Herkes Kendine Kadar
Insanlarin egolarından uzak kalmaya çalıştıkça daha da etkisi altına alıyorlar sizi. Bu davranışa zavallilik, acizlik ve sevgi yoksunlugundan baska bi aciklama bulamiyorum. Gerçekten günümüzün bence en önemli hastaligi olmuş kendini bi başkasına kanıtlama çabası, bir şey oldugunu, hayatta onun da bir yeri oldugunu gösterme ve bir şekilde insanlarca kabullenilme çabası. Bunu bilgisiyle, kültürüyle veya başarılarıyla yapsalar önlerinde sapka cikarip saygi duyacağım, lakin bu olayı en şansa kalmış durumdan yani sonradan edinilmiş maddiyat üzerinden yaptıklarında olayların ne denli cirkinlestiginin asla farkinda olmuyorlar. Aslinda durum göründüğünden de vahim. Bense başımı önüme eğip sessiz kalmaktan veya bu ortamlardan olabildigince uzak durmaktan baska bir çare bulamıyorum. Bu da yetmiyor. Kendilerini göstermek adına her ortamda fırsat yaratarak cirkinliklerini arşa çıkarıyorlar. Ben bu tavirlardan yorulmaktan dahi yoruldum artık. Insanların biraz olsun samimi, birazcık insan olmasını istiyorum. Bu kadar zor olmamalı normal davranış sergilemek, biraz sagduyulu, biraz empati sahibi olabilmek. Ne yazık ki çoğu zaman aynı ortamda bulunduklarim tarafından sallanan bir insan olamadım. Bunları yaşadıkça da iyi ki olmamışım diyorum. Ben yalnızlığımla, içimdeki o temiz duygularla mutluyum. Kimseye en küçük bir zararım dokunmasın diye hep kendimden ödün verdigimle kalmadım elbet, her zaman çark dönüyor ve eninde sonunda herkes bir şekilde yaşattığını yaşıyor. Buna ve iyi insanların varlığına olan inancımı asla kaybetmeyerek yaşıyorum, her yeni güne güzel umutlarla...
