#vabank

[trzykwadranse]

ugotowałem edita i w sumie wrzucę też tutaj, i wish they kissed <3

tumblr pewnie zamorduje mi jakość, jest ciezko

[surfingkaliyuga]

Vabank (1981) Spanish poster by Grupo Rojo for a Polish comedy film directed by Juliusz Machulski.

[ozdeg]

[gucio]

Gustaw Kramer // Vabank (1981)

[cytaty-niemadlanasgranic]

- Dlaczego Pan napadał na banki? - Bo były tam pieniądze.

[trzykwadranse]

Vabank, ale Kwinto i Kramer na koniec po prostu się całują, bo to jedyne o czym myślę po tym, jak chwilę temu skończyłem ten film

oni ale to lovers to enemies to lovers? wattpada by pojebało, kiedyś wszystko to napiszę 🔥🔥🔥

[barthposting]

The unbearable frustration of having watched Peak and not being able to share it with your internet friends because it's a fucking 80s movie shot in your native tongue.

This is about Vabank and Vabank II, for the record.

[potencjalnieinteresujacedziela]

Kingsajz (1988) - nie Wajda, nie Polański, nie Kieślowski, nie Hoffman, nawet nie Bareja. Jakbym miał wymazać całą polską kinematografię i zachować twórczość jednego reżysera, zawsze będzie nim Juliusz Machulski. Nawet jeśli jego nowsze filmy spotkały się z chłodniejszym przyjęciem, nic nie zmieni tego ile dostarczył nam klasyków, wśród których jest do dziś unikalny dla polskiego kina Kingsajz. Jeśli miałbym wskazać jakieś podobieństwa do innych filmów, to w najlepszym razie byłyby to Seksmisja, Vabank, czy Kiler. Czyli inne filmy Machulskiego.

Facet szykuje się do wielkiego wyznania. Mówi swojej kobiecie, że jeszcze nikomu tego nie powiedział. Ta wstrzymuje oddech w oczekiwaniu na upragnione słowa, stanowiących ukoronowanie ich związku. Facet w końcu się przełamuje i mówi jej, że… jest krasnoludkiem. Tak, krasnoludkiem. Małym, piskliwym knypkiem z bajek dla dzieci. Okazuje się, że krasnoludki są prawdziwe i żyją w swojej krasnoludkowej krainie zwanej Szuflandią. Świat ludzi, czyli tytułowy Kingsajz, to dla nich nieosiągalna kraina z opowieści, gdzie czycha na nie wiele niebezpieczeństw, na których czele stoją tajemnicze stworzenia zwane „kobietami”. A krasnoludki, które jakimś sposobem zdobyły eliksir powiększający i udały się do Kingsajzu, już nie wracają. Prawdopodobnie nie żyją. A goowno prawda. Po prostu w Kingsajzie żyje im się lepiej i nie chcą wracać. Krasnoludkowy aparat państwowy musi tylko dopilnować, żeby społeczeństwo tego nie odkryło, bo inaczej nie zostanie im nikt do rządzenia. A film zaczyna się od ataku ich agentów na „zdrajcę narodu”, który odkrył recepturę na eliksir powiększający, stanowiący przepustkę do Kingsajzu.

Analogia do polskiego społeczeństwa żyjącego pod butem i wzdychającego do bogatszych krajów zachodnich jest oczywista. Machulski przemielił rzeczywistość, w której dorastał na język filmu tworząc jeden z niewielu polskich filmów fantasy, które zapisały się w świadomości ogółu. Nawet jeśli ktoś nie zna kontekstu, to nadal mamy wciągająca, uniwersalną historię o walce z tyraniczną władzą i poszukiwaniu lepszego jutra, a staranna realizacja ze scenografią na czele sprawiają, że i dzisiaj dobrze się to ogląda. Kilka scen, jak spacer po gołym tyłku Katarzyny Figury, trochę się zestarzały, ale należy pamiętać o ograniczeniach technicznych tamtych czasów. Kolejny przykład na to, że klasyki nie są klasykami bez powodu. Kingsajz to po prostu bardzo dobry film i ze świecą dziś idzie szukać czegokolwiek na podobnym poziomie wśród współczesnych polskich filmów.