#weet je

[ietsuitmijnpendatwoordenwerden]

3 redenen waarom ik misschien nog altijd verliefd op je ben

Ik hou van hoe jij bent als je bij mij bent. Ik hou van mezelf hoe ik ben als ik bij jou ben Ik hou van hoe wij zijn als we samen zijn. En misschien is het wel hierom dat ik misschien nog altijd verliefd op je ben...

[hobisexually]

X

[ochtendstorm]

Voel je vrij om mij muziekjes of boeken of films/series of mensen om te volgen aan te raden!

[peterpauldoodkorte]

weet je pa

weet je pa ook na vandaag wel zal zonder antwoord het waarom toch mij blijven bozen

zal ik tranen huilen van verdriet om het verlies van vanzelfsprekend toch altijd jouw aanwezigheid in het hier en nu

maar weet je pa de armen om elkaar trots of troostend knuffelend geslagen zal ik blijven voelen

zoals dag in dag uit in voor en tegenspoed ik horen blijven zal de liefde en de lessen die jij mij gaf…

View On WordPress

[ochtendstorm]

Ik weet dat je pijn hebt, maar je doet mij ook pijn.

[steedsdichter]

F mineur

geen van ons twee heeft ooit het laatste van een fles gezien zonder meteen een nieuwe te kraken. 'gun mij nog een slok, lief, ik ben moe'. nu, zo op het einde van jou, zit de kurk vast in de hals;

het glas verzuurt op de rand van de tafel terwijl ik de verlamming stilslaap. dit verlies is vloeibaar en visceus; jouw vaste afdruk, de massa van je armen, het glipt doorheen mijn ogen als herinneringen op een kampvuur.

en als ik rond middernacht wakker word, blijft enkel het glazige van je blik nog over, je groene ogen, leeg, gewikkeld in dat etiket van rode promowijn - naar jouw slapend lijf te kijken mag nu niet meer zijn.

[bloemenveld]

er sprak vandaag een brugger tot me:

hij: is dat niet irritant? je kluisje helemaal onderaan.

ik: //wijst naar kluisje, tweede van onder. hij is niet helemaal onderaan.

hij: nee, maar alsnog.

ik: nou, ik vind het heel fijn en ook best handig, want dan kan ik mijn tas op de grond neerzetten.

hij: o ja. 

[bloemenveld]

hoi. ik moest opeens heel breed lachen tijdens het eten. echt heel erg breed. en ik wilde in het rond springen, maar dat kon niet, want dan zou ik stikken in mijn macaroni. 

mijn moeder noemt me altijd stoïcijns. mijn opa doet dat ook altijd. dan vraagt hij: wat gaat er in dat hoofdje van jou om? en ik zocht het op in mijn woordenboek. er stond: onverstoorbaar, gelijkmoedig. dat je je niet van je stuk laat brengen. 

maar het klopte niet. ik lijk stoïcijns. ik moest niet huilen. ik moest nooit huilen bij slecht nieuws. o, dacht ik, o. en als ze dan om mijn mening vroegen, wist ik nooit hoe te antwoorden. en dan zei mijn moeder altijd: je moet meer praten. en mijn vader: laat meer van jezelf zien. 

sorry. ik doe het in mijn eentje. ze zeggen dat verdriet of geluk samen altijd beter is. dat is het ook. maar meestal doe ik het allemaal in mijn eentje. hoe kon ik ook anders? niemand had dezelfde muzieksmaak als ik, niemand had dezelfde filmsmaak als ik, niemand las dezelfde boeken of dacht of voelde dezelfde dingen. wat voor nut had het dan om te praten? om mezelf te laten zien? als ze het toch niet begrepen?

maar nu geloof ik niet meer dat ik alleen ben. ik ben niet alleen, maar de eenzaamheid is er nog steeds. en ik weet dat die komt en gaat en niet zeker is en dat ik er zelf over beslis. dat denk ik, in ieder geval. 

het gebeurt zo vaak dat ik in de klas zit en om me heen kijk en iedereen even bekijk en dat ik dan moet lachen. en dan vraagt degene naast me soms waarom ik lach en dan geef ik nooit eerlijk antwoord, maar eerlijk gezegd weet ik niet wat het antwoord. ik moet lachen om de raarste en de kleinste dingen.

ik ben gewoon een beetje een raar kind.