Wiesz, że nigdy nie wierzyłam w miłość od pierwszego wejrzenia. Uważałam to, za durne bajeczki, dla dziewczynek. Uważałam, że miłość nie wyskakuje, jak biały królik z nory wprost przed nogi Alicji. Że kochanie, to proces, że trzeba dobrze znać drugiego człowieka, aby go pokochać. I siedząc tak, wśród nowo poznanych mi ludzi i kłębów dymu papierosowego, odurzona już delikatnie kolejnym piwem, patrzyłam na niego i rozmyślałam nad tym, jak bardzo chciałabym zakończyć ten proces poznawania. Myślałam o tym, jak bardzo lubię z nim dyskutować, ale wciąż nie znam jego wnętrza na tyle, by coś poczuć. I nagle, z tego wszystkiego, wyrwał mnie dzwonek do drzwi. Gospodarz wstał, otworzył i wprowadził, w środek całego zamieszania, Ciebie. Spojrzałam w Twoje oczy i wiedziałam, że to Ty. Znałam Cię już wtedy. Znałam Twoje wnętrze - tak rozedrgane nerwami i błogo spokojne za razem. I może wydawać się to płytkie, ale do dziś mam w głowie słowa, które wtedy do mnie wypowiedziałeś "Mieszkam obok Twojej szkoły i nigdy Cię tam nie widziałem. Masz tak charakterystyczną urodę, że na pewno bym Cię zapamiętał." Wiem, że Ty też już tego wieczora wiedziałeś. Widziałeś. A ja "Przyszłam ujrzałam i wybrałam" parafrazując Kazika. Wybrałam Ciebie i tylko Ciebie. Nie chcę juz nigdy nikogo innego.
Ile dróg musieliśmy przejść, by w końcu złączyć się w całość? Ile trudu i bólu musieliśmy znieść i zadać sobie nawzajem, by być teraz w tym miejscu? Najdroższy mój, dla Ciebie przeszłabym chociażby i drugi raz tyle. Byle byśmy w końcu się odnaleźli.
I była "czwarta w nocy i pisałam przez chwilę to, co mi się we łbie ułożyło", tuż po tym, jak skończyłam rozmowę z Tobą, Najdroższy. Dziękuję, że wyrwałeś mnie z tego cholernego listopada. Dziękuję, że już nie umieram z tęsknoty, a zaledwie czekam na Twój powrót. Jesteś moim wszystkim.
romaincrisis
turnnoffyourmind
snowghoul
jacobvanloon
