Disclaimer: dit artikel is geen weergave van enig restaurant of café waar ik ooit gewerkt heb.
“Kan ik u iets inschenken?”, vraag ik aan de gast. De gast reageert: “nou, ik ben benieuwd of jij dat kan!”, gevolgd door een grijns. Ik heb deze grap misschien al wel 1000 keer gehoord, maar toch probeer ik een glimlach op mijn gezicht te toveren.
Iedereen die in de horeca werkt gaat gebukt onder het gedrag van de gast. Gasten doen de vreemdste dingen. Bijvoorbeeld: er komt een man het restaurant binnen. Hij gaat natuurlijk aan de tafel zitten die nog niet afgeruimd is. Waarom? Geen idee. “Wilt u iets drinken?” De man antwoord: “nee, ik wacht nog even op mijn afspraak”. Alsof hij niet in zijn eentje een bakje koffie kan drinken.
/
Zodra zijn afspraak arriveert bekijken ze het menu. Ik heb geen idee of de meneer zich uit loopt te rekken, maar hij maakt ongecontroleerde bewegingen met zijn onderarm. Ik besluit voor de zekerheid maar even te kijken wat er bedoelt wordt - en ja - er gaat besteld worden. De een bestelt een thee. Wat voor thee? Muntthee met honing. De ander wil graag een koffie.
/
“Wat voor koffie?”
“Eentje met melk graag”
“Een gewone koffie met melk?”
“Nee, graag een latte”
“Oké, een latte en een muntthee dus?”
“Ja, maar wel een latte macchiato”
/
Meneer is een connaisseur, denk ik. In Italië drinkt niemand latte macchiato’s, maar in Nederland is het bon ton om een extra moeilijke koffie verkeerd te bestellen. Na een drankje moet je plassen, dus meneer vraagt zich af of we ook een toilet hebben. Waarom vragen mensen zich dat af?
/
En dan nog één klassiekertje: na de vraag “wilt u afrekenen?”, komt er steevast het antwoord “nou, willen, liever niet natuurlijk”.
/
Maar als ik in een restaurant ga zitten gedraag ik me ook als een halve gare. Ik zorg ervoor dat ik aan een schone tafel ga zitten en probeer al te weten wat ik wil eten voordat het personeel aan tafel komt. Zodra het personeel aan tafel komt ben ik een en al aandacht. Het liefst breng ik de vuile vaat zelf naar de afwas. Ik zorg ervoor dat ik mijn stoel netjes aanschuif en doe de deur netjes dicht.
/
Wie is er dan gek?
/
PS: de disclaimer was niet waar natuurlijk, maar het verhaal gaat natuurlijk niet over jou of iemand die je goed kent.
Ik geef toe: ik kijk graag naar Boer Zoekt Vrouw. Ik kan Geert moeiteloos napraten, moet hard lachen om de Lucky’s over Jan - is Armani, is Bijenkorf - en heb een hartstochtelijke hekel aan de hond van Yvonne. En aan Yvonne.
/
De boeren/innen van Boer Zoekt Vrouw zijn het - ietwat bijzondere - gezicht dat we van boeren zien. Het lijken boeren die een steekje los hebben, zo lijkt het. Maar ik vraag me af of dat echt zo is. Volgens mij zou ik ook gek lijken als bepaalde eigenschappen zo duidelijk geknipt zouden worden als bij deze boeren. Misschien is Tom helemaal geen getraumatiseerde man en blijkt Geert een muurbloempje te zijn als je hem in het echt ziet.
/
En toch zijn dit de enige boeren die een groot gedeelte van Nederland de afgelopen maanden heeft gezien. En dat is een beetje vreemd. Want de boerenkoolboer die in de Allerhande staat is niet een boerenkoolboer, maar is het gezicht van een corporatie.
/
Dat is jammer, want boeren zijn vaak hele leuke mensen (écht)! Ze zijn vrijgevig, en ik kan iedereen aanraden om een dagje mee te ploegen, aardappels te rooien of een dagje te wieden. Alleen niet nu - want nu is het winter - en al lijkt het misschien anders, er groeit niet zoveel op het land. Boeren vinden het vaak heel leuk als je langs komt.
/
Dus, hipstermeisje, hup, neem de tram naar Amsterdam CS, neem een trein naar de Flevopolder, het Westland of Groningen: De boer zoekt jou. Want hij heeft jou een verhaal te vertellen.
/
PS als je een baard hebt en dus waarschijnlijk een jongetje bent mag je denk ik ook wel langskomen. Als je geen hipster bent ook.
Ik heb honger. Vanochtend heb ik een bakje pap, een spijsbroodje, koffie en verse jus gehad, maar in de trein begint mijn buik alweer te rommelen. Ik heb er niet over nagedacht om brood mee te nemen, en op het station iets kopen druist tegen mijn vanochtend vastgestelde principes in.
Mijn nieuwe principe werkt als volgt: geef geen geld uit aan eten op plekken waar het teveel kost. Bij een AH to Go is een broodje veel duurder dan je het zelf maakt, de pasta van Julia’s is - naast dat de pasta helemaal naar de getver gekookt is - ook veel duurder dan een zelfgemaakt bordje pasta. Dit principe is niet nieuw en heb ik al 20 keer proberen toe te passen.
/
Gek eigenlijk, dat een gevoel van honger een prikkel is die op het moment gelijk opgelost moet worden. Of is dat wel zo? Ben ik er niet gewoon aan gewend? Als ik er goed over nadenk heb ik eigenlijk helemaal niet vaak het gevoel dat ik trek heb als ik eet.
/
Neem bijvoorbeeld gisteren. Henk kwam langs, en we begonnen de dag met een lunch: een broodje hamburger en een broodje prosciutto. Daarbij dronken we een bak koffie. Het was half 3. Na de broodjes had ik eigenlijk alweer zin in iets zoets. Bij mij werkt het zo: na hartig krijg ik zin in zoet en dan in iets fris en dan in iets hartigs en dan weer in zoet, en dat gaat maar zo door. Henk vond het een beetje vreemd om al een koek te eten, dus ik deed dat maar niet.
/
Na de lunch liepen we naar Black and Bloom voor een mok van de fijnste koffie van Groningen, en daarbij at ik om kwart over 3 een heerlijke cheesecake in a jar. Henk had nog niet echt honger, dus hij dronk gewoon zijn espresso.
/
Rond 4 uur arriveerden we bij Barrel voor wijn. Barrel had als verjaardagscadeautje - Barrel is 1 - allerlei wijnen tussen de 21 en 70 euro ingepakt. Je moet er een kiezen, en betaalt altijd 23 euro. Ik pakte een grand cru, dus dat was leuk. Daar moest natuurlijk wel wat bij gegeten worden, zeiden Henk en ik. We hadden nog geen trek, maar eigenlijk was het zonde om bij deze wijn geen kaas te eten. En ja, gerookte amandelen zijn ook lekker. Net als worst. En brood. Want je moet wel iets hebben om dingen op te smeren.
/
Tijdens het eten en drinken merkte ik al op dat ik de hele tijd vooruit zat te denken waar we die avond wat zouden gaan eten. Ik had van Dick gehoord dat Hock Sieng goed was. En zo zat ik tijdens het eten van kaasjes en het drinken van een wijn al vooruit te denken. “Niet echt in het nu, hier zou mijn mindfulnesscoach niet blij van worden”, merkte ik op tegen Henk.
Rond half 6 was alles op en vertrokken we naar het Concerthuis voor cider en whiskey. En een spelletje. Toch maar niks bij gegeten.
/
Rond half 8 schoven we aan tafel bij Hock Sieng. We hadden nog niet echt honger, maar dat zou wel komen. En ja, dat was wel zo. Het was lekker eten en we aten vier gangen en toen zat ik best wel vol. Thuis dronken we nog wat wijn, en ik merkte dat ik de neiging had om nog nootjes te gaan eten.
/
Dan rijst de vraag bij mij: is dit wel helemaal normaal? Maar eigenlijk maakt dat niet echt uit. Ik heb het er best wel mee naar mijn zijn. Blijkbaar heb ik mijn mind vol eten.
Ik deel best vaak dingen. Pas was er een sein- en wisselstoring tussen Zwolle en Meppel en Blablacar-de ik mee met iemand naar Amsterdam. Leuke gesprekken. Via Peerby huur ik bandschuurmachines en een magimix. Heb ik een auto nodig, dan Snappcar ik even, en binnen een uur heb ik een auto geregeld. Of ik leen er eentje die toevallig stilstaat bij vrienden.
Ik vind dat een fijne manier van leven. Dingen delen is fijn. Daarom pitchte ik een week geleden mijn idee voor #omapost: een makkelijke manier om je online leven met offline oma te delen. Een ander idee is UITDEKAST: het delen van het eten dat je toch niet gebruikt met mensen die het nodig hebben.
/
Een paar jaar geleden (een paar maanden zelfs) had ik geen idee wat ik precies wilde, maar door dit soort dingen wordt het steeds duidelijker voor me. Mensen opnieuw verbinden met eten, maar eigenlijk in de eerste plaats weer met elkaar.
/
Vandaag ging ik met team #omapost naar het bejaardentehuis, om de oma’s waarmee we vorige week foto’s hadden genomen te bedanken voor hun steun en te vertellen dat we tweede waren geworden op Startup-Weekend. Een aantal oma’s was al vergeten dat we er een week geleden waren geweest, maar we hadden de foto’s bij ons, waardoor ze zich weer meer herinnerden. We deelden onze blijdschap met de oma’s. Een van hen zei toen we weggingen dat ze nog nooit zo had gelachen en dat ze weer blijdschap voor een jaar had. Misschien een klein beetje overdreven van die oma, maar het raakte ons wel. Een klein beetje delen helpt blijkbaar zoveel.
/
En daarom hoop ik dat het steeds meer gaat gebeuren, delen. Eten is daar denk ik een mooi begin voor. Als je met elkaar aan tafel gaat komen de verhalen los. Aankomende donderdag gaat dat tijdens TedX Groningen gebeuren, maar ook vrijdag en zaterdag tijdens Let’s Gro. Als je samen eet komen de tongen los.
/
Nodig je buren uit om samen met je te eten, of nodig de vaste verkoper van de straatkrant uit om samen een broodje te happen - desnoods bij de subway -. Of, als je dat te moeilijk vindt: pitch dit idee op een Helpathon of Startup-Weekend, dan kom ik je helpen.
Ik vind de laatste tijd schrijven over eten best een beetje lastig. In mijn hoofd blijf ik maar nuanceren. Volgens Jorrit nuanceer ik zoveel dat ik ondanks de hoeveelheden eten die ik tot me neem geen grammetje aankom. Een tijdje geleden was het zo erg dat ik Daphne via Facebook vroeg waar ik een column over zou moeten schrijven. Waar ze vandaag pas op reageerde: “Wilbert, ik ben echt afschuwelijk, ik zie nu dit bericht pas, terwijl je dit toch in een stukje wanhopige emotie moet hebben gevoeld toen je dit vroeg…”
Als ik een column wil schrijven over de Lekker500, die nog steeds niet lijken te snappen dat restaurants niet altijd binnen het stramien maître en sommelier werken, dan vind ik het een beetje flauw van mezelf. Een reden zoeken om te schrijven is een beetje duf, vind ik. Maar eigenlijk doe ik dat door middel van deze column ook weer. Eigenlijk vind ik het ook niet zo erg, zolang het maar een leuke column wordt. En ik denk dat deze column best leuk wordt.
/
Datgene wat ik het liefste doe is verhalen delen. Ik kom bijna elke dag mooie verhalen tegen. Neem nu bijvoorbeeld iets wat ik op Terra Madre meemaakte. Jan - visser op de wadden - verkocht op Terra Madre (de tweejaarlijkse conferentie van Slow Food) oesters. Op de laatste dag drinkt hij daar aardig wat mousserende wijn bij. Aan het einde van die dag kwam iemand van het bestuur langs zijn oesterkraam. Jan draagt niet de kleren die de gemiddelde Amsterdammer draagt. Jan heeft hoge laarzen aan, met een rooie vlam erop. Hij heeft al sinds hij op zijn 18e van huis wegliep lang haar. Toen het bestuurslid bij de kraam aankwam klom Jan op de tafel en schreeuwde: DO YOU WANT AN OYSTER? (er is hier geen sprake van overmatig Caps Lockgebruik) De man reageerde: “I’m fucking tired man, give me an oyster”. Jan reageerde: “I’m fucking drunk, I’ll give you one”. Daarna vroeg hij aan Barbara - zijn vrouw -: “ik ben dronken, mag ik een oester openmaken?”
/
Een ander verhaal gaat over een kok die zijn eigen bonbons maakte. De bakker in het dorp was daar verontwaardigd over. Daarom stuurde de kok een doosje van zijn bonbons op naar de bakker, en hij hoorde er nooit meer iets over.
/
Ik weet niet waarom, maar dat soort verhalen vind ik mooi. Eigenwijze koks, gekke vissers, gestoorde boeren en andere rariteiten. Mensen die een beetje buiten de lijntjes kleuren. Mensen die niet exact de dingen doen die horen. En daar wil ik graag over schrijven.
/
Ik verwacht niet meer in elke column met een grootse en meeslepende conclusie te komen. Ik wil gewoon verhalen over eten de wereld in slingeren. En dan hoop ik dat jullie er net zoveel van genieten als ik. Beetje meer mag ook.
Afgelopen donderdag was ik op radio 6, in Winfrieds Woonkamer. Een vet leuk programma. Daar kookte ik met spullen van mensen die in de afgelopen 2 jaar via Youth Food Movement vrienden zijn geworden. Aardappels van Krispijn en Michiel, een worstje van Jiri, Samuel en Geert en Ghee van David. En een week later kwam ik UIT DE KAST.
UIT DE KAST is net wat anders. Geen worstjes met lavendel, chips van wilde aardappels of ghee met salie, maar een inzameling van de dingen die je toevallig nog in de kast hebt staan. Om de mensen die “klant van de voedselbank” - ik blijf dat een rare formulering vinden - het leven een beetje makkelijker te maken.
/
Terwijl ik UIT DE KAST organiseer ren ik heen en weer van het organiseren van een Academie voor Youth Food Movement via een prachtige dag bij vissers in Lauwersoog naar Terra Madre (dé conferentie van Slow Food, een paar dagen lang feesten en eten om de wereld te verbeteren).
/
En soms is dat verwarrend. Ik voel me een soort quinoakut die de wereld wil verbeteren. Ik ontbijt met powerfoods, lees artikelen op foodlog, maar aan de andere kant wil ik mensen bij de voedselbank helpen. En hoe doe ik dat: door een hipsterwebsite te starten met een controversiële naam.
/
Toch denk ik dat het daar ergens moet gebeuren. Daar waar hipsters activiteiten gaan organiseren en zich verbinden met de voedselbank, en waar mensen uit de stad de vieze modderhand van een visser weer schudden, daar gaat volgens mij iets veranderen.
/
Zoiets als UIT DE KAST gaat de wereld niet voeden, maar ik hoop wel dat het een beetje helpt. En alle beetjes helpen. En dan is lol hebben in je werk heel belangrijk, en iets over aardappels vertellen op radio 6 of een website met bijzondere kleurstelling helpt dan best een beetje.
Aardappelchips. Aardappelpannenkoek. Aardappelcake. Aardappeltjes in mijn huis, aardappeltjes in mijn vacht. Aardappeltjes komen hard. 3 dagen onderweg heb ik al helemaal geen zin meer om naar een feest of winkel te gaan die het thema “aardappel” hebben. Bij het lezen van de achternaam “Pannenkoek” op LinkedIn begin ik te watertanden.
Ik vraag me af hoe het kan dat boeren vroeger voornamelijk aardappels eten. Waarschijnlijk waren ze gewoon saaier eten gewend. Ik heb gewoon niet genoeg tijd om uitgebreid te gaan kokkerellen met aardappels. Dus kook ik in een keer een flinke hoeveelheid Agria. ’s Ochtends eet ik het met honing en mint, tussen de middag met spinazie in een salade, en ’s avonds maak ik een friettata. Dat is niet echt afwisselend. Dus ben ik blij dat ik naar huis ga. Vanavond ga ik een beslag maken voor aardappelpannenkoek. Ook daar heb ik niet echt zin in, maar het is wat anders dan ik afgelopen dagen at.
/
Ik ben een ondankbaar stuk vreten. Ik eet me de pleuris aan aardappels. Sinds een dag of 2 kamp ik met een lichte hoofdpijn en een aardige buikpijn. Mensen vragen me of ik al spijt heb van het zomaar roepen dat ik dit experiment wel even zou doen. Ja. Uiteraard.
/
In mijn hoofd hoor ik: de arme mensen zouden blij zijn met buikpijn na een aardappeltje. Maar dat is natuurlijk niet waar. Aardappels zijn eigenlijk net als alcohol: geniet, maar eet met mate.
/
Ik sta voor de volle 100% achter de Pieperboetiek en het Aardappelfeest, en als ik aanstaande donderdag in Winfrieds woonkamer op Radio 6 ben pof ik met alle plezier een pieper, maar naar je lichaam luisteren is denk ik nóg belangrijker. Dus gooi ik de pieper er bij neer, en ga ik de 20 kg aardappels die ik nog thuis heb liggen op een iets lager, maar niet minder plezierig tempo consumeren.
Op een kookplaatje staan de Agria’s te pruttelen. Zometeen ga ik kijken of ik een “zoet” ontbijt van aardappels kan maken. Met mint en misschien wat rozijnen. Tussen de middag eet ik dan hele aardappels, in een salade. En vanavond eet ik ook aardappel.
Gisteren at ik saucijzenbroodjes, gevuld met een aardappel-uivulling. ’s Avonds onder andere een curry met aardappel. Zondag heb ik chips gemaakt van aardappel en aardappel geroosterd. Maar hoe voelt dat nou, de hele dag aardappels eten? Gisteren merkte ik dat ik de hele dag heel veel energie had. Een beetje te veel. Alsof je de hele dag heel druk in je hoofd bent.
/
Google leerde mij dat in aardappels vrij veel koolhydraten - dus suikers, of is dat een overhaaste conclusie - bevatten, dus dat zou de oorzaak kunnen zijn. Verder verteer je aardappels traag, dus heb je niet snel opnieuw honger na het eten. Hoewel, de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik ook gewoon geen zin meer had in die kleffe saucijzenbroodjes na nummer 4.
/
Morgenochtend ga ik een nieuw gerecht koken, en qua naam is het nu al mijn favoriet: potetkaker. Aardappelpannekoekjes. Na een dagje of twee op aardappels leven heb je vooral zin in afwisseling, dus dat ga ik nu proberen te bereiken. Felix stuurde me ook nog een paar recepten voor aardappelcake. Zoet en aardappel, dat lijkt me wel bijzonder.
/
En: ik weet eigenlijk niets van aardappels. Elk ras dat ik heb gekregen (behalve Agria) moet ik opzoeken. Zo kwam ik er achter dat ik zelfs nepaardappels heb gekregen: Mayan Twilight. Want het is geen Solanum tuberosum, maar een Solanum phureja. Gelukkig was ‘ie best lekker als chips!
/
MENU VAN DE DAG:
/
aardappels met mint, aardappels met sla, gekookte aardappels
Vanaf vandaag eet ik een weekje aardappels. Natuurlijk kom ik wel eens bij Friet van Piet om een aardappeltje naar binnen te tikken, maar aardappels maken niet echt deel uit van mijn dagelijkse kost. Aardappels waren ook geen deel van het detox-dieet wat ik een keer 2 weken lang gevolgd heb.
Maar wat is een aardappel eigenlijk voor een dingetje? Het zijn kleine knolletjes, afkomstig uit Zuid-Amerika. Familie van de tomaat, aubergine en paprika. En daarna zó deel geworden van ons dieet, dat Vincent van Gogh er besloot een schilderij van te maken.
/
De familie waar de aardappel deel van uit maakt klinkt vrij heftig: nachtschade. Er zijn mensen die geen planten eten die uit deze familie komen. Op internet is er een wildgroei aan fora waar wordt beweerd dat dit de gevolgen zijn van het eten van deze familie: darmproblemen, eczeem, allergieën, PMS, vitamine- en mineralentekort (voornamelijk calcium en ijzer), vermoeidheid, overeten. Op lange termijn: o.a. kanker, alzheimer, artritis, osteoporose, miskramen.
/
En dat ga ik dus een weekje volop innemen. Ter ere van het feit dat er op dit moment een Pieperboetiek in Amsterdam is, en er op zaterdag een Aardappelfeest in Hornhuizen (Groningen) plaats vindt. Afgelopen zaterdag kreeg ik 25 kg aardappels geleverd. Ze luisteren naar prachtige namen als Raja, Agria, Mayan Twilight en Frieslander. En ik ga ze allemaal eten.
/
MENU VAN DE DAG:
/
aardappelsaucijzenbroodjes, aardappelsalade, curry met aardappel en andere nachtschade
Aardappels zijn een dingetje. In supermarkten liggen enkel nog de rassen "kruimig" en "vastkokend". Maar dat zijn eigenlijk helemaal geen rassen. Vrijdag 26 september opent in Amsterdam een Pieperboetiek, en op 4 oktober is er in Hornhuizen een aardappelfeest. En om dat te vieren ga ik een weekje leven in een Vincent-van-Gogh-achtige wereld.
Een week aardappels eten is dus het plan. Maar hoe ontbijt je met aardappels? En kan je ook taart maken van aardappels? En wat is jouw lievelingsgerecht met aardappels? Laat het me weten door een mailtje naar [email protected], dan verhonger ik volgende week niet.
En dan is het alweer vrijdag. Het eten wat ik in mijn pakket vond is alweer bijna op. Vandaag werk ik bij Goud Heerlijk, daar kan ik een broodje eten. Vanavond werk ik bij Dick Soek, waar ik voor het werk een fijne maaltijd krijg. Morgen kan ik lekker met de trein naar Damn Food Waste in Zwolle, voor een gratis lunch. En op zondag hang ik bij een vriend in Amersfoort, die heeft vast ook nog wel iets voor me liggen.
Voor de mensen met wie ik maandag in de voedselbank zat ligt het een beetje anders. Zij moeten nog tot maandag door. Als het goed is voldoen deze mensen onder andere aan deze voorwaarden:
Minder leefgeld per maand dan:
€ 180,- voor één volwassene
€ 60,- voor elke extra volwassene
€ 50,- per kind (ongeacht de leeftijd maar wel jonger dan 18 jaar)
hebt.
Leefgeld, daar moet je ook kleren van kopen. En als je een keertje naar de film wilt moet dat daar ook van af.
/
Maandag dacht ik: maar als je daar het geld niet voor hebt, dan doe je het toch niet? Roken, drinken, een filmpje pakken: is dat allemaal wel nodig? Maar na een weekje meeleven (zo goed en zo kwaad als dat gaat) kan ik me voorstellen dat het niet zo werkt. Ik kan niet voor die mensen beslissen wat wel of niet goed is. Als ik de hele dag niets te doen zou hebben, of constant mijn hoofd vol met stress zou hebben over geld en schulden zou ik misschien ook wel lekker een peukje opsteken of een biertje inschenken voordat www.ishetaltijdvoorbier.nl aangeeft dat dat mag.
/
Rest mij nog aan het einde van deze week te zeggen: ga eens bij de voedselbank in je eigen stad kijken. Als je ergens mee wilt of kunt helpen: laat het weten. Binnenkort heb ik een website waarmee je supermakkelijk je eigen voedselinzameling kunt organiseren. Organiseer er gewoon eentje: geen enkele moeite, en het helpt zó veel.
/
Maar net als ik niet voor de mensen van de voedselbank kan beslissen wat zij zouden moeten doen, kan ik dat ook niet voor jou doen. Dus doe ermee wat je wilt. Het zou leuk zijn als je mijn aanbeveling mee wilt nemen.
Maandag zat ik in de buurt bij Sjaak. Sjaak vertelde mooie verhalen. Hij liep een beetje te vloeken, want het ging hem allemaal niet snel genoeg. Zodra de voedselbank niet op de normale tijd (10.30 uur) opengaat, krijgen veel mensen stress. Ze hebben honger, of rekenen gewoon op eten.
Zoals ik al gezegd heb betekent couscous volgens Sjaak in het Afrikaans niksniks, want het smaakt nergens naar. Sjaak is nu 50 jaar oud, en toen hij 8 was hoefde zijn moeder hem niet meer. Hij komt haar nog wel eens tegen. Ze woont samen met een vriendin van haar. Die vriendin verdient een hoop, maar zijn moeder wil haar uitkering niet aan Sjaak schenken. Eigenlijk wil hij haar verlinken. Want zij hoefde hem ook niet meer, dan kan hij haar dat nu toch wel aandoen, vindt hij.
/
Als Sjaak dat geld zou krijgen zouden ze hem voor de rest van zijn leven nooit weer bij de voedselbank meer zien. Dan zou hij per dag 20 euro kunnen uitgeven. 5 euro aan 10 blikken bier, 5 euro aan slaappillen, en 10 euro aan vreterij.
/
Daarna vertelt Sjaak over dat hij wat hem betreft voor 7 dagen vlees moet hebben. Hij heeft nu voor één dag vlees, en voor één dag vis. Dat vindt hij te weinig.
/
Pas was het een goede week. Toen was er heel veel lever binnengekomen. Niemand houdt van lever, maar Sjaak wel. Sjaak heeft 7 dagen lang lever gelezen. En dat komt goed uit, want lever zit vol met ijzer. En Sjaak fitnesst een hoop. Hij traint alleen zijn armen, want zijn buik trainen, daar is hij al lang mee gestopt.
/
Dan gaat Sjaak verder over zijn eigen lever. Als mensen daar een hapje van zouden nemen, dan zijn ze aan de beurt. Als hij dood gaat en in het crematorium verbrand wordt, zouden ze kaartjes moeten verkopen. Een euro voor een keer diep inademen boven de schoorsteen. Daar ben je een week lang goed stoned van, volgens Sjaak.
/
Sjaak is de man die de meeste persoonlijke verhalen verteld van de mensen die ik bij de voedselbank heb gesproken. Veel grootspraak, maar daar doorheen zie je wie Sjaak is. Dat schijnt ook bij de voedselbank niet veel te gebeuren: mensen praten niet over hun persoonlijke situatie.Ik had gedacht dat mensen elkaar hier meer zouden steunen, maar als alle steun van familie en vrienden is weggevallen, vallen ze ook niet terug op elkaar.
origamiaround
kaledo-art
germansingergirl
blakekathryn
2087
turnnoffyourmind
janainaart
jbbartram-illu