#toms kitchen

[iddyfoodieforthought]

Open steak sandwich at Tom's Kitchen, Chelsea.

A great escape from the rain of London yesterday, and an ideal brunch choice that steered me away from my usual Eggs Benedict.

Sit upstairs for a more relaxed atmosphere, away from the hustle and bustle of downstairs. Vital if you're with a bunch of hungover people like I was.

[biryemekhikayesi]

La Brise ile Fransa'dan esintiler ve küçük bir kezzet testi

Havalimanında (Sabiha Gökçen) Starbucks açılmış, hem de üst katta. İnsanların gidiş gelişlerini izlerken portakal suyumu içiyorum. Mekanda 3 kişi ve pilotundan hostesine bir de kabin ekibi var. Arkadan 5 orta yaşlı erkek geliyor. Daha sonradan öğrendiğim kadarıyla onlar da Adana yolcusu. 

Starbucks’taki baristaya çay ne kadar diye sordu biri. 7 lira dedi çocuk. Fiyatı duyduğu gibi 7 liraya çay mı olur, demlenmiş mi bari diye ekledi. Yok sallama diyince 5 kişiden 2’si merdivenlerden hızla inip “alt üstü bir çay istedik ne 7 lirası” diye diye gözlerden kayboldu.  Diğer üçü çaylarını aldılar, yanımda içiyorlar şu an.

Bu küçük olayla karşılaşınca aklıma parasına değen yemekler geldi. Geçenlerde Tom’s Kitchen’da yediğimiz yemeğin, Zorlu’daki birçok mekandan daha pahalı olmasını ve verdiğim paraya sonuna kadar değdiğini yazmıştım. Bu mekana benzer bir yer de La Brise olabilir.

La Brise’e ilk defa Mehmet Yaşin ile gittim.  İşten çıkıp, öğle aramda o klasik “hafif ama doyurucu” bir şeyler yemek amaçlı mekana vardım. Eğer bir mekana iyi deniyorsa ve ben de lezzeti test etmek istiyorsam tavuk sipariş veririm. Bildiğiniz tavuk. Hem hafif hem de her yerde yemekten sakındığımız tavuk eti bu tarz mekanlarda kalitesiz olamaz.

Menüye bakmadan, garsondan en kuru ve tatsız olarak nitelendirdiğim tavuk  göğüs ızgara istedim. Bir süre sonra karşıma görseldeki yemek geldi. Safranlı bir sosla tatlandırılmış, altında mantar ve bir dilim kıtır ekmek eklenmiş bu tavuk şu ana kadar yediğim en sulu göğüs ızgaraydı. Sosundan dolayı değil eti pişerken kurumamış işte.

Tavuk üzerine crème brulee istedim. Yanında lavantalı dondurma ile gelen brulee’nin o şeker katmanını kırdığımda, günün devamında sürecek mesainin de ağırlığını yok etmişim meğer.

Bir ana yemek ve bir tavuk ortalama 60-65 TL’ye denk gelecek şekilde fiyatlandırılıyor. Yine normal bir restoran fiyatından yüksek kalıyor ancak zaten her gün gitmeye gerek yok. Yıldönümü, doğumgünü gibi kutlamalarda veya güzel bir haber ardından eşinizi dostunuzu alıp gidebileceğiniz bir mekan. Yemek ardından “oyh çok doydum, tabağı resmen sildim süpürdüm” dedikten sonra günah çıkarmak için Nişantaşı’nda yürüyüş yapmak da işin bonusu olacaktır.

[biryemekhikayesi]

Totototoooo Tom’s Kitchen’da yengeç avı

İçinde buz gibi olmuş kahve bulunan Londra metro haritalı bardağıma bakınca Covent Garden ilk gözüme çarpan durak oldu. Şu an soğuktan orası da kahvem kadar buz kesilmiştir kesin. Güzeldir ama :)

Böyle mini bir git gel yaşadığım için sizinle konseptten uzaklaştırmadan Paris duraklarım öncesi bir İngiliz restoranında (a.k.a. Tom’un Tükkanı) yediğimiz yemeği paylaşacağım. Biraz acımasız olabilir önden, baştan, okumadan, görmeden söylemesi.

Restorana girdiğimizde, biz söylemeden mutfağın dibindeki masanın servise açılması da bizim şansımız. O güzel mutfak ekibini, yemekleri hazırlarken izlemeyi seviyoruz. Özellikle yüz ifadeleri o kadar anlamlı ki… Zaten dibine kadar gidip “hmmm nasıl koydun o kıtır soğanı oraya bakiiiim” dersem sanırım sıkıntılı anlar yaşayabiliriz.

Menüye baktığınızda, normal bir restoranda (özellikle Zorlu’da Eataly ve Jamie’s skalasını düşünün) yediğiniz yemeğin fiyatlarından daha yüksek fiyatlar göreceksiniz. Hatta yanımızdaki 6 kişilik grup gibi menüye baktıktan sonra ikileme düşüp kalkabilirsiniz. Yapmayın… Buraya gelmişseniz, bence hakkını verin. Gidip 600 TL fatura ödeyin demiyorum ama tek bir cümle edeceğim. “Yemeklerin lezzeti ve servisin kalitesi fiyatı kuruşu kuruşuna karşılıyor.”

Günün menüsünden yengeç köfteyi ben, fırında balığı da (lagos) Furkan yedi. Bir de trüf yağlı patates, çilekli kokteyl, su-soda vb. aldık. Başka bir yerde şarap-tatlı sözümüz olduğu için bu alkolsüz bir yemek oldu. Köfte 40 küsür lira, balık 60 küsür lira. Sosları, pişirilmesi, kullanılan yemek malzemesi her şey harika.

Daha sonra Kanyon’a gidip Le Pain’de tiramisu yedik; Mezzaluna’da da şarabımızı içtik. Keyif artık daha yukarı çıkabilecek bir seviye bulamaz dediğim anda servis yetkilisinden bir ters köşe gol geldi ve sinema öncesi bize viski shot ikram etti. Tabii bu andan itibaren sinema 3D olmasa da ben öyle hissettim. Interstellar’ı izledik, özellikle ilk yarıda filmde sanki ben de oynuyordum. 

Yazımın özeti şudur. Bütçeli mekanlar veya fiyat – servis performansı hakkında da epey yazdım, çizdim, gittim, gördüm ama Tom Aikens bana dedi ki. “Gerektiğinde öde. Seviyorsan sadece gidip bakma, içeri gir ve menüden bir şeyler söyle.” Ben de lafına kulak astım ve koşarak kendimi mutfağın kollarına bıraktım.

[sesquilondinium-blog]

TOM'S KITCHEN

EMBANKMENT