NASA
will byers stan first human second
occasionally subtle
taylor price
almost home
YOU ARE THE REASON
cherry valley forever
祝日 / Permanent Vacation
Sade Olutola
ojovivo
PR's Tumblrdome
Xuebing Du
roma★
oozey mess
No title available
Discoholic 🪩
Keni
if i look back, i am lost
Love Begins
Show & Tell
seen from Brazil
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United Kingdom
seen from United States
seen from Türkiye
seen from Singapore
seen from South Korea
seen from Italy
seen from United States
seen from Türkiye
seen from Netherlands
seen from Malaysia
seen from United States
seen from United Kingdom
seen from United Kingdom
seen from Uzbekistan
@sylviacvisser
Begrijpelijk dat je niet op zoek bent naar een liefdespartner met grote gezondheidsklachten of met lichamelijk verval. Wie wel? Vreemde gedachte: mijn ideale vrouw zit in een rolstoel. Dat is net zo raar als: mijn ideale vrouw heeft blond haar en grote tieten. Het zijn slechts oppervlakkigheden, uiterlijkheden. Maar je bent er in ieder geval eerlijk over, dat siert je.
‘Hé, ga eens opzij! Je ziet toch dat zíj graag bij de leuning wil lopen’, zei een stijlvol gekleed meisje tegen een slungelige jongen. Dat het keurige meisje naar me verwees met ‘zij’ in plaats van met ‘mevrouw Visser’, irriteerde me. Normaal zou ik haar erop aangesproken hebben, maar deze keer niet. Het meisje had wel gelijk dat ik het liefst bij de leuning liep. Ik wist niet waarom, maar ik vond het eng op de overvolle trappen met leerlingen.
In dit geval vind ik de opening wel toepasselijk. Ach Sandro, ik weet het ook allemaal niet. Ik kan je geen advies geven over de liefde. Ik ben daarin zelf bepaald niet geslaagd. Waarom vraag je mij trouwens om tips? Op Tinder wekte je de indruk dat je interesse had in mij.
The night belongs to the vaccinated! Mijn mond viel open van verbazing bij het zien van deze Heineken-commercial. Mijn vrijheid eindigt waar de angst van de ander begint. Hmm … nee, dat ging anders. Toch had ik deze week ruzie met een familielid en werd ik geblokkeerd op Facebook door een kennis, omdat ik niet ingeënt ben en ook niet van plan ben me te laten vaccineren.
Beetje een vreemde aanhef, vind je ook niet? Of we het nou een date noemen of spreken van ontmoeten maakt niets uit. Ja, het voelt onvermijdelijk dat we elkaar gaan zien, maar ik weet echt niet of ik het wel wil. Je geeft me het gevoel dat je me aan het paaien bent: als ik per ongeluk zwanger raak, wil je niet dat ik het laat weghalen. De kans om op mijn leeftijd spontaan in verwachting te raken is sowieso nihil, dus dit zijn loze woorden.
Heb je me daarom uitgezocht, een blonde vrouw met grote borsten? Dan moet ik je teleurstellen. Van die grote borsten is nog maar weinig over. Borsten bestaan uit spieren en vet, van beide ben ik veel verloren tijdens mijn lange ziekbed. Opeens zijn mijn bh's nog maar half gevuld. Weg is mijn vrouwelijkheid. Ik vind het trouwens wel erg oppervlakkig als je me alleen maar hebt gekozen om mijn blonde haren en grote borsten.
De ware liefde overwint altijd. Niet dat die uitspraak betrekking heeft op ons, maar dat schreven Erwin en ik op Facebook bij onze foto. We kennen elkaar al twintig jaar. We ontmoetten elkaar als rookmaatjes bij de kerk waar Erwin en mijn ex-man toe behoorden. Erwin rookt nog steeds en ik soms ook weer even als ik rookherinneringen ophaal.
Het leven was vurrukkulluk. Op de camping in Frankrijk had ik een grote groep vrienden waarmee ik overdag naar het strand ging, ‘s avonds naar de campingdisco en ‘s nachts naar het kampvuur op het strand. Een jongen speelde gitaar en met de hele groep zongen we liedjes. ‘Hotel California’, ‘Angie’, ‘Nothing else matters’. Helaas had ik een overbezorgde moeder, vond ik. Iedereen, maar dan ook echt iedereen mocht de hele nacht naar het kampvuur.
Naast de andere kaarsen plaatste ze haar brandende kaarsje voor Maria. Stralen wierp de zon door het glas-in-lood. Anna begon haar moment van bezinning iedere week hier. Ze was geen heilige, not even close. Ze had genoeg zonden op haar kerfstok: liegen, bedriegen, overspel, niet kunnen vergeven. Maar dit moment was haar heilig.
‘Ken je dat niet?! Onvoorstelbaar!’ Hij rolt met zijn ogen. Wat een eikel. Als ze een beetje onzeker zou zijn, zou ze nog een complex krijgen ook. Keer op keer probeert hij haar de grond in te boren. Waarom ze dit accepteert? Waarschijnlijk omdat het haar niet echt raakt. Ze voelt zich niet aangesproken. Ze is niet dom en dat weet ze heel goed. Ze is in ieder geval slimmer dan hij.
Als je de bejaarden wegdenkt, is de binnentuin van het zorghotel best een fijne plek om buiten te zitten. Ho ho, voordat ik weer boze berichten krijg: ik ben geen bejaardenhater. Ik haat wel mijn leven in het zorghotel. En iets meer aansluiting met leeftijdsgenoten zou fijn zijn. Dus ik besluit al dromend te ontsnappen. Tijdens mijn studie leerde ik over een hortus conclusus, een omsloten tuin. Het was een locus amoenus, een lieflijke plaats waar geliefden zich afzonderden.
Zoals het een goede vrouw betaamt, slik ik veel. Eiwitten zijn immers van het grootste belang voor mijn wondgenezing, dus ik werk gigantische porties weg. Aan mij zal het niet liggen dat ik geen goede voeding krijg. Al maanden eet ik maaltijden waar smaak noch kraak aan zit. Mij werd verteld dat de koks hier eerder restaurantkoks zijn dan ziekenhuiskoks.
‘Ik red me wel.’ Ik redde me altijd. Stoere Sylvia. ‘Ik maak me echt zorgen’, zei mijn nichtje. ‘Wij maken ons zorgen. Je moeder, je zusjes, mijn vader, de hele familie.’ Ik wilde mezelf redden; dat had ik altijd gedaan. Nou ja, met wat hulp. Maar ik had geen zin me op te laten nemen. Ik voelde een druk, een pijn bij mijn hart. Ik wilde niet dat ze zich zorgen maakten om mij. Ik kon me echter niet op laten nemen. Ik had een hond om voor te zorgen.
‘Gelukkig ben je mild voor jezelf’, zei een verpleger sarcastisch tegen me. Hij zag dat ik barstte van de pijn iedere keer dat ik op mijn buik gedraaid werd. Na maanden bedrust kon ik mijn benen niet meer strekken door een combinatie van spasme en verkorting van spieren. Geen mens is sterk genoeg om mijn benen te strekken; daarom moet de zwaartekracht het werk doen. Vandaar dat ik in buiklig ga.
De knapste jongen van de school was hij en hij was op haar feestje! Net als zij zat hij pas in de derde, maar zelfs de meisjes uit de vijfde en zesde bewonderden hem. Lang, donker haar, arrogante blik, hemden met kleine blauw-witte blokjes en brogues aan zijn voeten. De ultieme kakker. In de pauze stond ze altijd met een groepje klasgenoten achter het fietsenhok te roken. Simon Schip was een van hen. Ellis zei meestal niet veel tegen hem; daar was ze te verlegen voor.
Geil, stoer en spannend vond ik het. Bij mannen sprak het ook tot de verbeelding. De heren op wie ik val, hebben doorgaans geen verleden van vrouwen met piercings en andere wilde uitspattingen. Op een paar pareloorbellen na dan. Ik ben me ervan bewust dat ik een heel net meisje ben, uiterlijk. Aan het eind van mijn studententijd vond ik een tongpiercing dan ook niet langer bij mijn imago passen.
Ze schaamde zich voor haar gedachte. Het was egoïstisch, maar Floor kon die ziekenhuisbezoeken er gewoon niet bij hebben. Ze voelde zich zo ontzettend moe. Ze behoorde nu vol medeleven aan het bed van haar moeder te zitten. Misschien redde haar moeder het niet en dan was Floor er niet geweest. Welke dochter was daar nou blij mee? Ze was een slecht kind.