#stuitligging

[gratisaanbiedingen-blog]

Tijdens de laatste echo blijkt ineens dat de jongens in een dubbele stuitligging liggen. Wil je zelf de beelden zien check dan de vlog https://youtu.be/gd9g9E6aP9c Link in de bio. #zwanger #zwangerschap #tweelingzwangerschap #stuitligging #tweeling #eeneiigetweeling #familievloggers #dagelijksevlog

[alweereennieuwemoeder]

Mijn ervaring met uitwendige versie bij stuitligging

Mijn ervaring met uitwendige versie bij stuitligging

In dit artikel beschrijf ik mijn persoonlijke ervaring met het draaien van een baby die in stuitligging, en soms zelfs dwarsligging lag, een zogenoemde uitwendige versie. Bron: Shutterstock (“Zwanger CTG”) Stuitligging en dwarsligging Ik heb een hoge bloeddruk, en daarom moest ik al elke week één of twee keer naar de gynaecoloog. In de afgelopen weken lag mijn baby steeds in stuit- of…

View On WordPress

[alweereennieuwemoeder]

Zwangerschapsupdate week 35

Vandaag ben ik alweer 36 weken zwanger, en het voelt een beetje als D-Day. Niet omdat ik denk dat er iets gaat gebeuren hoor, maar dit is de ‘deadline’ voor onze stuit-/dwarsligger om met zijn hoofd naar beneden gedraaid te zijn. Is dat gelukt deze afgelopen week, en hoe ging het verder? Serieus, wat een toeter, toch?! Ik voel me nog steeds goed Het allerbelangrijkste, ik voel me nog steeds heel…

View On WordPress

[alweereennieuwemoeder]

Zwangerschapsupdate week 33 & 34

Zwangerschapsupdate week 33 & 34

Er is weer veel gebeurd deze twee weken! Weer veel ziekenhuisafspraken, al gaat het gelukkig heel goed met mij en de baby. Ze waren allemaal voor de zekerheid. Ja sorry, het was WARM!!! Heerlijke warme weer Deze weken begonnen met heerlijk warm weer. Ik vond het tenminste genieten! Gelukkig heb ik (nog) helemaal geen last van vocht vasthouden of iets dergelijks, en voel ik me net zo goed in de…

View On WordPress

[zogaatdat-blog]

Kleine ...

Inmiddels is de echo in het ziekenhuis achter de rug. Ik was vergeten hoe groot mijn antipathie voor ziekenhuizen was, maar nu weet ik het weer. Alleen de lucht, het wachten, de rompslomp en de gedachte aan een operatietafel zorgden ervoor dat ik op de echotafel zo goed als van mijn stokje ging. Maar goed, dat was niet belangrijk... Ik kwam er om mijn kleine aap helemaal door te laten meten. De echoscopiste had milde ventrikelmegalie vastgesteld en dan word je automatisch doorverwezen voor een uitgebreide echo. Wat bleek? Mijn kleintje is hardstikke gezond, mankeert helemaal niets. Dat is vast weer een zorg minder. Nog een zorg over Rest er nog maar een zorg: meneertje ligt nog immer met de neus naar de sterren (geef hem eens ongelijk) enniet met zijn neus naar de uitgang. Als hij niet meer zelf wil draaien, betekent dat dat mensenzich ermee gaan bemoeien. Eerst mensen die hem uitwendig willen keren. Dan mensen die mij open willen snijden om hem er op een van tevoren geplande datum uit te halen. Ik zie het beide niet zitten. Bakerpraatjes? Dus wend ik alles aan wat ik ken om dit kleintje een handje te helpen. In de eerste plaats ga ik elke avond helemaal ontspannen liggen om moxatherapie toe te passen. Met een chinees kruidenstaafje verwarm ik punt blaas 67 op mijn kleine teen, welke in verbinding staat met mijn bekkenbodem en zodoende de warmte doorstraalt naar de plek waar Mini met zijn neus naar toe moet. Verder geef ik diezelfde plek de hele dag door Reiki, dit met dezelfde intentie. Reikibehandeling Omdat er nog weinig schot in de zaak zat (we zijn inmiddels een week verder) heb ik zondag een uitgebreide reiki-behandeling gekregen van iemand die er - voel ik - heel bedreven in is. Behalve dat het sowieso heel geruststellend was, maakt het ook nogal wat los. Emoties, voornamelijk. Ik had al eerder bedacht dat het feit dat mijn kleine mannetje zich terug had gedraaid, aan mij te wijten was. Ik ben tenslotte degene die bol staat van de stress om alles, behalve om hem. Logisch dat hij protesteert. Maar dat wuifde ik weg. En nu degene die me de behandeling had gegeven me dat midden in mijn gezicht zei, kwam het eindelijk binnen. Acht maanden lang zwanger. En hoeveel tijd hebben vriend en ik erbij stil gestaan? Bij hem stil gestaan, moet ik zeggen!? Ik moet me doodschamen. En dan komt het schuldgevoel. En er is denk ik niets naarders dan dat. Logisch dat ik dan als een emotioneel wrak op de bank beland en dat alles eruit komt. Stomme muts Ik ben een stomme muts. Feit geaccepteerd, dat is stap een. Nu is ... aan de beurt. Dat is stap twee. Tijd om hem prioriteit te geven. Stil te staan bij het feit dat hij er al is, dat ik hem straks op de wereld ga zetten, hem vast mag houden en voor hem mag zorgen. Om hem te laten weten dat hij welkom is, dat we op hem wachten en niets liever willen dan hem erbij hebben. Waarom heb ik dat niet eerder gedaan? Waarom denk ik altijd dat iets anders 'nog wel even kan'? Waarom neem ik de rust niet waar die kleine en mijn eigen lijf al weken keihard om schreeuwen? Ben ik dan echt zo'n dom wicht? Blijkbaar wel. En het is keihard om zoiets simpels op zo'n harde manier van je ongeboren kindje te moeten leren. Pak maar aan mams. Les 1.

[zogaatdat-blog]

Kindje drie...

Isin en Nim zijn heel verschillende kindjes. En kindje drie heeft vandaag laten merken dat hij weer van een heel ander kaliber is dan zijn broertje en zusje. Meneer doet het allemaal prima hoor... hij groeit goed, heeft geen gekke dingen laten zien bij de echo's... Tot we vorige week bij de verloskundige zaten.

'Ingedaald'. Stond er op de zwangerschapskaart. Mooi. Mama dik tevreden. Brave jongen, goed gedaan. En toen kwamen we bij de verloskundige. Die duwt en poert wat. En duwt nog eens. En poert nog wat. 'Hé, zijn hoofdje ligt hierboven,' zegt ze doodleuk. *shock* Wat! Meneer heeft zich in een paar dagen tijd heel stiekum omgedraaid. De verkeerde kant op, welteverstaan. Mama nog wel dik. Maar niet tevreden.

Echo Vandaag mocht ik een echo laten maken. Om even na te laten kijken hoe goed de kleine gegroeid was, of zijn hartje nog mooi klopt en, uiteraard, om te kijken hoe hij inmiddels ligt. Verkeerd om dus. En dat is helemaal niet leuk. Ik had al een halve nacht malen achter de rug en dat wordt er zo natuurlijk niet beter op. Zeker niet als de echo-mevrouw ook nog eens doodleuk meldt dat we daarvoor naar het ziekenhuis mogen. Het ziekenhuis. Ik haat ziekenhuizen. En ik heb per vandaag helemaal een bloedhekel aan ziekenhuizen, zeker wanneer het handmatige draaiingen en keizersnedes betreft. 

Hoofdje Verder zag ze ook nog eens dat er in meneertjes hoofdje een holtetje zit dat een millimeter (een millimeter... wat is een millimeter!?) groter is dan gemiddeld (wie is er in godsnaam gemiddeld!?) en daarom kregen we een dubbele doorverwijzing ziekenhuis. 'Maar', zo zei ze, 'niets aan de hand hoor. Gewoon even checken'. Jaja. Maar wie mag er naar het ziekenhuis? En wie slaapt er slecht vannacht? En wie wil de kleine op z'n kop hebben? En wie moet 'm er straks uitpersen? En wie maakt zich dus de meeste zorgen? Precies. Ik.

Moxa Dus eenmaal thuis meteen een set moxa-sticks besteld. Dat is een soort acupunctuurversie, niet met prikkers, maar met warmte, die ervoor zou moeten zorgen dat een kleine dwarsligger zoals die van mij, toch nog tussen de 34 en de 37 weken de goede kant op gaat draaien. Beter doet hij dat, en gauw ook, want ik vind het niks leuk zo.

Inversion Behalve de moxa kun je ook nog een inversion-truc doen. Gek genoeg is daar in Nederland eigenlijk niet veel over te vinden, maar op YouTube en op het spinning-baby-blog staat genoeg informatie: je hangt op de bank of de trap, met je hoofd naar beneden, doet dit een keer of wat per dag, en dan zou er bij je baby een lampje moeten gaan branden met het achterliggende idee dat hij zich nog om moet keren. Prima, ik probeer alles. Als hij maar draait. Want ik wil hem er toch graag op de normale manier uitpersen. Dat is al moeilijk genoeg.