Jak poradzić sobie z tzw zaborczą matką? Jak sobie radzić kiedy się z nią mieszka i jak wyciszać relację po wyprowadzce? Czy zupełne zerwanie kontaktu to jedyne wyjście?
Po pierwsze co musisz zrobić to ustalić granice: wyraźnie określ, co jest dla Ciebie akceptowalne, a co nie. Jeśli Twoja matka przekracza te granice, daj jej o tym znać. Może to wymagać od Ciebie pewności siebie i konsekwencji, ale najważniejsze to spróbować przed tym z nią na spokojnie porozmawiać i wytłumaczyć jej, dlatego z niektórymi rzeczami czujesz się niekomfortowo i Cię ranią, kiedy ona nawet nie zdaje sobie nawet z tego sprawy. Spróbuj jej to wytłumaczyć czułym tonem, zaczynając od słów „mamo”, nawet jeśli na co dzień się tak do niej nie zwracasz, albo nawet czulszym zwrotem, ale zadbaj, żeby zabrzmiało to miło niesztucznie, uderzając tym samym do jej instynktu macierzyńskiego i postaraj się, żeby ta rozmowa brzmiała jak najbardziej dojrzale i co najważniejsze, to nie daj się ponieść emocjom.
Szukaj wsparcia: Otaczaj się ludźmi, którzy rozumieją Twoją sytuację i mogą Cię wspierać, nie takimi co jeszcze będą Cię dodatkowo dobijać lub mówić, że przesadzasz. Jeśli nawet nie starają się Cię zrozumieć, to nie są w Twoim życiu potrzebni.
Pracuj nad sobą: To nie tylko kwestia relacji z matką, ale również Twojej reakcji na nią. Zgłębiaj techniki komunikacji międzyludzkiej oraz wyrażania własnych uczuć i potrzeb, a także techniki relaksacyjne, medytacje czy pracę nad samoświadomością pomoże Ci to w budowaniu zdrowego dystansu.
Nie obwiniaj siebie: Każdy ma prawo do własnych uczuć i emocji, a Ty masz prawo czuć się bezpiecznie i być szanowana w relacjach rodzinnych. Ważne jest, byś nie obwiniała siebie w najmniejszym stopniu za toksyczne zachowanie matki, być może, że jest ono związane z trudnym przebiegiem ciąży, niezapewnieniem jej wszystkich potrzeb rozwojowych jako dziecko, w tym bliskości, traumą, w którymś okresie życia najprawdopodobniej związaną z jej rodzicami, rodzicielstwem lub poczuciem straty, jest wiele możliwości, dlatego takie właśnie osoby powinny udać się na terapię i powinny zmierzyć się z własnymi ograniczeniami i zostać też doedukowane, z czym takie wychowywanie dzieci się wiąże (info z moich praktyk psychologicznych) jednym z najczystszych skutków takiego rodzicielstwa jest w późniejszych etapach życia rozwinięcie się u dzieci chorób, takich jak depresja, anoreksja itp.
Ocena relacji: W niektórych jednak przypadkach ograniczenie kontaktu lub całkowite zerwanie relacji może być konieczne dla Twojego zdrowia emocjonalnego.