#socarts

[lauricejoyce]

Worth it 👊👍 #SocArts #FashionShow 😁

[yesimthatgirl]

RA 9262

July 27, 2011, Linggo, Alas-Dos ng hapon. Habang ang lahat ay abalang-abala sa paghahanda sa libing at ang ilan ay inip na inip na sa kahihintay sa Pari, nakatayo lamang sa gilid ng Simbahan si Anabelle. Nakatulala. Malalim ang iniisip. Ito kasi ang araw ng libing ng Mama ni Annabelle… Si Mrs. Luisa Bonifacio. Isang mabuti at magaling na teacher sa isang kilalang unibersidad sa kanilang lugar. Namatay sa sakit na cancer sa edad na 42. It’s been 5 years since nadiagnosed siya na may sakit siyang cancer. Mahirap. Masakit para sa pamilya nila na tanggapin nung una pero di rin nagtagal, natanggap din nila. Kumbaga, wala na rin naman silang magagawa dun eh! Pinagamot nila si Luisa pero sadyang ayaw siyang tantanan ng sakit hanggang sa pina-chemo nila at pina-radiation. Nanghina ang katawan niya. At simula noon, nagsimula na ang kalbaryo sa buhay ni Annabelle.

 <<<<<<<Flashback<<<<<<<<

Annabelle was so busy baking cookies for her parents until she heard them na nag-aaway..

“Anton, please, wag!”

“kung ayaw mong masaktan kita, susunod ka sa gusto ko!”

Kalabog. Sigawan. Sakit. Yan ang tanging mga bagay na narinig ni Annabelle mula sa kwarto ng parents niya. Here we go AGAIN. Binubugbog na naman ni Anton si Luisa. At of course, after nilang mag-away, pagtatakpan na naman ni Luisa kay Annabelle ang ginawa sa kanya ng magaling niyang asawa. Sasabihin niya kay Annabelle na kesyo nadulas siya sa CR blah blah blah… Paulit-ulit na lang. Nakakasawa na. Pero, di pa rin magawang magsumbong ni Luisa sa mga pulis dahil takot din siyang iwan ni Anton. Sobrang mahal niya ang asawa niya to the point na kahit binubugbog na siya ay parang balewala pa rin sa kanya. Sweet lemon nga, ika ng ilan.

Simula ng gabing yun, nag-iba na ang gawi at kilos ni Annabelle towards people. Naging mailap na siya. Nawalan na rin siya ng social life. Isa-isa na siyang iniwan ng mga kaibigan niya siya na kasi mismo ang umiwas sa kanila. Hindi niya kasi kayang humarap sa mga tao. Ikinahihiya niya ang pamilya niya kahit na kilalang isang magaling na lawyer ang Dad niya sa lugar nila. Respetado at ginagalang yan ang pagkakakilala ng mga tao sa dad niya. Wala kasi sa hitsura niya na ganoon siyang klaseng lalaki. Nambubugbog at abusado.

Patuloy lang si Luisa sa pagtitiis sa ginagawa sa kanya ng asawa niya hanggang sa isang gabi…

“Anton, hindi ko na kaya… nanghihina ako! Maawa ka naman sa kin!”

“ah ganon? So sa ‘kin, di ka naaawa? Luisa naman, lalaki ako… may pangangailangan din naman ako!”

“alam ko yun. Pero sa sitwasyon natin ngayon, intindihin mo naman sana ako. Kahit ngayon lang please?”

“lintik na pag-iintindi yan! Lagi na lang bang ako ang dapat umintindi dito sa bahay na ‘to?!”

“Sino pa ba sa palagay mo? Alangan namang ako pa ang dapat umintindi sa ‘yo? Pagod at hirap na nga ako di ba?”

“Okay fine! Kung ayaw mo, wag mo! Aalis na lang ako sa impyernong bahay na to!”

“Aaan ton, nooo… please don’t leave me! Please noooo! You know how much I love and need you! Anton please! Not now…”

“No, I have to leave this boring house! No one can stop me!”

“Anton, please, parang awa mo na, don’t leave us!”

“If you don’t want me to leave then, papayag ka sa gusto ko!”

“But Anton, hindi ko kaya ang hinihingi mo sa akin. I’m already weak… hindi ko na mabibigay ang gusto mo.”

“Hmmm… yeah, you’re right honey. Kaya nga may naisip ako just now… if you can’t give me, maybe well, just maybe, Annabelle can give it to me…”

Shocked. Questions. Nervous. Yan ang naramdaman ni Annabelle after hearing that conversation of her parents. Hindi niya alam kung ano ang gagawin niya. Natakot siya. Agad siyang pumunta sa room niya. Then after an hour, she heard someone knocking on her door...

“Annabelle baby, are you still awake?” sabi ng Mom niya.

“Yes Mom!”

“Can me and Dad come into your room?”

“okay”

“Annabelle sweetie, may gusto sana akong sabihin sa ‘yo.”

From that moment, kinabahan na si Annabelle…

“ano po yun mom?”

“you know naman na dad and I loves you so much right?”

“yes mom I know”

“and we also know, how much you love us. Especially mom right?”

Tatango lang si Annabelle…

“Ahmmm… you know that mom loves dad so much. Dad’s happiness is equivalent to mom’s. so, if you can make dad happy, mom will be happy too.” (Tears falling).

“mom, why are you crying?’

“Mom’s crying because she loves you so much…”

Then, her Dad came in wearing only his boxers and white fitted sando

“ano, nasabi mo na ba sa kanya?”

“oo”

“good, so… can we start now?”

“Anton, please, anak mo siya… maawa ka naman sa bata…” Luisa is on her knees begging Anton. Baka sakaling maawa pa siya sa anak nila.

“Napag-usapan na natin ‘to Luisa. Kung ayaw mo, aalis ako sa bahay na ‘to. Iiwan ko kayo.”

Napapikit na lang si Luisa. Umiiyak habang dinadala ng asawa niya ang anak nila sa mismong kwarto nila.

“dad, please… no!”

“wag ka ng maraming sinasabi dyan! Tumahimik ka kung ayaw mong masaktan at kung ayaw mo ring patayin ko ang mommy mo!”

Anton undress her and started destroying his only child’s life…

Annabelle was only 13 years old then when her Father started abusing her. The only help that Luisa gave to her child was to bought her birth control pills so that Annabelle wouldn’t get pregnant.

 >>>>>>FAST FORWARD>>>>>>>

Nang biglang may tumawag sa kanya…

“Annabelle, halika na! Andito na si Father."

Dali-daling inayos ni Annabelle ang suot niyang itim na dress at mabilis na tumungo sa Simbahan.

Natapos na ang misa. Isa-isa na ring nagsipag-uwian ang mga bisita nila. Ang tanging natitira na lamang sa kanilang bahay ay si Annabelle at ang Dad niya.

“Now that your mom is gone, we can do what we’ve been wanting to do… wala ng magbabantay sa ‘yo. We’re free.”

“Dad, please stop talking non-sense! Mom’s dead! Kalilibing lang niya. And besides, wala na akong dahilan para gawin ang gusto mo!”

“talaga lang ha?! Baka gusto mong matulad sa Mom mo?”

“subukan mo lang Dad! Matagal na akong nananahimik! Isa pang beses na gawin mo yan, magsusumbong na talaga ako sa mga pulis!”

****the end****