Vandaag staan er 2 must-haves op ons lijstje.
Een chinese simkaart en een appartement.
Sandy, de dame van de school, pikt ons op bij het hotel.
‘First stop, telephone store’ lacht ze.
‘Jesus wat ben ik blij dat ze mee is’ zeg ik tegen Benito.
Sandy is druk in de weer met de dame die gaat over het verstrekken van Chinese simkaarten. Met een beetje handen en voetenwerk komen we overeen dat we een abonnement nemen voor hier in Mianyang. Als we buiten Mianyang willen bellen of internetten moeten we dit apart betalen. ‘Prima!’ Ik glimlach naar Sandy. ‘Thanks for your help.’
‘Ok you can pick your number now please’ en ze wijst op het scherm voor ons.
Gezien ik toch niet de illusie heb dit nummer te gaan onthouden wijs ik de eerste op het scherm aan. Met grote ogen kijkt Sandy me aan. ‘You want that one? Really?’ Euhmmmm ja denk ik en ik kijk onzeker naar Benit. ‘Maakt het uit welke is kies?’. Dan komt de verklaring voor haar verbazing. ‘But there is a 4 in it, and this brings bad luck in China. So 4 is not good!’
En dus wandelen Benito en ik een uur later de winkel uit met 2 nieuwe telefoonnummers, zonder 4.
Tweede stop, een appartement.
Sandy legt ons uit dat bijna alle leraren die voor de organisatie werken in dezelfde community wonen. Als we aankomen zien we een stuk of 6 wolkenkrabbers. Dus in één van deze toren gaan we wonen....
Sandy stapt het kantoor van ‘housing agency’ binnen en we worden direct verwelkomt op de Chinese manier met een kop thee. Iedereen om ons heen begint enthousiast te kletsen en ondanks dat we er geen woord van verstaan voelt het ok. Een van de dames op het kantoor neemt ons mee. Ze hebben twee appartementen voor ons in de aanbieding. Met westers toilet! Ons enige vereiste.
We zijn niet de enige geïnteresseerde voor het eerste appartement. Het is ruim, koel en heeft een mooi uitzicht op de rivier. Maar....schoon is anders. Het appartement ziet er doorleeft uit. Benit en ik kijken elkaar aan. ‘And the other appartment?’ Het tweede appartement is een stuk kleiner, ligt in de zon, maar alles is spiksplinter nieuw, Het appartement is net gerenoveerd. De geur van verf is duidelijk aanwezig. ‘Dat trekt wel weg’ zegt Benit. ‘Deze doen dan?’
‘Ok, we will go for this one Sandy.’
Terug in het kantoor van de housing agency krijgen we uitleg over het contract. In China is het normaal dat je een huurcontract tekent voor een jaar en zes maanden huur vooruit betaald. Daarnaast betaal je een borg van zo een anderhalve maand huur. En de housing agency fee voor de bemiddeling. ‘Sandy we can not pay 6 months upfront. We haven’t received salary yet’. Sandy kijkt ons verward aan ‘but you have to pay.’ Ok hier gaan we dan. China vs de westerse wereld. ‘No Sandy we don’t, we can pay 3 months. And after 3 months we will pay the next 3 months. After that the next 3 months and after that the next 3 months’. Na ons poot een uur lang stijf te hebben gehouden wordt besloten de landlord te bellen. Hij gaat akkoord. En dus zijn we trotse huurders van ons nieuwe paleisje in China!
