#zondermaan

[zondermaan]

Bloed

Zijn grootvader nam hem bij de schouder en leidde hem naar de tafel wat verderop. Hij nam twee glazen uit de kast, vulde ze aan de kraan en drukte er één in zijn rechterhand. Met zijn andere hand hield Arre vast aan een rugzak die enkele uren geleden naast hem op de achterbank lag. Binnenin staken een wegenkaart, enkele sigaretten die hij uit Flo’s mond had genomen en een polaroid. Die haalde hij deze ochtend plots te boven toen hij me vanaf de achterbank vroeg om te kijken. Hij had het toestel geheim willen houden tot zijn grootvader voor het eerst het jawoord gaf, maar vond het licht dat door de voorruit op mijn ogen viel veel te mooi om te laten gaan. Arre zag schoonheid in alles rond hem heen. Zelfs in de manier waarop Flo een sigaret even liet branden tussen zijn lippen voor hij ervan trok, alsof hij Arre de kans wilde geven hem dat plezier te ontnemen, al zou geen van beiden dat immer toegeven. “Mooi, hè?” zei Flo, terwijl hij zijn armen op de balustrade rustte. “Hoe er geen verschil lijkt te bestaan tussen hen.” Hij speelde met zijn aansteker. Het pak tabak bleef zitten in zijn zak. Hij rookte enkel als Arre bij hem stond. “Ze hebben hetzelfde gezicht. Dezelfde handen met dezelfde inktvlekken. Ze lachen diep en luid en als ze verhalen vertellen dwarrelt sneeuw in hun ogen. Ze dragen kleren die samen worden gehouden door oude draad, zelfs op hun eigen trouwdag, en beiden drinken liever op de dood dan op het leven. Ze lijken wel samen te horen. Ik zou er niet van opkijken mochten ze op dezelfde dag sterven.” Arre reikte in zijn rugzak en haalde er een langwerpig wit doosje uit. Op het doorzichtige deksel prijkten zeven kleine stickers. Er stonden telkens twee letters op gedrukt. Hij peuterde wat in het voorlaatste vakje, terwijl zijn grootvader een nieuwsgierige blik wierp op de inhoud van het doosje. “Ze vergelijken hun medicijnen met elkaar,” zei Flo. Het viel me pas op dat ook Karl een dergelijk doosje voor hem had staan. “Karl heeft enkel matte kleuren. Dof, grauw en wit. De pillen die Arre neemt zijn felgroen.” Flo’s linkerwijsvinger streek over de knoken van zijn rechterhand. “Daarom is hij jaloers. Arre verkoos zijn eerdere matgele. Hij houdt niet van felgekleurde medicijnen.” Arres vingers slopen stiekem naar het doosje van zijn grootvader. “ ‘Medicijnen hoeven geen kleur’ zegt hij steeds ik hem aanspoor eindelijk eens zijn pillen te pakken.” Flo draaide zich net op tijd om om waar te nemen hoe Arre van zijn stoel viel en al de pillen op tafel de lucht in schoten. Onmiddellijk zette Arre die dwaze glimlach op waar ik telkens zo verliefd op werd, om de bedrukte groeven in Karls voorhoofd mee op te lichten. Een bulderende lach klonk doorheen de kamer. “Dat zal je leren mijn medicijnen te stelen!” “Zie je wel," zei Flo. "Net hetzelfde.” Een kleine grijns tekende zich af rond zijn lippen. 

[evahendrix]

Ik schrijf over dromen, omdat ik de realiteit niet ken. Ik schrijf over liefde, omdat dat hetgeen is waar ik steeds hevig naar verlang zonder het ooit te kennen. Liefde is de maan in mijn leven, die ik op afstand voortdurend bewonder maar nooit de mijne kan noemen.

Zondermaan 

[zondermaan]

Woorden (want soms moet je iets gewoon rauw laten)

Arre: “Dansen?”

Fauve: “Oh, ik hou van dansen!”

Arre: “Waarom dan?”

Fauve: “Moet er steeds een reden zijn om van iets te houden? Soms doe je dat toch gewoon? Daar hoef je toch geen complexe uitleg bij verzinnen.”

Arre: “Maar wat bevalt je dan zo aan dansen? Zijn het de bewegingen? Hoe je lichaam voor heel even synchroon loopt met de muziek en er slechts voor heel even niets anders hoeft te zijn dan dat?”

Fauve: “Jij denkt te veel. Ik haat het als mensen te veel nadenken. Maar als jij me vertelt wat er allemaal in dat pluizige hoofd van jou afspeelt, ben ik op slag betoverd. Je moet me er eens uitnodigen.”

Arre: “Wat zou je doen dan? “

Fauve: “Als ik even je hoofd binnen mocht, bedoel je?”

Arre: “Ja, wat als ik je voor even, slechts heel even, toeliet mijn hoofd te bewonen, wat zou je doen dan?”

Fauve: “Dat weet je toch? Ik zou er dansen. Ik zou je komen opzoeken, van de grond trekken en met je beginnen dansen…. Wat zou ik anders met je moeten?”

Arre: “Ik weet niet. Je kan me steeds kussen.”

Fauve: “Ach ja, ik kan zoveel. Ik kan je ook verlaten. Weet je dat?”

Arre: “Nee. Kan je dat echt? Zou je me echt alleen kunnen laten en me nooit meer komen opzoeken?”

Fauve: “Natuurlijk kan ik dat. Je moet niet zo zelfingenomen zijn. Je roots liggen misschien elders, je bent een rasechte inwoner van deze stad, weet je?”

Arre: “Arrogant?”

Fauve: “Oh zeer arrogant!”

Arre: “Vervelend en overschat stemtimbre?”

Fauve: “Zeker! Ik beef telkens je me vertelt!"

Arre: “Vernuftige weerzeg?”

Fauve: “Hoor maar! Ik begrijp niet dat ik je nog niet verlaten heb!”

Arre: “Doe het dan.”

Fauve: “Wat, je verlaten?”

Arre: “Doe het dan.”

Fauve: “Nu, bedoel je? Moet ik je nu verlaten?”

Arre: “Doe het dan. Als je durft.”

Fauve: “Alleen als je me achterna komt.”

[zondermaan]

Toska I

Ik wist niet wat te zeggen tegen je dode lijf. "Waarom ben je er nog," kwam eerst in me op. Vervolgens dacht ik aan die lach op je gezicht, die steeds verscheen telkens ik mijn huid bezeerde aan een kast, stoel of bank. Ergens was ik verheugd die nimmer te hoeven zien. De hartslagmonitor gaf in gelijkmatige intervallen aan hoe je borst als een lift je ziekenhuiskleed naar verschillende etages verhief. Ik hoefde slechts het buisje dat met hospitaaltape aan je pols vastkleefde door te knippen om de beweging stop te zetten. Maar dat behoorde niet tot de mogelijke handelingen die ik tegen je kon verrichten. Ik durfde je reeds een week niet aan te kijken toen ik dat nauwelijks zichtbaar lijntje op je kaaklijn tekende. Je had me met je dijen op je werktafel geklemd. Mijn handen zochten naar houvast, maar in plaats van jouw schouders vonden ze een vuil doek. Iedere avond voor je bij me kroop, maakte je het schoon en hing je het te drogen bij het vuur. Maar niet die dag. Ik had je een uitdagende blik toegeworpen en als een roofdier smeet je het doek terug, sleurde je me uit bed en bonkte je me op je met inkt besmeurde werkblad. Ik wilde mijn benen omheen je torso vlechten, maar als geklitte haren bleven ze haken in rode stoelspaken. Het fragiele evenwicht brak. Je lichaam aarzelde toen het zijn grip op me verloor. De handen die langs mijn ribbenkast omhoog klommen leken net te springen als enkele opgespannen elastiekjes. Ze lieten me los. De last die me de grond op trok verplaatste zich naar jou. Als een gebroken rekkertje zag ik je hoofd de rand van de bank opbotsen. Daarna was het stil. Mijn ademhaling bedaarde en ik zweerde dat je de val niet overleefd had. Tot ik wat vingertoppen zag opdagen die zich klemden rond het tafelblad. Na enkele vergeefse pogingen en zware ademzuchten doemde eindelijk je hoofd op boven de tafelrand. Donkere bloeddruppels dropen langs je kaak en verdwenen weer achter de horizon. Het duurde even voor je blik vond waar mijn ogen zich bevonden, waarna je pupillen leken in te krimpen om het beeld scherp te stellen. Als twee spotlights schenen ze over me. Alsof ze beweerden dat ik de danser was en jij slechts het podium. Voor je de vloer op smakte, wierp je nog eenmaal die dwaze glimlach van je naar me toe. Was je maar gestorven toen de kabel sprong.

[zondermaan]

Brief

Toen ik wakker werd, lag er een brief naast me in bed dat ik stilaan het mijne wilde noemen. Op het kastje ernaast stond een kop rode vruchtenthee te dampen. Mijn lievelings. De kleren die afgelopen nacht rusteloos van mijn lijf waren getrokken, lagen mooi opgevouwen te wachten op een nabije stoel. Op de ribben in het dekbed na, was van haar lichaam geen spoor meer te bekennen. Zo ging het altijd. Ze nodigde me uit samen de nacht door te brengen en zodra de eerste kleur zacht terug de kamer kwam ingeslopen, verliet ze me. Enkele keren dacht ik te blijven. Te wachten tot ik haar sleutel het slot hoorde inglijden en ze me naakt in haar bed zou terugvinden. Maar dat deed ik nooit. Iedere keer dronk ik de kop warme thee helemaal leeg, kleedde ik me geruisloos weer aan en liet ik de brief gesloten achter. Soms stelde ik me voor hoe het zou zijn als ik eerst opstond. Zou ze me nog steeds achterlaten? Zou ze nog steeds de waterkoker aanzetten, mijn kleren van de grond plukken en me nadien verlaten? Zou ze me nog steeds een brief schrijven, zelfs als ik reeds wakker in haar bed lag te verlangen haar nogmaals te kennen? Ik vroeg het me iedere keer opnieuw af, maar nooit stond ik eerder op dan haar. Een keer hoorde ik haar de brief naast me neerleggen. Dat deed ze steeds als allerlaatste, wanneer ze haar schoenen en jas reeds had omgeslagen en haar handtas over de schouder hing. Daarna hoorde ik de deur dichtslaan. Geen seconde langer bleef ze staan kijken hoe ik me in mijn slaap naar haar toedraaide. We hielden onszelf voor dat het zo beter was. Geen vragen. Geen gevoelens. Waarom ze me toch iedere keer een brief schreef, wist ik niet. Maar ik opende hem nooit. Hij was bestemd aan de man die gisteren met haar dit bed had gedeeld. En die man verdween telkens ze de deur achter zich sloot.

[zondermaan]

Verhuis

Het liefst van al zou ik bij haar in bed kruipen, mijn armen om haar slaan en haar nooit meer laten gaan. Liever nog zou ik wensen dat ik gisteren de deur had dichtgesmeten van zodra ik zag dat zij het was wie omstreeks dat late uur met natte haren en trillende vingers had aangebeld. "Zou ik weer binnen mogen?" had ze me gevraagd. Haar woorden kenden niet de minste twijfeling betreffende het antwoord dat ik haar geven zou. Ik zou de deur niet sluiten voor iemand wie een onweer had doorstaan om nogmaals haar neus in mijn trui te mogen delven. Dat wist ze. Deze nacht gebeurden zaken waar ik niet om liegen kan; het voelde goed om haar huid weer in mijn handen te leggen. Het voelde goed om haar zachte geur van aardbeien weer te beleven. Het voelde juist. De ochtend nadien aarzelden mijn ogen even voor ze die ene wereld lieten eindigen en deze wereld verwelkomden. De aanwezigheid van een lichaam naast het mijne hielp wel. Even leek alles toch nog goed te komen. Weldra zou ook zij ontwaken en zou ik haar een kop koffie aanreiken. Voor ze overhaastig van de kop zou proeven, waarbij ze haar lippen zou verbranden, zou ze de hete koffiedampen langzaam opsnuiven. Vervolgens zou ze zich omkleden en gedachteloos het raam uit staren, om mijn blik niet te hoeven kruisen. Tenslotte zou ze zeggen dat er geen regen meer in de hemel lag, me een zoen geven en zo uit mijn leven verdwijnen. Dat had ik oprecht gedacht. Er was niets wat me in het minst anders deed veronderstellen. Tot ik zag dat onze jassen een kapstok deelden. Haar rode model over mijn zwarte stofjas, in iets wat leek op een omhelzing. Iets wat ze steeds zorgvuldig uitvoerde, omdat ze geloofde dat genegenheid niet in grootse dingen schuilde, maar sprak uit handelingen en aanrakingen die we enkel lijken te missen als ze er niet meer zijn. Het was iets waar ze al drie dagen geen aandacht meer aan had besteed toen ze me vorige week eindelijk alleen achterliet, alsof ze me reeds wilde waarschuwen dat ze voortijdig uit mijn leven zou vertrekken. En nu is ze bij me teruggekeerd. Terwijl zij zich keert in bed, trek ik mijn kleren even aarzelend aan als zij die vannacht had ontdaan. Op straat rent de regen over de stoep. Misschien moest ik ook maar eens gaan rennen. 

[zondermaan]

Vandaag was goed. De leuke lach, de onverwachte uil, de besneeuwde ogen en deze mooie woorden. Ja, vandaag was enkel goed.