Bir annenin intihar etmesi çok zordur, bilir doğurduğu canlıların ona ihtiyacı olduğunu.
Ben geçmişte anne olduğumu iki kez unuttum. Bana kendimi bir hiç gibi hissettiren insan için bir kez.
Bir kez de varlığımın anlamı olan babam artık nefes almadığı, aldığım her nefes onsuz içimi yaktığı için.
Bugün evladım bensiz yaşamayı, benden uzakta yaşamayı seçti. Aldığım nefes içimi yakıyor. Aldığım nefes anlamsız geliyor...
Aynı şehirde üstü açık uyuyacak ve ben üstünü örtemeyeceğim için.
Biliyorum vakti geldiğinde her kuş düşe kalka yuvadan uçacak...
Peki o bomboş yuvada yavruların dönmesini bekleyen anneye ne olacak?
Ne zaman bu kadar büyüdün bebeğim sen? Ben mi kördüm yoksa görmezden mi geldim kanatlarını?
Kanatlarını kıranlara inat kanatsız uçman yüreğime dokunuyor bebeğim...
Lütfen üstünü ört. Elim ermez gözüm görmez...
Lütfen kendine dikkat et...