#werkperiode

[joriekerottier]

Vanaf 1 juli werk ik aan 'witruimte'. Deze werkperiode sluit af met een finissage op zaterdag 10 augustus om 16.00u in RuimteCaesuur, Middelburg.

[joriekerottier]

witruimte #2

Hoe geef je een proces weer? Durf ik zo min mogelijk te selecteren en zoveel mogelijk te laten zien? Hoe ga ik om met de kwetsbaarheid van een werk?

‘witruimte’ laat mij nadenken over de waarde van leegte. De vleug van de deurmat toont na elk gebruik een andere tekening. Het stof op de rode muur laat de stenen zachter lijken. Water verdampt en laat een fijne tekening van kalk achter. Op de ramen van ruimteCaesuur is kalk aangebracht dat weggekrast en -geschreven wordt. Langzame bewegingen op grote oppervlakken die de ruimte veranderen.

En blijkbaar reactie uitlokken: na het weekend zijn er vaak toevoegingen op het raam te zien. Variërend van zomaar wat krassen en hartjes tot literaire aanbevelingen (Georges Perec, ik duik gelijk de ‘bieb’ van Caesuur in en kom daar ‘het leven, een gebruiksaanwijzing’ tegen. Een waardig en lijvig opvolger van Komrij’s ‘Lof der simpelheid’, dat ik hiervoor las).

[joriekerottier]

witruimte #1 vanuit het ervaren en observeren van ruimteCaesuur ontstaat een werkproces.  het presentatiegedeelte van de ruimte is leeg, de overige ruimte wordt benut als opslag. De witte muren stralen uitnodigend. Hun schuinte en het contrast met de oude, dragende muren van het gebouw laat je beseffen dat je waarneemt. Alle verhalen, alle exposities en werkperiodes die hier hebben plaatsgevonden hebben hun sporen nagelaten. Tijd is een element dat ik deze periode een plaats wil geven. In mijn tekeningen is dat vaak aanwezig door het intensieve werkproces. Tijdens ‘witruimte’ zoek ik de tijd/het tijdsverloop meer in de gebruikte materialen. 

‘witruimte’ is tijd die niet ingevuld is. In de witruimte vindt contemplatie en reflectie plaats en bezinken de opgedane indrukken. In de witruimte ontstaat de noodzaak deze processen in beeld nader af te tasten.