Ben hatalar yapabilirim. İnsanım çünkü. Ölümlüyüm. Eksiğim. Yaptığım hatalar yüzünden hayatımdaki herkesi kaybedebilirim. Yaptıklarımı unutmak için sağa sola savursam da kendimi, gün sonunda aynada gördüğüm gözlerden kaçamam. Değiştiremem de geçmişimi. Gücüm yetmez ardımda bıraktığım anları yeniden yaşamaya. Yüzleşmeye korktuğum gerçekler günden güne hayattan uzaklaştırmaya çabalar beni. Mecburiyetlerimin içinde sıkışmaya başlarım. Kendimle kaldığım her an görünmez olmayı dilerim. Elimde bir avuç gözyaşı ve pişmanlıkla başlarım her yeni güne...
Ve bunların hepsinin yanında yaptıklarımla var olduğumu, kusurlarım ve noksanlıklarımla kendimi sevmem gerektiğini, hayatı kendime zindan etsem de elime geçen tek şeyin bir avuç hayal kırıklığı olduğunu kabul edip o güneşin kalbimi ısıtmasına izin vermem gerektiğini kabullenirim. Çünkü hayat her güne hüzünle başlayacak kadar kısa değil.
Küçükken sonu güzel biten masallara inandırılan bir çocuk olmadım fakat şu hayatta bana yazmam için verilen masalı yalnızca kendim güzelleştireceğimi biliyorum...
13 kasım 25
