Nawroty
Canon EOS 77D, Takumar 55mm f/2
[EN] I’m incredibly sleepy today. I feel like I write about this in every other post. Sleepiness keeps following me. It comes back. Unfortunately.
I just found out about a family member who lost their driver’s license. Honestly — good. He got behind the wheel with two promille in his system. He deserves the punishment. The only thing that bothers me is that the car will be confiscated by the State Treasury. Don’t get me wrong — I’m not sorry for him losing it. I’m sorry because I was the one who helped him find that car. And I found a real gem. Anniversary edition. Fully equipped. Purple leather. A strong engine. It hurts, because I found such a beauty, and he didn’t respect it. When I later looked for the same model for my wife, I couldn’t find one in such a top configuration. And now, because of sheer stupidity, that car will be gone. Maybe it’s a silly feeling, but I can’t help thinking — what a shame. You get me, right?
I had the same feeling once when I was helping find a camera for a kid. A friend asked me — her son had saved up some pocket money. Not much. And yet I managed to find a Samsung mirrorless. Yes, Samsung made cameras for a while. Really good ones, actually — outstanding by the end. But just when they got really good, they shut down the photo division and moved the employees to the phone department. Whatever. Within that budget, it was hard to find anything with a decent-sized sensor and a lens included. And that Samsung was beautiful. Perfect condition. Looked brand new. A dream. But it didn’t stay in that condition for long. And again — I wasn’t sorry for the kid, but for the fact that my effort to find a gem went unappreciated.
You know how it is with rare finds — sometimes you get lucky, sometimes you don’t. It’s not like you can find something special anytime you want. It doesn’t happen often. I got that kind of luck with my Nikon. And even though it’s primitive by today’s standards and I only have that lousy Sigma for it, it still makes me happy — because I bought it for next to nothing, and it’s like new. Still is. I still use it. That’s why I always include which camera I used in my photo captions. It’s my little side mission: “See? This was made with prehistoric gear.” Every phone today can do more. But hey — it can be done! And the experience is incomparable. Looking through the viewfinder cuts you off from the world. It focuses your attention on that tiny frame in the center. The grip fits your hand perfectly. Your finger rests on the shutter button, ready to freeze a moment for eternity.
Yes, I have a phone. And yes, I sometimes use its camera. But that’s a completely different process. Technical. Soulless. Manually setting aperture and focus on lenses that are fifty years old — that’s a whole ritual. A kind of devotion. And a technically good photo depends only on you. Not on autofocus motors. Not on processors. Not on phase or contrast detection sensors. Only on how well you coordinate your fingers with what your eye sees.
I don’t even know what to compare it to. Maybe to the experience of drinking coffee. Because it’s one thing to buy a ready-made one from a supermarket, and another to pick your own beans, grind them, and brew them in your favorite moka pot. Same act, similar result — but a completely different experience.
Some things are worth celebrating. Having small rituals. Something that brings joy. Satisfaction. Something just for yourself — something others might not notice or understand. And maybe that’s the beauty of it — that it’s only for the initiated. Only for you. Not everyone can appreciate it, and not everyone needs to.
Because in a world where everything is replaceable, I still see value in things that have a story. In objects that hold a soul and the memory of touch. In people who create instead of just consume. Maybe attachment to things is, in a way, a form of self-respect. For the time you spent finding, fixing, or understanding something.
Some people lose cars, others lose the meaning of small things. And maybe the latter hurts more.
But the State Treasury? Seriously? Damn. What a shame.
[PL] Senność. Mam wrażenie, że piszę o tym w co drugim poście. Senność mi teraz towarzyszy. To wraca. Niestety.
Właśnie się dowiedziałem o członku mojej rodziny, który stracił prawo jazdy. W sumie dobrze. Wsiadł za kółko, mając dwa promile. Powinien ponieść karę. Jedyne, co mnie boli, to fakt, że samochód przepadnie na rzecz Skarbu Państwa. Nie zrozumcie mnie źle. Nie jest mi szkoda, że on go straci. Szkoda mi, bo to ja pośredniczyłem w poszukiwaniu tego samochodu. I znalazłem bardzo fajny wóz. Rocznicową wersję. Kompletne wyposażenie. Fioletowe skóry. Mocny silnik. Jest mi przykro, bo znalazłem taką perełkę, a człowiek tego nie uszanował. Jak szukałem tego samego modelu dla żony wiele miesięcy później, to nie udało mi się dopaść takiej topowej wersji. A teraz, przez skrajną głupotę, auto przepadnie. To może głupie uczucie, ale mam takie poczucie, że szkoda. Rozumiecie mnie?
To samo miałem kiedyś, gdy szukałem aparatu dla dzieciaka. Znajoma mnie poprosiła. Młody miał tam jakieś pieniądze poodkładane z kieszonkowego. Niewielkie. A jednak udało się wtedy znaleźć bezlusterkowca od Samsunga. Tak, Samsung przez chwilę robił aparaty. Całkiem udane aparaty, a wręcz wybitne pod sam koniec. Tylko że właśnie kiedy doszli do czegoś naprawdę dobrego, to zamknęli dział foto, a pracowników przesunęli do działu telefonii. Mniejsza. W tej kwocie ciężko było znaleźć cokolwiek ze sporą matrycą i obiektywem w zestawie. A ten Samsung w dodatku był śliczny. Świetnie zachowany. Jak wyjęty świeżo z pudełka. Bajka. No ale dość krótko był w takim stanie. I ponownie nie było mi szkoda małolata, tylko tego, że mój wysiłek w znalezienie perełki nie został doceniony.
Wiecie, jak to z okazjami jest? Czasem się trafiają. Czasem nie. To nie jest tak, że w każdej chwili znajdziesz coś fajnego. To nie dzieje się często. Takiego farta miałem z moim Nikonem. I mimo że to dziś prymitywny aparat i że mam do niego tylko tę kiepską Sigmę, to zawsze mnie cieszy, bo kupiłem go za grosze, a jest jak nówka. Dalej jest. Dalej go używam. Dlatego moje zdjęcia mają podpis, czym zostały zrobione. To taka moja misja poboczna: „Zobacz, to powstało z użyciem prehistorycznego sprzętu.” Każdy telefon dziś ma większe możliwości. Hej! Da się! A wrażenia z użytkowania są nieporównane. Spojrzenie przez wizjer odcina cię od świata. Skupia uwagę na małym kadrze w centrum. Wygodny uchwyt. Palec na spuście migawki gotowy, by w odpowiednim momencie zatrzymać kadr na wieki.
Tak, mam telefon. Czasami używam tej funkcji w telefonie. Ale to zupełnie inny proces. Techniczny. Bezduszny. Manualne dobieranie przysłony i ustawianie ostrości w obiektywach, które mają po 50 lat, to cały proces. Nabożeństwo. Rytuał. A poprawne technicznie zdjęcie zależy tylko od ciebie. Nie od silniczków AF. Nie od procesora. Nie od czujnika detekcji fazy czy kontrastu. Od tego tylko, jak dobrze koordynujesz ruch palców z tym, co widzi twoje oko.
Nie wiem, do czego to można porównać. Może do doświadczenia picia kawy. Bo czym innym jest kupienie gotowca w markecie, a czym innym wybór własnych ziaren, zmielenie ich i przygotowanie naparu w ulubionej kawiarce. Niby ta sama czynność. Niby podobny rezultat. Natomiast doświadczenie zupełnie inne.
Warto celebrować pewne rzeczy. Mieć swoje małe rytuały. Coś, co cieszy. Co daje satysfakcję. Coś tylko dla siebie, czego nikt wokół być może nie doświadczy i nie będzie potrafił nawet dostrzec. I może to właśnie w tym jest najlepsze. Że to coś tylko dla wtajemniczonych. Tylko dla ciebie. Nie każdy potrafi to docenić i nie każdy na tym skorzysta.
Bo w świecie, w którym wszystko jest wymienne, ja wciąż widzę wartość w tym, co ma historię. W przedmiotach, które mają duszę i pamięć dotyku. W ludziach, którzy coś tworzą, a nie tylko konsumują. Może to przywiązanie do rzeczy jest formą szacunku do samego siebie. Do czasu, który poświęciłeś, żeby coś znaleźć, naprawić, zrozumieć.
Niektórzy gubią auta, inni sens drobnych rzeczy. I może to drugie boli bardziej.
No ale Skarb Państwa? Serio? Ech, kurde. Szkoda.