Life according to Tristan...
... Tja, na het debacle van vanmorgen en de uitgebreide schrob en dweil-sessie zijn we weer een keukenrol lichter, ben ik blij dat de kliko zo geleegd wordt en ruikt de woonkamer weer enigszins fris *lees: Dettolgeur*. Uiteraard snel de kids en manlief aan het brood, melk en koffie gezet om daarna, met haren die naar alle windstreken wezen, snel een rondje met Monty te maken... Die besluit dat dat nergens voor nodig is en dus de hele weg lekker aan het snuffelen en ravotten is. Niets aan het handje! Hond even in de bench zodat ik ook even een opfrisbeurt kan ondergaan om enigszins toonbaar op school te verschijnen.... Hoor ik een oorverdovend gekletter gevolgd door veel verdriet. Een blik in de keuken leert me dat er ontbijtbordjes zijn gesneuveld met als gevolg honderdduizend splinters door keuken en kamer. Stofzuigen had ik nog niet gedaan, dus dat kwam toch maar goed uit ;) Als ik besluit de rest maar even gelijk op te ruimen, trek ik vol goede moed de vaatwasser open om de schone vaat op te ruimen... Helaas... Het dringt nog altijd niet door dat de grote pollepels echt niet in het bestekmandje passen! Gevolg is dat de sproeiarm niet kan draaien en daardoor de vaat niet schoon wordt, maar wel alle spinazieresten door de gehele vaatwasser zitten verspreid en dus ook in alle glazen kopjes zit vastgeplakt. *voor de derde keer tellen we tot 10* Inmiddels is de helft naar school en werk. Als ik dan verzucht dat het mijn dag niet is vandaag zegt Tristan ineens "Ach mam, denk maar zo... Over 4 dagen is het alweer weekend!!!!" Met een lege maag maar een glimlach op mijn gezicht fiets ik met mijn knullen naar school. De logica van Tristan... Ik hou ervan!!!!