https://golgegezgin.blogspot.com/2015/03/golge-gezgin.html
Yıpratıcı yürüyüş sürecinde kimi zaman yeteri kadar güç ve güzellik bulunur ve başlangıçtaki acıyı eritir bunlar. Yollarla temas sonucu yıkanan, ilerleme zorunluluğuyla kemirilen yürüyüş gittikçe daha az acı verir. Yürüyüş zamanla ilerlemeyi motive eden acının korkunç çekirdeği olmaktan çıkar, insanın kendini değiştirmesi, yalınlaştırması, yolun ve yola karışan bir bedenin kimyasını talep eden bir dünyaya yeniden doğması için bir çağrı olur: insanın ve yolun, mutlu ve titiz şenlikleri.
( David le Breton, Yürümeye Övgü )
.
.
.
.
.
[ Ankara, Çankaya, Eymir Gölü, 26.01.2020 ]












