Mail to self | 22 juni 2018
Er is veel gebeurd in de eerste maanden van 2018.
Waar ik al bang voor was in september 2017, toen Tara twee dagen weg was, is uitgekomen.
Tara is er niet meer. Ze is overleden op 5 januari 2018. Ze wordt ontzettend gemist. Zelfs Black en Piet missen haar en zijn veranderd. Tara was ongemerkt een bindende factor voor ons allemaal. Het is nog steeds heel vreemd om haar niet meer bij ons te hebben als we in de tuin aan het werk zijn. Ze was altijd om me heen.
Eind november begon Tara gek te kuchen. We dachten dat het met haar schildklier te maken kon hebben. Daar had ze al problemen mee gehad.
De dierenarts, de derde inmiddels, kon niet ontdekken wat het was en gaf voor de zekerheid een corticosteroïde injectie. We zijn geen voorstander van onnodige en onnatuurlijke medicijnen en dat bewees de injectie wel. Het werkte niet. Een week ging het iets beter met Tara. Toen de kuch terug kwam, heeft de vervangende, vierde, dierenarts een onderzoek gedaan waarbij Tara onder narcose is geweest.
Al heel snel kreeg ik een telefoontje dat er een gezwel op Tara’s tong te zien was en dat de prognose slecht was. Het advies was om haar maar direct te laten inslapen. “Want ze sliep nu toch nog voor het onderzoek.”.
Ik hoef je niet te vertellen dat we geschokt waren over het nieuws. En niet alleen over het nieuws. Ook de botheid van de dierenarts schokte ons diep.
We hebben tot nu toe al onze katten thuis laten inslapen. Als je ons een beetje kent, dan weet je dat we van heel wat van onze kattenvrienden afscheid hebben moeten nemen de afgelopen jaren. Onze katten zijn onze familie en afscheid nemen doe je in je eigen omgeving met elkaar. Niet in een vreemde ruimte bij een dierenarts.
Gelukkig hebben we vorig jaar wel een lieve homeopathische dierenarts gevonden. Miranda heeft ons geholpen om het leven van Tara draaglijk te houden. Zo hebben we toch nog een maand extra tijd gekregen om bij elkaar te zijn. Toen Tara moeite kreeg met ademhalen was het moment gekomen om afscheid te nemen.
Tara was mijn hartsvriendin. We waren zo vertrouwd met elkaar. Ik heb een paar jaar geleden een paar workshops dierencommunicatie gevolgd bij Marta Williams en Gerrie Huijts. Ik vind het heel belangrijk dat dieren voorbereid worden op afscheid nemen. Daarom vraag ik bij ieder aankomend afscheid een dierentolk om contact te hebben. Ook met Tara. Gerrie vertelde dat Tara en ik elkaar kennen uit een vorig leven en dat we hetzelfde levensthema hebben. Door opnieuw bij elkaar te leven heeft Tara dit levensthema kunnen afronden. Ik weet zeker dat we elkaar terug zullen zien.
Gelukkig heb ik een heleboel prachtige foto’s van mijn lieve Tara. Dankbaar dat ik ooit begonnen ben met #a365withmycats. Wat een mooi aandenken aan haar.
xo
J.
