#steve lohr

[successtheorychile]

A series of hearings on Capitol Hill showed the rising force of the political backlash against the country’s tech giants.

[newstfionline]

Now He Pulls Data Off the Web. In 1979, It Was Clips From the ‘Morgue.’

By Steve Lohr, NY Times, June 27, 2018

How do New York Times journalists use technology in their jobs and in their personal lives? Steve Lohr, a technology reporter in New York, discussed the tech he’s using.

How has using technology to report for The Times changed for you over the years?

When I started at The Times, nothing was online. To research a story, you started by going to the “morgue,” a large room where people cut out old stories and placed them in row after row of file drawers, grouped by subject.

The files weren’t just Times articles. They often included pieces from The New Yorker, Life, Esquire, New York and elsewhere.

Personal computers were hobbyist curiosities, not yet used in newsrooms. We wrote on terminals linked to a central computer. The terminals were shared, two for every four reporters. Sometimes, that created problems.

The most territorial reporters took a squatter’s rights approach--get on a terminal and camp out, no matter how distant their deadline. Rather than fight, I managed to get a password for signing onto any terminal in the building. So I’d just find an open terminal in some other part of the newsroom. But that meant you were away from your phone. No cellphones then.

In 1980, there was a crash in the silver market that shook Wall Street. I was writing the front-page story for the next day. After filing my story from a terminal in the culture department, I got back to my desk and had three telephone messages from G. William Miller, the Treasury secretary at the time. I missed the calls.

When I went to Tokyo, it was back to a typewriter and a small Underwood portable, which was the laptop of its day. We wrote stories, 200 words on a page, and hand-delivered them to the Reuters office across town, to be cabled to New York. Later, we moved to small word-processing computers--Tandy 100s and then Tandy 200s, with phone couplers for the modem connections. In some places, the phone service wasn’t good enough to transmit by modem. Then, you’d just call in your story and dictate it to the Times phone room.

Then came the internet era. How did that change how you report?

The internet, put simply, is a low-cost communications network. Everything else, like the web, builds on top of that. And having so much information online can be a gold mine for reporting. In my case, I report on technology and economics these days.

Silicon Valley is a cauldron of innovation. But all the big issues surrounding technology’s impact on the world--like automation, economic opportunity and income disparity--are playing out outside the tech hubs, across the $20 trillion American economy. Tons of research is being done on those subjects, and it’s all online--working papers from the National Bureau of Economic Research and the Social Science Research Network, data from the Bureau of Labor Statistics, and scientific studies.

What it means is you can test your assumptions for any trend or explanatory story. Is the lively anecdote you just came across an outlier, or representative of a broader phenomenon? Early in reporting a subject, you can get an answer to the question: What story do the numbers tell you? That is a powerful tool that applies to most fields today, including journalism.

The other, similar change is in the ease, speed and cost of one-to-one communication, which is the most valuable. In one week alone this month, I never thought twice about talking to people in Germany, Israel and France, by phone or Skype. The faster, easier inexpensive communication means you can talk to far more people, wherever they are, on any given story.

To explain the difference: When I was a foreign correspondent in Japan, nearly all communication with the New York office was messages typed on paper and sent by cable. In nearly three years, I spoke by phone to the editor who was my boss only twice--and the second time was to be told to move to Manila, to cover the waning days of the Ferdinand Marcos regime.

By contrast, my 22-year-old daughter has just finished a nine-month fellowship in Russia in Nizhny Novgorod. I talked to her most every day with video, sometimes for up to an hour on weekends. All it took was a smartphone, Facebook Messenger and a decent Wi-Fi connection.

[davidpotash]

Another Look at the Data

Another Look at the Data

Steve Lohr, a journalist for the New York Times, knows how to explain. He has written about technology for decades and his book, written with Joel Brinkley, on the federal antitrust lawsuit against Microsoft is outstanding. Lohr is not a “gee-whiz” technology enthusiast. He is also not a Luddite, crying for the return to a simpler, earlier age. Instead, he brings solid technical knowledge to the…

View On WordPress

[yaelshimon-communicatie-blog]

Big Data is watching you

Ik heb net een periode afgesloten waarbij ik me bezighield met een project over Big Data. Een onderdeel van de verplichte literatuur was het boek Dit Is Big Data van Steve Lohr, journalist van de New York Times. Dit boek omschrijft het belangrijke nieuwe fenomeen big data en laat door middel van uitgewerkte voorbeelden zien hoe het invloed heeft op onze samenleving. Het boek kijkt niet alleen naar de negatieve eigenschappen van big data zoals de schending van privacy die we bijna dagelijks in de media horen, maar ook naar de geweldige innovaties die het met zich meebrengt.

Een voorbeeld van een fascinerende vorm van big data in het boek is het medische dataverzamelingsprogramma Watson. Een arts vertelt dat een patiënte naar hem toe kwam met rare symptomen waar hij maar geen conclusie uit kon trekken. Maanden lang kwam ze steeds terug en keer op keer wisten artsen haar symptomen niet te verklaren. De arts was op dat moment een enorm medisch boek aan het lezen en hij wou het eigenlijk niet uitlezen, maar zijn vrouw overtuigde hem dit toch wel te doen. Op één van de laatste pagina’s stond een aandoening beschreven met precies de symptomen van de patiënte. De arts was ontzettend blij dat hij eindelijk wist welke diagnose bij de symptomen van de patiënte hoorde, maar vond het moeilijk te bevatten dat deze patiënte misschien wel was overleden als hij niet toevallig net die pagina van het enorme boek had gelezen.

Tientallen jaren later kijkt de arts terug op deze casus. Nu bestaat het computerprogramma Watson. Als een patiënt binnenkomt, worden al zijn symptomen ingevoerd in dit programma en binnen enkele seconden concludeert het programma een diagnose. De arts geeft aan dat hij heel tevreden is met Watson, omdat het een enorme hoeveelheid aan data kan analyseren om tot de relevante informatie kan komen, wat de artsen zeeën van tijd bespaart en waarschijnlijk zelfs levens redt. Hij vertelt dat bij het invoeren van de symptomen van die patiënte van tientallen jaren geleden, dit programma binnen enkele seconden al wist welke aandoening de patiënte had.

Na het lezen van dit hoofdstuk had ik een heel positief beeld van big data en van wat het voor ons kan doen... totdat ik op één dag al mijn boeken voor die lesdag in mijn tas stopte. Toen viel mij opeens iets op. Tegelijkertijd met Big Data was ik namelijk het boek 1984 van George Orwell aan het lezen: een dystopisch boek dat werd geschreven in de jaren ‘50 van de vorige eeuw. Het gaat over een wereld waarin iedereen in de gaten wordt gehouden door Big Brother, en onzichtbare macht die je in de gaten houdt. Niemand weet op welke manier die precies wordt gevolgd, maar iedereen is bang voor de gevolgen van verboden daden, want ‘‘Big Brother is watching you’‘. Het boek laat zien hoe de overheid in deze alternatieve wereld zorgt dat mensen geen ‘verkeerde’ ideeën zullen krijgen, namelijk door het woordenaantal van de gesproken taal te verkleinen door sommige woorden te verbieden en door constant propaganda te verspreiden. Iedereen is bang voor Big Brother en om gestraft te worden als ze verkeerde gedachten hebben.

Bij het vergelijken van dit boek met onze werkelijkheid is het onvermijdbaar om Big Brother te vergelijken met big data. Toen ik dit verband maakte werd mijn beeld van big data een stuk grimmiger. Facebook weet of je een relatie hebt. De Albert Heijn weet wat je graag eet. Je iPhone weet al wat je gaat typen. Natuurlijk kunnen deze gegevens ook voor positieve doeleinden worden gebruikt, maar soms is het best even schrikken als een computer iets over jou weet voordat je het zelf weet. Big data is nog erg nieuw en het is niet gek om bang te zijn voor het onbekende.

Ik hoop dat we allemaal worden verrast en dat big data ons leven vooral efficiënter en makkelijker maakt, zonder dat we het gevoel krijgen constant in de gaten gehouden te worden.

[thinkvr]

"Models do not just predict. They can make things happen."

Rachel Schutt, senior statistician, Google, in Big Data Is Great, but Don’t Forget Intuition - NYTimes.com

[edgeperspectives]

Place still matters in shaping talent development and competition. Place matters because density matters. Density increases opportunities for serendipitous encounters and sustained and rich collaboration. Place not only matters; it is becoming even more important and much more complex.

Edge Perspectives with John Hagel: Fractal Spikes and Global Competition