#warm snuggles

[sobeautifullyobsessed]

*fills her tummy with kisses* *rests against her* 💖💖💖 *wraps arms around her waist* 😙

Darling, these last few weeks have been the happiest of my life.💗💗💗 Who could have imagined being in a pandemic lockdown could be so *blushes*...pleasant? 💋💋 *hopes he feels as happy as she does*

*makes a mental note to bake Wong a few of his favorite desserts as a thank you for making Stephen finally take some time off*

[tiredleekaz]

Heat Warmer

Here’s a story that’s not an angsty piece of crap! Well— it’s still crap cause when is my writing not 😆.

I kinda just thought of it a few days ago when I was in musical theater without a sweater cause my friend stole my hoodie and I was cold. So basically, my friends always tell me I’m like a human radiator when I give hugs, so when they’re cold they always ask for some huggles.

(also can i just say... jamming to “underneath the tree” 40 days before christmas because it’s a mood and a bop)

Tags: fluff, ticklez

Word Count: 1,715

Summary: It was a cold autumn day and the perfect time to stay inside and be warm. Jason was coming to AJ’s house for some heat as his apartment unfortunately had a broken radiator. Not only was he gonna be nice and toasty, he’s gonna find out a special surprise that AJ’s been hiding from him.

__________________________________________

*ding*

*ding*

*ding*

“Jeez! Alright! Shut up will you!” A short brunette seethed as he swung open his door, glaring into a pair of stormy grey eyes.

“You’re too slow. I could have gotten frostbite!” The male at the door exclaimed, stepping inside like he owned the place.

Rolling his eyes, AJ closed the door with a click, brushing past the taller blonde without a thought. “In only 30° weather?”

“It could happen!” Jason argued as he took off his coat, a long sleeved underneath, and hung it up on the coat rack.

AJ shook his head at his friend’s exaggerations and slid his way over to the couch. He lived with his family, though they were currently gone for the weekend visiting their grandparents. As much as he loved his family, he did not want to join them this time and was lucky to have the entire house to himself. The living room was recorded with a fall aesthetic: reds, oranges, yellow; leaves and autumn-like decor were strewn about the large room.

The beautifully styled fireplace was lit and burning a bright red orange. AJ had already made himself comfortable on the plush sofa by the time Jason finished taking off his outerwear and shoes. The boy adorned a cream, cotton, sweater with grey sweatpants, along with black and white striped, fuzzy, long socks. A soft blanket was wrapped around himself as he leaned back against one of the armrests. Jason smiled at the smaller boy all cozy and warm on the couch. Without warning, he jumped on top of him, squishing the living daylights out of the poor bean.

“wuGh! Get off me you heavy mutt!” AJ wheezed, trying to wiggle out of under the other.

Jason shook his head. He pouted like a puppy would to its owner when not given enough attention, laying his chin on AJ’s chest. His arms wrapped around AJ’s torso, trapping his arms as well to prevent him from escaping.

“I don’t wanna. You’re so warm,” he whined, squeezing AJ like a doll.

The brunette sighed and stared at the white ceiling with a deadpan expression, though honestly he didn’t really care he was stuck in this position. Jason was always the type to be cuddly and touchy, so he was pretty used to it. Jason sighed content lay as he nuzzled his face into the soft fabric.

AJ inhaled and exhaled deeply, starting to get more comfortable with Jason’s lying on him. Just as he was about to doze off, he felt a sudden sensation of coldness under his sweater. A sharp gasp slipped out from his lips as he attempted to lurch away from the cold. His arms squeezed down as much as they could from their held position.

Jason looked up from burying his face into AJ’s chest, a look of confusion spread across. “What.. was that?”

“... what was what?” AJ asked back hesitantly.

The blonde stared at AJ before giving a squeeze along his sides.

“AcK! StOhp!” The brunette squealed without warning, a forced smile on his face.

“No way,” Jason said with a widening grin. “You’re ticklish?”

A wave of heat flushed over AJ’s body, especially in his face as he refused to meet Jason’s eyes that were glowing with amusement. Another pinch was applied to his hips and he tried to twist to the side with a squeak.

“Noho! Plehease don’t!”

Jason’s fingers continued their research by scribbling against AJ’s sensitive skin, gently digging and squeezing along his sides and hips like he was squeaky dog toy. His lips were curved into a smirk as he stared at the blushing and giggling boy in his arms. The sight was honestly the most adorable thing he has ever seen. Even more than when he first saw AJ smile.

“Oh wow, who knew my little toy was so squeaky ~,” Jason cooed.

Curling his fingers, he scratched at the shallow hollows resulting into shriek and bubbly chortles to fall out from the shaking body that was AJ. He tried desperately to turn and wiggle away, but Jason was far stronger than him. Not to mention the the tickling was sapping his energy away. His hips bucked and his legs kicked pathetically while he was attempting to hide his flushing face into the cushions of the couch.

“NOhOHOHahAHAHAh!! noHOo mohOHOHOreHEHEe!!” AJ cried out through his hysterical laughter.

“More? Well if you insist,” Jason chuckled, moving his hands down to AJ’s tender sides while pushing the sweater up his torso.

AJ nearly jumped out of his skin when he felt squeezes on his sides and screeched when Jason decided to blow a raspberry on his tummy. A few tears of mirth glazed over his eyes as he shook his head.

Jason decided to give the smaller boy mercy and released his grip around him. He continued to lay on AJ, feeling his head rise and lower with AJ’s heaving tummy. They lay like that for a couple of minutes until AJ finally regained his breath.

“You suck...” AJ muttered, his voice a little raspy.

“Nah. You love me,” Jason teased, reaching up to pinch AJ’s cheeks.

A rosy red color filled the latter’s face as he frowned and shoved Jason off him, watching his body roll onto the floor. He snorted at the boy’s hilarious landing, curling up and hugging his sore middle.

“You think that’s funny, aye?” Jason groaned, pulling himself up from the other end of the sofa. “I’ll give you something to really laugh about.”

Only a millisecond later, AJ was off the couch and sprinting out of the living room. He sock clad feet pounded against the wooden floors as he ran through different hallways and up the stairs. His breathing was heavy, but despite the racing of his heart, a smile grew on his face along with the glimmering excitement in his eyes. AJ squeezes himself in a corner down a hall hoping to throw Jason off track. Unfortunately his plan did not work.

“Come out, come out wherever you are my little warmer,” Jason’s voice called out. “My hands are getting awfully cold. I promise I won’t do anything bad. Maybe stick them between your arms and sides... keep them nice... and... toasty.”

His footsteps seemed to get quieter with each word, though his voice was doing the exact opposite. AJ held his breath, thinking it’ll help him hide better. He couldn’t see where Jason was but he hoped he was nowhere close to figuring out his hiding spot.

Too bad luck wasn’t on his side. Without warning, he was grabbed and picked up, his arms up in the air as Jason’s hands were underneath them. He almost looked like a cat being handled. AJ squeaked like a mouse in surprise and tried to curl up in a ball in the air, though finding it very difficult to hold himself in that position.

The hands under his arms didn’t do anything but hold him, but even then he could feel the ghostly tickles digging into them. Giggles started to flow out like a waterfall, his eyes squeezed shut as if it would make the tickles go away.

“What’s so funny? I’m freezing here and you’re laughing at me. Tsk, tsk,” Jason clicked his tongue with a smirk. “At least my personal warmer can’t get anyway now.”

Before AJ could try to struggle out of the other’s grip, he was slung over Jason’s shoulder like a sack of potatoes. His legs kicked uselessly and his wiggling was making him very tired. Eventually he just slumped down and allowed Jason to take away.

They made it into AJ’s bedroom, beautifully aestheticized just as the rest of the house. He was thrown onto his queen sized bed and immediately pinned by Jason’s legs. His body was practically sinking into the pillows and covers he had on the bed because he was just a sucker for comfy, soft things.

Jason pushed AJ’s sweater up his ribs, exposing his ticklish skin, a teasing smirk danced across his face. He didn’t hesitate to dig into the smaller boy’s underarms, grinning widely at the loud squeal he received and cackles followed after. AJ presses his arms against his sides and tried to curl up but his legs were being sat on and this only helped Jason to attack his hairless armpits even more.

“NOhoHoAHAHAAH!!” The brunette shrieked with giggly hiccups.

“Yessss~,” Jason replied back with a smile. “My hands are warming up so fast. I don’t think I ever wanna remove them.”

AJ let out a snort in response and shook his head desperately wanting the tickles to stop, but the same time, somewhat enjoyed the affection. “GEHEHEEHT OHOHOUT!! HHEHheh iHiHi CahHaahn’t!!”

Jason happily obliged to the boy’s request and easily slipped his hands out from under his arms and down to his hips. This caused AJ to screech at the nonstop squeezing and pinch on his hip bones, bucking like a bull when Jason drilled his thumbs into the sensitive spots. He threw his head back with a scream at the sudden raspberry blown on his tummy, his voice losing its sound as the evil blonde evil switched from raspberries to gently nibbling along his sides and ribs.

“PLHEHEHEHAHAHSE!! STHAHAAHPP!! AHAHAHAHAHA TAHAHA TOHOHO MUHUCH!!!” AJ cried hysterically, tears streaming down his face as he weakly shook his head side to side. His body was just a pile of mush by now, having no energy to fight back or even try to.

Jason toned down his attack, but continue with the moderate and soft tickles for a few more minutes until he was satisfied. By then, AJ was embarrassed and a red faced giggly blob. He still giggles after the tickles stopped and even flinched slightly at the hands on his sides that were no longer tickling him.

With a voice as hoarse as having a frog in one’s throat, the male spoke. “I hate you...so much.”

His friend merely laughed and gently ran his fingers through the brunette’s fluffy hair, soothing him like a puppy. “Sure, sure. You say that, but you loved it and you love me.”

AJ couldn’t even swat at the hand petting him. He found the gesture relaxing and was growing drowsy from losing so much energy. Though that didn’t stop the peach blush dusting over his cheeks and nose.

“Shut up...”

The rest of the day they cuddle snuggled on the bed, enjoying each other’s warmth and embrace without question.

[doomspaniels]

The Spaniels wrestled noisily for a bit, early in the morning. Then the "feed the Spaniels" alarm went off... and as I shut it off, Yvaine planted herself firmly on my bent leg, and Tristan began requesting ("requesting") scritchies.

Didn't you pups want to eat? You're not hungry? Well, okay, we can do cuddles and scritchies. Short Attention Spaniels will move on in a few moments, and this is so pleasant right now.

[gravityisnotdead]

“Na niełasce zimy” (Tomco Week, Day 1: Warm Snuggles)

English title: "Dear Winter, Have Mercy!"

Language: Polish

- Jesteś pewien, że to dobry pomysł?

Marco spojrzał krzywo na Toma, który pochylał się nad otwartą maską samochodową. Minęło piętnaście minut, odkąd pojazd przyjaciela odmówił posłuszeństwa, przez co obaj utknęli na jakimś pustkowiu. Bez żadnego domu w pobliżu. Bez zasięgu.

Tylko oni i wszechobecny, niedający chwili wytchnienia mróz.

- Tom? - chłopak zadygotał z zimna, a z jego ust wydobył się kłąb pary. - Słuchasz mnie w ogóle?

- Tak, tak - wymamrotał Tom. - Mówię ci, może gdybym lekko poruszył to - wskazał na bliżej niezidentyfikowaną część. - Albo przestawił to - przeniósł wzrok na inny wichajster. - To wtedy...

- Tom - burknął Marco. - Zamknij tę cholerną maskę i mnie posłuchaj.

Starszy chłopak spojrzał wreszcie na młodszego. Marco odchrząknął głośno, próbując powstrzymać szczękanie zębami:

- Nie jesteś mechanikiem i nie znasz się na samochodach. Moim zdaniem byłoby lepiej, gdybyś niczego tam nie dotykał - potarł dłonią o policzek, by trochę się rozgrzać. - Wysłaliśmy już wiadomość do Star. Na razie musimy czekać i mieć nadzieję, że do niej dotarła, zanim straciliśmy zasięg.

Tom pokiwał głową. Sugestia przyjaciela wydawała się racjonalna. Jednak ile czasu będą musieli tu spędzić, zanim Star przybędzie z odsieczą?

- Proponuję, byśmy weszli z powrotem do samochodu - wycharczał Marco. - Chyba zaczynam być chory.

Nie czekając na odpowiedź Toma, otworzył drzwi i usiadł na siedzeniu pasażera. Tom zamknął maskę i poszedł w jego ślady.

- Lepiej - przyznał szatyn, kiedy Tom trzasnął drzwiami od strony kierowcy. - Ale nadal chłodno. Nie mógłbyś, no wiesz, stworzyć trochę ognia?

Tom popukał się w czoło.

- Żebyśmy obaj wylecieli w powietrze?

- Fakt, zapomniałem.

Marco nadal dygotał. Był przekonany, że najpóźniej za dwa dni będzie odczuwał konsekwencje w postaci męczącego kataru i napadów kaszlu. Trudno było mu się dziwić, że był w złym humorze.

- Tobie nie jest zimno? - spytał z nutką zdziwienia widząc, że Tom siedzi spokojnie na swoim miejscu i nie wykazuje oznak wychłodzenia.

- Nie. Bycie demonem ma swoje plusy - zaśmiał się chłopak. - Nawet, jeśli muszę używać tej durnej iluzji, żeby nie straszyć ludzi.

Przejechał palcami po swoich rudych włosach. Chociaż na początku czuł się dziwnie w ludzkiej formie, to powoli ta zabawa zaczynała mu się coraz bardziej podobać. Szczególnie, że dzięki temu nie musiał już się przejmować tymi wszystkimi natarczywymi spojrzeniami i komentarzami.

- Dlaczego używasz jej teraz? Jestem tu tylko ja.

- Nie wiem. Może się przyzwyczajam. A co, nie podoba ci się?

Marco przełknął ślinę. Oba oblicza Toma mu się podobały, ale te ciągłe zmiany postaci przyprawiały go o ból głowy.

- Jest w porządku - mruknął. - W przeciwieństwie do temperatury.

Spojrzał z zazdrością na przyjaciela. Takiemu to dobrze. W tym momencie oddałby wszystko, by choć na chwilę nie odczuwać chłodu. Odsunął się, czując nadchodzące kichnięcie i potarł czerwony od zimna nos.

- Mam pomysł - Tom rozpiął guziki swojego płaszcza i chwilę później czarny materiał opatulał Marco od ramion po kolana. - Lepiej?

Szatyn kaszlnął, po czym pokiwał głową.

- Moglibyśmy rozpalić ognisko na dworze, ale tam jest dwa razy zimniej niż tutaj - Tom wsadził dłonie do kieszeni bluzy. - Dlaczego nie mogliśmy zostać uwięzieni w lato?

- Żeby usmażyć się w tej puszce? - wychrypiał Marco. Płaszcz Toma dawał dodatkowe ciepło, jednak chłopak nadal się trząsł. - Sam nie wiem, co byłoby gorsze.

Chwycił leżący w schowku telefon. Wyświetlacz nadal nie pokazywał ani jednej kreski. Westchnął ciężko.

- Oddałbym prawą rękę za kubek ciepłej herbaty. Albo kawy. Czegokolwiek o temperaturze wyższej niż moja.

- Nadal ci zimno? Jesteś niemożliwy - Tom pokręcił głową z niedowierzaniem. - Mogę oddać ci jeszcze bluzę, jeśli chcesz.

- Obejdzie się.

Tom oparł ręce na kierownicy i zamknął oczy. Nie tak miała się skończyć ich wycieczka. Według planu już trzydzieści minut temu powinien był powiedzieć Marco, że…

No właśnie, co miał mu powiedzieć?

Że już nie umie patrzeć na niego jak na przyjaciela? Że nie może patrzeć na niego dłużej niż przez siedem sekund, bo ledwo powstrzymuje się od objęcia go i wycałowania jego całej twarzy?

Marco go wyśmieje.

Tom zamyślił się. Czy w ogóle jest sens cokolwiek zmieniać? Może jednak będzie lepiej, jeśli przemilczy sprawę i pozostaną przyjaciółmi?

Tak wiele pytań, tak mało odpowiedzi.

- Czy twoja oferta jest nadal aktualna?

Tom popatrzył na przyjaciela ze zdziwieniem.

- Oferta?

- Oddania mi twojej bluzy. No wiesz - Marco zarumienił się. - Nadal czuję chłód.

Tom chwycił za gruby materiał i pociągnął go do góry, by zdjąć z siebie ubranie. Podał bluzę Marco, który z niemałym zainteresowaniem wpatrywał się w jego podkoszulek.

- Naprawdę nie jest ci zimno?

- Jeszcze jedno takie pytanie i zabiorę ci wszystkie ubrania, które do tej pory ode mnie dostałeś.

Marco umilkł i przeniósł wzrok na przednią szybę. Od czasu do czasu podnosił telefon, by za chwilę odłożyć go z zawiedzioną miną.

Nie minęło pięć minut, kiedy Tom poczuł, jak coś dotyka jego nagiego ramienia.

- Co jest? - zapytał, widząc cofającą się błyskawicznie dłoń Marco.

- Sprawdzałem tylko, czy nie kłamiesz - odchrząknął zmieszany szatyn.

- Dlaczego miałbym kłamać, Marco?

- Bo często poświęcasz się dla innych, więc pomyślałem, że pożyczasz mi swoją bluzę i płaszcz mimo tego, że niekoniecznie jest ci ciepło.

Tom uśmiechnął się szeroko, ukazując schowane do tej pory kły.

- To miłe, że tak o mnie myślisz. Ale mówiłem prawdę - przejechał dłonią po swoim przedramieniu. - Nieludzko wysoka temperatura.

- Też bym tak chciał - wymamrotał Marco. Powiercił się przez chwilę na swoim siedzeniu, aby rozgrzać mięśnie. Na próżno.

Zauważył kątem oka, że Tom jest zajęty obserwowaniem małego, kicającego nieopodal królika. Postanowił skorzystać z jego nieuwagi i po raz kolejny przystawił swoją zimną dłoń do ramienia chłopaka.

Był gotów na szybkie odsunięcie się, jednak Tom nie zareagował. Marco przysunął się bliżej, wyczuwając ciepło bijące od przyjaciela.

Najpierw przywarł dłońmi do jego ramienia. Potem objął całą rękę i przybliżył zmarzniętą twarz do barku Toma.

Chłopak stracił zainteresowanie zwierzęciem i odwrócił głowę w kierunku Marco.

- Cześć - z całej siły starał się nie parsknąć śmiechem. - Nie krępuj się, jestem cały twój.

Marco nie odpowiedział. Zamiast tego wzmocnił swój uścisk.

- Jesteś całkiem silny jak na takie chuchro - przyznał Tom i syknął, czując kopnięcie w kostkę. - Rany, to był tylko żart. Nie musisz reagować tak ostro.

Po krótkim namyśle on również objął przyjaciela, tak, że teraz burza jego brązowych włosów znajdowała się tuż pod nosem Toma.

Chłopak wziął głęboki oddech.

- Czy to imbir? - spytał cicho, napawając się chwilą bliskości, na którą tak długo czekał.

- Mama cały wieczór piekła ciastka. Powinieneś ich spróbować, kiedy wrócimy do domu.

Szatyn położył głowę na ramieniu Toma i westchnął cicho. To było takie przyjemne - nie musieć już odczuwać natarczywego szczypania spowodowanego przez mróz.

Tom zacisnął powieki na szczęście. Teraz mu powie, to idealna chwila. Chrzanić to, najwyżej umrze ze wstydu.

Chwycił podbródek przyjaciela, by nawiązać z nim kontakt wzrokowy. Ignorując onieśmielenie spowodowane okrągłymi, brązowymi oczami szatyna, odchrząknął głośno:

- Marco...

Głośny dźwięk klaksonu zagłuszył kolejne słowa chłopaka. W bocznym lusterku samochodu pojawił się zarys dużego pojazdu. Pickup zbliżał się do nich z dużą prędkością.

- Hej, fajtłapy! - z okna obok siedzenia pasażera wychyliła się twarz Star. Jej jasne włosy, smagane przez wiatr, wpadały do jej ust. - Z drogi śledzie, bo przyszła królowa Mewni jedzie!

Pickup zatrzymał się z piskiem opon obok samochodu Toma. Wyskoczyła z niego Janna, podeszła do samochodu i zapukała w szybę, uśmiechając się złośliwie. Odsunęła się, żeby odtworzyć drzwi.

- Siemka, gołąbeczki - udała, że całuje powietrze. - Nie chcę przerywać waszych amorów, ale chyba najwyższa pora się stąd zmywać.

Marco nałożył kaptur na głowę, by ukryć rumieniec, i odsunął się od przeklinającego pod nosem przyjaciela.

- Przypomnij mi - warknął głośno. - Żebym do listy moich noworocznych postanowień dodał zabicie Janny.

[princessandthetealady]

The Tea Lady believes in warm snuggles, and a good cup of tea before bed. 

[nippytubes]

i want a snuggle

[purplethunder]

*good morning*

[arkytiorthebadwolf]

Warm Snuggles

onelonelygod

"You are really warm.."

"Yeah?" Rose asked sleepily.  Sighing beneath the welcome weight of her Doctor, she wrapped her arms around him and hugged him tightly.  "I thought I was always this warm?" she said, her brain was still a bit fuzzy as she nuzzled into his shoulder.  Cuddles, cuddles were good.  Very good.  Yep.