Discover Top Posts Tagged with #solaluna

🔞Ep.15 Scusa…🔞 – Adaisesim

Tra Sola e Tamati le cose sono un po’ burrascose. Dopo gli ultimi eventi non è stato facile riprendere la vita come prima. Tamati ha sempre

Inside the blog there is the button for the English translation

#poses #ts4 #simblr #the sims #ts4-poses #sim love #heartbreakerchallenge #sim stories #books & libraries #gaming #wicked #SolaLuna #marisol luna #windenburg

𝙇𝙤𝙤𝙠 𝙖𝙩 𝙢𝙮 𝙣𝙖𝙩𝙪𝙧𝙖𝙡 𝙄’𝙢 𝙨𝙤 𝙚𝙭𝙤𝙩𝙞𝙘‼️ Fin du concours! #solaluna #barnabyisgreat #chilling_vibes😎👌💯 #moodbeachcuracao #djandhut #tunesquad (at The Beach House Curacao) https://www.instagram.com/p/B9StEpdAC9u/?igshid=ackhtg2hs8ks

#solaluna #barnabyisgreat #chilling_vibes😎👌💯#moodbeachcuracao #djandhut #tunesquad

Solaluna Dream

Μέσα στο μυαλό μου συνεχώς, αδιάκοπα, ακατάπαυστα παίζει ένας ηλεκτρονικός ήχος. Μου δίνει την εντύπωση μεταλλικών αντικειμένων όλων των μεγεθών και σχημάτων που χτυπάνε μεταξύ τους, πάλλονται και δημιουργούν έναν εφιαλτικά όμορφο drum’n’bass ρυθμό. Λίγο πίσω από τα μάτια μου, σε αέναη κίνηση, φωτορυθμικά κάποιου άγνωστου club. Χιλιάδες φώτα, όλα τα χρώματα, strobο’s και black lights, σε παράλληλη κίνηση, σε πλήρη αρμονία με το ρυθμό στο κεφάλι μου. Νιώθω υπέροχα. Δεν είμαι πάνω σ’αυτόν τον πλανήτη. Αυτό το dancefloor είναι μια πύλη που θα με πάει σε έναν άλλο γαλαξία.

Οι ήχοι ξαφνικά πολλαπλασιάζονται, αυξάνονται και προστίθονται καινούριοι. Τύμπανα από ξύλο και γυαλιά που σπάνε σε χιλιάδες κομμάτια. Οι κινήσεις μου γίνονται αβίαστες. Παύω να ελέγχω πλέον τον εαυτό μου. Το σώμα μου είναι αποκομμένο από το σαδιστικό έλεγχο του μυαλού. Ο νους μου είναι απελευθερωμένος από την καταπιεστική ύπαρξη του κορμιού μου. Ο ήχος τώρα μειώνεται αλλά συνεχίζει να φτάνει στα αυτιά μου. Τα φωτορυθμικά χαμηλώνουν σε ένταση αλλά ακόμη παίζουν περίεργα παιχνίδια στον αμφιβληστροειδή μου. Εναλλαγή μεταξύ δύο καταστάσεων. Σιωπή και σκοτάδι – Φως και ήχος. Στην αρχή αργά. Μετά όλο και πιο γρήγορα. Μπορώ να δω τον εαυτό μου μεταξύ αυτών των μεταβάσεων. Διαστολή και συστολή της κόρης του ματιού μου στον ίδιο ρυθμό περάσματος από τη μια κατάσταση στην άλλη.

Δεν ξεχωρίζω πλέον τις αλλαγές. Είναι ακατανόητης διάρκειας ελάχιστων δευτερολέπτων. Τις δέχομαι και τις δύο σαν μια ενιαία μορφή της οποίας είμαι αναπόσπαστο μέρος. Έχω πλέον ενσωματωθει πλήρως σ’αυτή τη μεταμόρφωση. Σιγά σιγά καταλαβαίνω ότι ο ήχος και το φως θα δώσουν τη θέση τους στη σιωπή και στο σκοτάδι. Μια πολύ επιτυχημένη αλλαγή στα πλανητικά decks των ονείρων μου. Τώρα βρίσκομαι στο απόλυτο σκοτάδι και κανένας ήχος δεν φτάνει στ’αυτιά μου. Στο βάθος του χώρου που είμαι τώρα – τόσο κοντά αλλά και τόσο μακριά –

βλέπω μια σφαίρα λευκού φωτός και από κάτω της σπασμένα γυαλιά συγκεντρωμένα σε έναν τέλειο κύκλο. Μια φράση ξεπετάγεται από το πουθενά και πλυμμηρίζει το κεφάλι μου. «Αρκεί να απλώσεις τα χέρια σου και θα είσαι εκεί, κοντά στο φως». Πράγματι, έτσι γίνεται. Ένα τέντωμα των χεριών και είμαι δίπλα στη σφαίρα. Οι αντανακλάσεις του φωτός της στα σπασμένα γυαλιά από κάτω της με μαγεύουν, με τραβούν σαν δίνη. «Μπες μέσα στη σφαίρα» ακούγεται και πάλι η ανεξήγητη φωνή που με έφερε ως εδώ.

Πλησιάζω διστακτικά το αριστερό μου χέρι στη σφαίρα. Υποσυνείδητα περιμένω να νιώσω τον αφόρητο πόνο από το κάψιμό του φωτούς. Αλλά όχι. Δεν συμβαίνει τίποτα τέτοιο. Όταν τα ακροδάκτυλά μου αγγίζουν την επιφάνειά της, νιώθω πόσο δροσερή είναι. Άφοβα μπαίνω ολόκληρος. Είναι πολύ όμορφα εδώ μέσα. Το δυνατό φως δεν με τυφλώνει. Μπορώ να δω καθαρά τα σπασμένα γυαλιά κάτω από τη σφαίρα. Βρίσκομαι ακριβώς πάνω απ’αυτά. Δεν πατάω στο έδαφος. Ούτε ακριβώς αιωρούμαι. Πατάω πάνω στο φως της σφαίρας. «Αυτή η σφαίρα είναι η πύλη για την ευτυχία σου. Αφησέ τη να γίνει μέρος σου και να ταξιδέψει μέσα σου. Μη φοβάσαι» ακούω και πάλι τη μυστηριώδη φωνή μέσα στο κεφάλι μου.

Εκείνη τη στιγμή η σφαίρα αρχίζει και μικραίνει, παίρνει το σχήμα του κορμιού μου. Γίνεται ένα με το δέρμα μου και μπαίνει μέσα μου. Τώρα τη νιώθω να δίνει την ενέργειά της σε όλους μου τους ιστούς, σε όλα μου τα κύτταρα. Δεν έχω αισθανθεί κάτι τέτοιο άλλη φορά. Μια όμορφη μελωδία διαχέει κάθε εκατοστό του σώματός μου.

Τώρα αιωρούμαι λίγο πάνω από τα γυαλιά. Αρχίζω να αλλάζω τη θέση μου στό χώρο και βρίσκομαι πλέον οριζoντιομένος. Τα γυαλιά είναι στο ύψος των ματιών μου, έτσι όπως κοιτάω κάθετα προς τα κάτω. Αισθάνομαι ότι κάτι αρχίζει να αλλάζει γύρω μου. Όλο αυτό το έρεβος γεμίζει με αμέτρητα κομμάτια γυαλιών, ακριβώς όπως αυτά που βρίσκονται από κάτω μου. Όχι, όχι δεν είναι γυαλιά. Είναι άστρα. Είμαι τώρα στο cockpit ενός διαστημοπλοίου. Καθισμένος στη θέση του πλοηγού. Μπροστά μου, αμέτρητα κουμπάκια και διακόπτες, ενδεικτικές λυχνίες και άλλα περίεργα εξαρτήματα που δεν μπορώ να καταλάβω τι εξυπηρετούν. «Δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα. Ετοιμάσου για το ταξίδι που πάντα ονειρευόσουν. Απλά ηρέμησε και απόλαυσέ το» ακούω και πάλι στο μυαλό μου τη φωνή αυτή να μου μιλάει με ήρεμο τόνο. Δεν έχω να κάνω τίποτα καλύτερο από το να ακολουθήσω τη συμβουλή της. Το ταξίδι ξεκινάει. Νιώθω να προωθούμαι προς τα μπρός. Μπορώ να το αντιληφθώ από την κίνηση των άστρων προς τα πίσω. Στην αρχή αργά. Μετά όλο κι πιο γρήγορα, με ασσύληπτη για το μυαλό μου ταχύτητα. Όλα τα συστατικά χρώματα του διαστήματος ανακατεύονται μπροστά μου σε ένα μοναδικό συμπαντικό πίνακα ζωγραφικής με μεγάλεις δόσεις ψυχεδέλειας. Είναι φανταστικά. Είναι απίθανα. Είναι απλά πανέμορφα.

Τώρα το σκάφος δεν υπάρχει πια. Υπέροχες μουσικές κατακλύζουν τα αυτιά μου από παντού. Παρόλου που κινούμαι τόσο γρήγορα μπορώ να αγγίζω, να οσμίζομαι και να γεύομαι το σύμπαν. Είναι πανέμορφο να μπορείς να αισθανθείς κάτι τόσο εξαιρετικό. Όλες μου οι αισθήσεις – όσφρηση, γεύση, ακοή, όραση, αφή – λειτουργούν στο έπακρο. Ο εγκέφαλος μου πλυμμηρίζει από τις ευχάριστες δονήσεις που μου δημιουργούν τα ερεθίσματα του διαγαλαξιακού μου ταξιδιού. Δεν ξέρω που θα καταλήξει αυτό το ταξίδι. Και η αλήθεια είναι ότι δεν με ενδιαφέρει πραγματικά. Ζω αυτές στις στιγμές με όλα μου τα συναισθήματα. Εδώ πάνω δεν με απειλεί τίποτα. Είμαι ένα βήμα πριν την πραγματική ευτυχία.

Νιώθω να ελλατώνεται η ταχύτητα μου. Τα άστρα, οι ο πλανήτες, οι μετεωρίτες, οι αστεροειδείς και όλα τα υπόλοιπα συμπαντικά στοιχεία ξεχωρίζουν και αποκτούν όρια που πριν δεν μπορούσα να διακρίνω. Φαντάζουν πλέον τόσο διαφορετικά μέσα στο μυαλό μου.

Νέα φάση μετάβασης. Από την ενίαια και αδιαίρετη μορφή του σύμπαντος στην μοναδικότητα του κάθε διαστημικού στοιχείου. Τώρα πλέον νιώθω ότι σχεδόν δεν κινούμαι. Μόνο μια μικρή ώθηση προς τα μπρος με κρατά σε κίνηση. Πλησιάζω πολύ αργά, σχεδόν βασανιστικά, σε ένα φωτεινό πλανήτη με ψυχρό γαλάζιο χρώμα. Τον περιβάλλουν λαμπεροί κόκκινοι και φωσφορίζοντες πράσινοι δακτύλιοι σε ακανόνιστες θέσεις. Οριζόντια , κάθετα, διαγώνια. Ανυπομονώ να βρεθώ εκεί, σ’αυτό το πανέμορφο μέρος, δεν αντέχω άλλο την αργή κίνησή μου. Κάτι πρέπει να κάνω. Πιέζω τον εαυτό μου να κινηθεί πιο γρήγορα αλλά μάταια. Και όσο πιο πολύ πιέζομαι, τόσο μου δημιουργείται ή εικόνα ότι ο πλανήτης απομακρύνεται. «Τι σου είπα; Απλά ηρέμησε και απόλαυσε το ταξίδι που ονειρευόσουν. Ό χρόνος δεν είναι εχθρός σου. Άσε τον εαυτό σου ελεύθερο και θα φτάσεις» ακούω να μου ψυθιρίζει η οικεία πλεόν φωνή που με συντροφεύει στο ταξίδι μου. Σταματάω την προσπάθεια για να φτάσω πιο γρήγορα εκεί. Ήδη νιώθω πολύ καλύτερα. Τώρα ξέρω ότι θα φτάσω. Έχω πετάξει από πάνω μου την απειλή του χρόνου. Μόνος μου δημιούργησα άλλωστε αυτό το φόβο στον εαυτό μου. Εδώ ο χρόνος δεν έχει σημασία. Ίσως έχει σταματήσει να κινείται ή απλά περνάει με διαφορετικό τρόπο απ’αυτόν που είχα συνηθίσει ως τώρα να αντιλαμβάνομαι το πέρασμά του.

Και να, τώρα βρίσκομαι τόσο κοντά στον πλανήτη. Περνώ δίπλα από τους κόκκινους και πράσινους δακτύλιους. Μπορώ να δω πάνω τους την ταχύτατη κίνηση κηλίδων φωτός ίδιου χρώματος με το δακτύλιο στον οποίο κινούνται. Μοιάζει με τη μετάδοση νευρικών ερεθισμάτων σε νευράξονα ή με τη διέλευση ηλεκτρονικών πληροφοριών σε γιγάντια καλώδια. Είμαι μέσα στο γαλάζιο τώρα. Μου θυμίζει τόσο έντονα το χρώμα του ουρανού της Γης μας την ημέρα. Μόνο που αυτός ο «ουρανός» εχει πιο σκληρό χρώμα και είναι φτιαγμένος από μορφές που κινούνται σε σπειροειδείς σχηματισμούς με πολύ μικρή ταχύτητα. Τι παράξενος ουρανός. Κοιτάω κάτω και βλέπω την επιφάνεια του πλανήτη. Έχει όλες τις αποχρώσεις του μπλε. Από τόσο ανοιχτό γαλάζιο μέχρι τόσο σκοτεινό μπλε που φαντάζει σχεδόν μαύρο. Από τόσο ψηλά δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάτι άλλο.

Ξυπνάω....!!!!!!

#solaluna #dream #ονειρο