, göz ucuyla bana bakıyor.
Bazen sessiz,
bazen gülümseyerek…
Ve biz bir iş yeri değil,
bir hayal inşa ediyoruz.
Bir köşesinden kapısına,
duvarından tavanına kadar
her şeyde ikimizin izi var.
Bu sadece bir tadilat değil.
Bu,
birlikte yorulmayı göze almanın,
beraber güçlenmenin hikayesi.
Bazen “oh” diyemedik,
bazen elimiz boyadan çatladı.
Ama yine de
sırtımı yasladığım tek yer onun varlığıydı.
Çünkü biz,
sadece bir düzen kurmuyoruz.
Hayatın her yerinde birbirimize tutunmayı öğreniyoruz.
—————
Ellerimiz yoruldu, ama kalbimiz yine aynı yerde buluştu.