Моите прегръдки като клетка за тебе бяха,
Като бодлива тел, около теб, ръце протягах.
Глава навеждаше и като птица отлиташе от стряха, твоите мисли за другаде и друг бяха.
Докато за мен, една прегръдка твоя,
Топлеше и най-студената зима, мила моя.
Една прегръдка твоя ми стигаше,
Да усетя, че ме искаш, че ме викаш - искам те.
Но уви, така и не го усетих, а Боже, как исках те.
Като малък огън ледник исках да разтопя
Обич търсих, там където нежелан бях.
Ст. Г.













