#werelden

[robhofker]

Verhalen

De wereld is vol van verhalen.

Verhalen zijn vol van werelden.

[diepinmijngedachten]

Soms zou ik willen leven in de boeken die ik schrijf

ik

[luchtkastelen]

Zesentwintig april tweeduizendelf.

De wind kietelde langs mijn benen terwijl ik hard tegen de trappers aanduwde om vooruit te komen. Ik liet me de berg op voeren door een andere fiets dan mijn trouwe vriend die ergens op een station ver weg op mij stond te wachten. Onbekende bomen met groene blaadjes lieten zich meenemen door de wind. Het voelde fijn om ergens te zijn waar ik net wel de weg wist, maar meer dan welke straten ik moest hebben om naar het huis te fietsen niet. Er waren nog zoveel dingen te ontdekken. Misschien wel honderd gebouwen die mij de vorige keer niet opgevallen waren. Gebouwen die in mijn geheugen niet hadden bestaan, die daar in de achtergrond opgingen. Mooi was het wel, die groen geschilderde kozijnen en muren die verstopt werden achter een verzameling van klimop. Ik bedacht me hoe fijn het zou zijn om een willekeurige zijstraat in te slaan en dat net zo lang te herhalen tot ik niet meer kon bedenken waar ik was. Verdwalen, heerlijk was dat. Het zou niet moeilijk moeten zijn. Zoveel onbekende wegen, een grote stad waarin ik waarschijnlijk simpel de weg kwijt zou kunnen raken. Ik zou mijn middag kunnen doorbrengen met het zoeken van de straten die mij naar huis zouden brengen. Nog meer dingen tegenkomen die ik nooit gezien had, een beeld vormen van de wereld. Van hoeveel ik nooit tegen was gekomen, van alles dat wel bestond. Ik stopte voor het stoplicht dat op rood stond en op dat moment besefte ik dat ik onbewust toch de goede weg was gefietst. Nog maar een halve straat hoefde ik door te fietsen en ik was er al.

[luchtkastelen]

Drieëntwintig april tweeduizendelf.

Over hoe het was. Nooit snapte ik hoe het kwam dat mensen genoten van aandacht. Ik bracht mijn dagen door met het proberen om onzichtbaar te blijven. Ik gaf er niets om, ik heb nooit de hoofdrol willen spelen in jouw gedachten. Alles wat ik wilde was voor even gezien worden, opgemerkt worden. Dat je alleen zag hoe mager mijn benen geworden waren sinds de vorige keer dat je me zag, hoe mijn vingers elke keer weer langs mijn polsen streken en ik naar beneden keek als ik het glas leegdronk. Of hoe mijn ogen die van jou zochten. Dat ik opviel, voor even maar. En daarna, daarna wilde ik dat je me vergat. Een onveilig gevoel bekroop me nadat jij jouw woorden had uitgesproken en ik huilde zacht toen ik wist dat je alleen in een tweepersoonsbed sliep. Ik wist niet wat liefde was, ik wist al helemaal niet wat liefde voor mij was. Mooi vond ik de verkleurde blauwe plekken op jouw armen, hoe ik in de herfst nooit een man achter een ontsnapte hoed aan zag rennen en hoe muziek tegelijkertijd angstaanjagend en prachtig kon zijn. Liefde? De handen die we nooit vasthielden, de wangen die nooit dat zachte rood kleurden, hoe we 's nachts gewoon doorsliepen en onze eetlust altijd optimaal was. Hoe we altijd hielden van de zeeën met hun goddelijke golven, de bergweggetjes in Franse landschappen en de schapenwolken in een lichtblauwe lucht. Misschien deden we dat alleen maar omdat we elkaar nooit vinden konden. Je suis, tu es, nous sommes. Ik leerde rijtjes, stampte werkwoordsvervormingen in mijn hoofd. Zonder er verder over na te denken. Wij zijn, geen idee wat dat zou moeten betekenen. Wij zouden nooit zijn, nooit blijven en al helemaal nooit worden. Wij bestonden niet, dat was alles wat wij samen deden. Het enige werkwoord wat wij ontkennend vervoegen konden. Ik luisterde zoveel liedjes die ze liefdesliedjes noemden, maar ik heb ze nooit begrepen. Meer dan die vage woorden gezongen door mooie stemmen werden het niet. Als je je ogen sluit en je hersens dichtklapt is de wereld ineens een stuk mooier en lijkt de liefde een simpele betekenis te hebben. Ik sluit me wel weer op.