Έβλεπα σήμερα τους ανθρώπους τριγύρω.Στους δρόμους,στα τιμόνια, στα μαγαζιά,στα καφέ, μέσα στο νερό. Πληγωμένοι & σακατεμένοι. Σε μια καθημερινή προσπάθεια ζωής. Γιατί η ζωή δεν είναι αυτονόητη,δεν δίνεται κ πάει από μόνη της, θέλει καθημερινό μόχθο η ύπαρξη η ίδια, θέλει στόχους για να ξελασπώσει, θέλει ξεσήκωμα, θέλει τρέξιμο, θέλει restart…είμαστε δύσκολα κ ας έχουμε μπει σε μια αέναη προσπάθεια να αποδείξουμε το αντίθετο(άραγε σε ποιον;) Η ζωή βάζει βάρη κ αφαιρεί ανεμελιά. Υποχρεώσεις, αξιώσεις, απαιτήσεις, εντάλματα, ενηλικίωση…Όλα κάτω από το πρίσμα ενός μεγάλου πρέπει. Που μετονομάζεται κ χρυσώνεται για να μπορεί να κατέβει απ’το λαιμό… Πρέπει να εργάζεσαι, πρέπει να ερωτευτείς, να ζήσεις, πρέπει να ευτυχήσεις, να γυμναστείς, να προσέξεις, να κυοφορήσεις, να αναθρέψεις, να διαπαιδαγωγήσεις, πρέπει να ταξιδέψεις, να μορφωθείς, να βγάλεις λεφτά, να ζεις υγιεινά, να ψυχαναλύεσαι, να συμμετέχεις, να αγωνίζεσαι, να δίνεσαι, να παλεύεις, να συχωρείς, να μοιράζεσαι, να κατανοείς και δεν πρέπει να θυμώνεις, να τσαντίζεσαι, να βρίζεις, να πίνεις, να τρως πολύ, να κοιμάσαι πολύ, δεν πρέπει να αφήνεσαι, δεν πρέπει να μαλώνεις, δεν πρέπει να απαιτείς, δεν πρέπει να κοροϊδεύεις, δεν πρέπει να ερωτευτείς παντρεμένο, δεν πρέπει να τεμπελιάζεις, δεν πρέπει να παίζεις τυχερά παιχνίδια, δεν πρέπει να τρέχεις, δεν πρέπει να σαι άντρας και να ντύνεσαι γυναικεία, δεν πρέπει να αμαρτάνεις, δεν πρέπει να κλέψεις,δεν πρέπει να τα παρατήσεις, δεν πρέπει να αλητεύεις, δεν πρέπει να κάθεσαι, δεν πρέπει να’σαι ευάλωτος, δεν πρέπει να σου πάρουν τη θέση από το πάρκινγκ μέχρι το δημόσιο, δεν πρέπει να χαλαρώνεις παρά μόνο σε ειδικά προγράμματα, με εφαρμογές, μουσικές κεριά και spa, ακουστικά και απομόνωση.
