#uitdekast

[thismademydaynl]

Sophie van den Enk presenteert de volwassen versie van ‘ Uit de kast’. Dit keer komen de ‘ouders uit de kast’. Lees op www.thismademyday.nl waarom het nodig is. - - - - #televisie #comingout #televisie #sophievandenenk #kroncrv #npo #uitdekast #oudersuitdekast #blog #blogger #bloggen #dutch #dutchblogger #TMMD #NL #website #entertainment #blognl #EBlogger #wordpress #socialsnowballs #Nederlands #Nederlandseblogger #maleblogger #blogpromotion #apeldoorn

[invisiblexvisible-blog]

Openlijk terug Gesloten - Deel I

Het is zo gemakkelijk om als niet-holebi te zeggen: Gewoon doen, Wees uzelf, wees gelukkig, vertel het uw ouders gewoon. Kom er voor uit. Kom uit de kast. “Gij zult zoveel gelukkiger zijn als uw ouders het weten.”

Ik ervaar dit compleet anders. Terwijl als ik op het internet ga opzoeken of er anderen ook dit ervaarden of kunnen ervaren. Dan vind ik er totaal niks over. Het moet precies altijd een hemel-van-geluk zijn om uit de kast te komen in 2018. Waarom ben ik dan niet gelukkig? Moet ik weer aandacht zoeken? Hoe moet ik dit omschrijven? Geloof me of niet. Maar het knelt me vreselijk diep hier vanbinnen. Ongelooflijk? Misschien. Voor mij niet. 

Mijn mening over uit de kast komen is heel erg verschillend dan iedereen tegenwoordig denkt. Ook de media probeert het taboe van uit de kast komen te verbreken. Het vertellen dat je holebi bent is normaal.

Maar wat als je zoiets hebt van. Waarom moet ik het je zeggen, vaak zullen mensen dat toch doorhebben of later wel achterkomen al dan niet toevallig. Moeten we het echt anno 2018 face-2-face mensen hiermee confronteren en het een ding van maken? Daarnaast één iemand hiermee confronteren is ook niet alsof je het heel de wereld hebt vertelt. Want bij het ontmoeten van nieuwe mensen moet je je weer opnieuw uiten voor hen. Ik vind dat niet zo erg, maar ergens vind ik het super onnodig. Het is precies een visuele cirkel dat oneindig blijft doordraaien. Het is precies een taboe aanhalen dat het ooit en taboe was. En het is fijn dat mensen zich openstellen en laten zien dat ze het accepteren en het normaal vinden. Maar het zo direct, zo aanhalend? Voor mij hoeft dat niet. Dus mij er direct mee confronteren is soms wel even een slag in mijn gezicht. Ben jij homo? Wtf, zie ik eruit als een homo? Doe ik als een homo? Waarom vraag je dat? Je zult het wel doorhebben als er een knappe jongen voorbij loopt en ik ineens omkijk of er een opmerking op geef. Maar. Misschien wil ik het helemaal niet vertellen. Dat heb ik ook al meegemaakt, dat ik in een bepaalde groep mensen kom en dan zoiets heb van. Oei, deze mensen zijn niet zo openminded. Dus dan wil ik het toch liever voor mezelf houden. Ik vind die personen dan ook stom want je hoort altijd gewoon jezelf te horen zijn. Is het verkeerd om je dan te outen in 2018? Totaal niet! Ga je gang als jij je er goed bij voelt. Zorg wel niet dat jij iemand anders uit want dat vind ik echt niet oké. Maar als jij vind dat je er klaar voor bent en de wereld jou echte zelf wilt laten zien. Doen! Maar ga niet mensen zelf ermee confronteren. Misschien hebben ze zichzelf wel gewoon geaccepteerd om wie ze zijn en willen ze niet hiermee direct geconfronteerd mee worden. Holebi zijn is toch normaal? Waarom er een plaatje van maken? Voor sommigen hoeft dit niet.

[ietsmeervanmij]

Mijn coming out verhaal III

Het was alweer een tijdje later en ik had inmiddels leuk contact met een meisje die in een stad woonde, best wel ver weg van mij. Naast mijn vriendinnen had ik nog niemand verteld dat ik op meisjes viel, waardoor ik op familie aangelegenheden altijd de vraag kreeg: ‘Heb je al een vriendje’? Waarop ik altijd standaard antwoordde dat ik het te druk had met school. Ik zat immers in 4HAVO, het drukste jaar van het middelbare onderwijs. En het was sowieso nog maar de vraag of ik dat jaar over zou gaan. Mijn cijfers waren niet zo heel denderend en de leraren vonden me altijd iets te gezellig in de klas. Het resultaat was dat ik altijd apart werd gezet (het liefste vooraan) of uit de klas werd gestuurd. (Ik vraag me nu nog steeds af wat ze hiermee wilde bereiken, ik bedoel, je word door de les niet te volgen niet opeens slimmer). Familie, dat dus. Ik heb nooit echt een hele sterke band gehad met mijn ouders. En met de kant van de familie van mijn vaders kant had ik nauwelijks contact. Na het overlijden van mijn oma had mijn opa na twee weken alweer een nieuwe ‘vriendin’. Ook de broers van mijn vader en mijn neefjes en nichtjes waren ‘anders’. Eigenlijk gewoon compleet het tegenovergestelde van mij. Met mijn moeders kant van de familie hadden wij altijd innig contact. We gingen vaak samen op vakantie en vierde de feestdagen altijd samen. Doordat het contact met mijn ouders nooit zo heel erg goed was kende zij mij niet echt, althans dat denk ik. Op mijn verjaardag kreeg ik altijd de verkeerde cadeaus, zoals een tuttig Oilily tasje. Leuk natuurlijk, maar het paste totaal niet bij mij. Mijn vader was altijd aan het werk en als hij niet aan het werk was, dan zat hij achter de computer. Mijn moeder noem ik altijd de ‘dictator’. Die probeerde altijd iedereen te controleren, op het vervelende aan. Ook was het het geval dat mijn ouders niet heel erg ‘open-minded’ zijn. Ze hadden altijd hun zegje klaar over buitenlanders, homoseksuelen en andere mensen die in hun ogen anders waren. 

Ik vond het dus verschrikkelijk toen het op een gegeven moment, het moment was om uit de kast te komen voor hen. Achteraf gezien heb ik dit ook niet heel handig aangepakt. Ik zou dat weekend op date gaan (met een meisje), maar omdat mijn moeder overdreven controlerend was, zowel over waar ik uithing als op mijn bankrekening, kon ik dit niet doen zonder het haar te laten weten. Mijn moeder en ik hadden die bewuste middag een lunch-shop middagje geplant in mijn voormalige woonplaats. Onderweg in de auto daar naar toe hadden we het over mijn weekend. Ik zei dat ik een afspraakje had, en daarna bleef het angstaanjagend stil. Ik ben vrij open van mijzelf en normaal gesproken zou ik er honderduit over praten, maar dat was nu dus niet het geval. Onderweg in de auto vroeg mijn moeder dus met wie. Waarop ik antwoordde, met een meisje. De auto bewoog alle kanten op, behalve de goede kant. En mijn moeder keek geshockeerd. Ze wist echt niet wat ze moest zeggen en begreep er helemaal niks van. Een jaar daarvoor had ik nog een vriendje. En ze had het echt nooit verwacht. Toen we eenmaal de auto hadden geparkeerd hadden en richting de stad liepen kwamen er iets meer woorden uit mijn moeder. Ze zei bijvoorbeeld dat ik niet iedereen zomaar mee naar huis hoefde te nemen en ze vroeg of ik nu alleen nog maar naar vrouwen keek. Ze vond het vies. Daar was ze heel duidelijk in. Ook zei ze dat als mijn opa en oma dit hoorde ze een hartaanval kregen en wilde ze weten wie het allemaal al wisten. Kortom, niet de beste reactie wat je kan krijgen van je ouders, maar ik had ook niet anders verwacht van ze. De shop middag was ook meteen niet meer leuk. Bij elk kledingstuk die ik aan mijn moeder liet zien was het opeens iets voor potten, en mocht ik het niet kopen. Toen we op een gegeven moment een lesbisch stel zagen was het helemaal klaar met onze shop middag. M’n moeder vond het vies en ze kon zich niet voorstellen dat ik zo wilde leven. We besloten te gaan lunchen. Terwijl op de menukaart keken zei mijn moeder, om het nog maar is extra er in te wrijven dat ze geen trek meer had. Ze was er kotsmisselijk van geworden. Eenmaal thuis vertelde mijn moeder het goede nieuws aan mijn vader. Verder mocht niemand het weten, zelfs mijn twee jaar jongere broertje niet. Mijn vader zei niks. Volgens mij iets vaags over de gay pride die over een paar dagen in Amsterdam zou zijn. Ik was ondertussen naar mijn kamer gevlucht, omdat ik het gedrag van mijn ouders totaal niet kon plaatsen. Het kwetste me enorm. Ik wist al die tijd al wel dat ik niet de beste ouders had die iemand zich kon wensen, maar dat hun reactie zo ernstig was, dat had zelfs ik niet bedacht.        

[1garde]

Een stukje zelfrechtvaardiging

Afgelopen donderdag was ik op radio 6, in Winfrieds Woonkamer. Een vet leuk programma. Daar kookte ik met spullen van mensen die in de afgelopen 2 jaar via Youth Food Movement vrienden zijn geworden. Aardappels van Krispijn en Michiel, een worstje van Jiri, Samuel en Geert en Ghee van David. En een week later kwam ik UIT DE KAST.

UIT DE KAST is net wat anders. Geen worstjes met lavendel, chips van wilde aardappels of ghee met salie, maar een inzameling van de dingen die je toevallig nog in de kast hebt staan. Om de mensen die “klant van de voedselbank” - ik blijf dat een rare formulering vinden - het leven een beetje makkelijker te maken.

/

Terwijl ik UIT DE KAST organiseer ren ik heen en weer van het organiseren van een Academie voor Youth Food Movement via een prachtige dag bij vissers in Lauwersoog naar Terra Madre (dé conferentie van Slow Food, een paar dagen lang feesten en eten om de wereld te verbeteren).

/

En soms is dat verwarrend. Ik voel me een soort quinoakut die de wereld wil verbeteren. Ik ontbijt met powerfoods, lees artikelen op foodlog, maar aan de andere kant wil ik mensen bij de voedselbank helpen. En hoe doe ik dat: door een hipsterwebsite te starten met een controversiële naam.

/

Toch denk ik dat het daar ergens moet gebeuren. Daar waar hipsters activiteiten gaan organiseren en zich verbinden met de voedselbank, en waar mensen uit de stad de vieze modderhand van een visser weer schudden, daar gaat volgens mij iets veranderen.

/

Zoiets als UIT DE KAST gaat de wereld niet voeden, maar ik hoop wel dat het een beetje helpt. En alle beetjes helpen. En dan is lol hebben in je werk heel belangrijk, en iets over aardappels vertellen op radio 6 of een website met bijzondere kleurstelling helpt dan best een beetje.