Oct 15, 2018
Ze dacht dat er geen einde aan zou komen. Ze trok haar wenkbrauwen op en sperde haar ogen wijd open. Een seconde stopte ze met ademen. Een zee van paarse
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from Germany
seen from United States
seen from Belarus
seen from United States
seen from Poland
seen from Australia
seen from Australia
seen from United States
seen from Australia
seen from United States
seen from China
seen from China
seen from Australia
seen from Türkiye
seen from United States
seen from Malaysia
seen from India
Ze dacht dat er geen einde aan zou komen. Ze trok haar wenkbrauwen op en sperde haar ogen wijd open. Een seconde stopte ze met ademen. Een zee van paarse
Het licht moet aan, zodat het duister zal verdwijnen. Hij kuste het gezicht van zijn moeder. De oude vrouw lag in haar nachthemd op bed. Haar sterfbed.
Beroofd, gemarginaliseerd en genegeerd Mrs. Frang Een vrouw in een Chinees vissersdorp sterft aan de ziekte van Alzheimer. In een bescheiden kamer ergens in een dorp in Zuid-China ligt Fang Xiuying op haar sterfbed.
Sterfbed van een koning La Mort de Louis XIV Op 1 september 1715 sterft Lodewijk XIV van Frankrijk in zijn paleis in Versailles aan gangreen.
Diepbedroefd laat de 86-jarige Willem Klokker uit Utrecht een portret van zijn overleden vrouw Annelies zien. Terwijl zij lag te sterven sloegen inbrekers toe in zijn huis. Zijn spaargeld voor een fiets is weg.
De man die zijn verhaal niet kon vertellen …
De man die zijn verhaal niet kon vertellen …
Het vreet aan mij. Al durf ik het niet goed te zeggen. Toch moet ik flink zijn, zei een vriendin me gisteren nog. Haar vader was onlangs gestorven. Tot op het laatst was hij helder, en vertelde zijn dochter op zijn sterfbed wat hij altijd al willen doen maar nooit had gedurfd. Hij had altijd al zijn verhaal willen schrijven. Zodat hij zijn woorden niet in het graf zou moeten meenemen.
Nu was hij…
View On WordPress
Sterfbed - Jean Pierre Rawie
Mijn vader sterft; als ik zijn hand vasthoud, voel ik de botten door zijn huid heen steken. Ik zoek naar woorden, maar hij kan niet spreken en is bij elke ademtocht benauwd. Dus schud ik kussens en verschik de deken, waar hij met krachteloze hand in klauwt; ik blijf zijn kind, al word ik eeuwen oud, en blijf als kind voor eeuwig in gebreke. Wij volgen één voor één hetzelfde pad, en worden met dezelfde maat gemeten; ik zie mijzelf nu bij zijn bed gezeten zoals hij bij zijn eigen vader zat: straks is hij weg, en heeft hij nooit geweten hoe machteloos ik hem heb liefgehad.