TANRI TACI

[tanritaci]

Bölüm 4

Kral Öldü! Yaşasın Kral!

Prens Enric, Valeona Sarayının en yüksek kulesinde uçsuz bucaksız ufka dikmişti gözlerini. Gökyüzündeki yıldızlar solmuştu bu gece, dostları tarafından yalnızlığına terkedilen dolunay ise buna aldırmadan aydınlatıyordu derin karanlığı yeryüzünde acı çeken tüm dostları için. Enric’in kendisini bekleyen gelecekle ilgili endişeleri her geçen saat daha da artıyordu. Kıtanın en büyük krallıklarından birinin prensiydi ve çok yakında da kralı olacaktı. Kral Higgins birkaç ay önce amansız bir hastalığa yakalanmıştı ve doktorlar sona gelindiği haberini birkaç saat önce prense bildirmişler, kralın bu geceyi atlatmasının mümkün olmadığını söylemişlerdi. Enric, bir prens olmasına karşın gayri meşru bir çocuk olarak dünyaya gelmişti. Annesi bir kraliçe değil, kralın onlarca metresinden biriydi. Fakat doktorların kralın kurtulamayacağını söylemeleri üzerine ve tahtın henüz meşru bir erkek varisi de olmamasından dolayı asiller meclisi tarafından isteksizce de olsa yasalar gereği meşrulaştırılmış daha sonra ise veliaht ilan edilmişti. Veliaht ilan edildiğinden beri saray halkının ve asillerin bir çoğunun kendisine karşı olan tutumları tamamen değişmiş hiç görmediği bir saygı görmeye başlamıştı. Kralın piçi olarak geçirdiği yıllar boyunca alışmış olduğu küçümseyen bakışlar yok olmuştu artık. Fakat bu durumdan başta Kraliçe Teresa olmak üzere bir çok asilin memnun olmadığını anlamak zor değildi. Tahtın bir piçe devredilmesi fikrini oldukça rahatsız edici buluyorlardı. Ne var ki yapabilecekleri fazla bir şey kalmamıştı artık, kral ölüyordu…

 Gecenin sessizliği Valeona’nın çanlarıyla delinmişti. Sarayın çanları kralın öldüğünü haber veriyordu halka. İlk çalan çan suya düşen bir taş parçası misali şehri saran dalgalar yaratmıştı. Şehrin yüzlerce noktasından yeni çan sesleri yükseliyor, yas ateşleri yakılıyordu. Fagntus yükselen alevler nedeniyle kızıl bir görünüm almıştı. Şehir ölen kralın yasını tutuyordu. ‘Zamanı geldi’ diye düşündü Enric. Taç töreni için hazırlanmalı ve taht salonuna gitmeliydi. Yavaşça şehre arkasını döndü ve sıkıca kavramış olduğu küçük tahta kılıcın elinden kayıp gitmesine izin verdi. Babasının kendisine küçük bir çocukken vermiş olduğu ve yanından hiç ayırmadığı bu küçük tahta kılıç artık onu koruyamazdı. Acımasız bir dünyaya adım atıyordu. İçindeki tüm zayıflıkları tam şu anda bu kulede terk etmeli ve bir daha asla arkasına bakmamalıydı. Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.

 “Kral öldü! Yaşasın Kral!” nidaları Enric’in geçtiği tüm koridorlarda yankılanıyordu. ‘Yalakalar’ diye düşündü. Birkaç ay öncesine kadar küçümsedikleri, aşağıladıkları prensin önünde şimdi hepsi diz çöküyorlardı. Enric taht salonunun kapısına vardığında şehirdeki tüm asiller orada onu bekliyordu. Salonun tüm meşaleleri yakılmış, sancaklar değiştirilmişti. Higgins’in yeşil üzerinde beyaz at figürü olan sancakları kaldırılmış, Enric’in siyah fon üzerinde altın ejderha figürü olan sancakları asılmıştı. Saray bir süredir bu güne hazırlandığı için çok kısa sürede salondaki tüm hazırlıklar tamamlanmıştı. Yeni kralı görenler kendi aralarındaki konuşmaları sonlandırıp kralı selamlamak için dizlerinin üstüne çöküyorlardı. Enric kendisinden önceki kralların aksine taç töreninde hanedan kanını temsil eden kırmızı pelerini giymeyi tercih etmemiş, altın yaldızlarla işlenmiş siyah bir pelerini tercih etmişti. Pelerinin altına giydiği ve usta büyücüler tarafından özel olarak hazırlanan zırhı ise görenlerin gözlerini kamaştıran bir ışık yayıyordu çevresine. Enric nihayet salonun sonundaki taht merdivenlerine vardığında salonda artık çıt çıkmıyordu. Enric yavaşça merdivenleri çıkmayı bitirdiğinde ise tahtın başında bekleyen Kral vekili Lord Varionis elinde altın taç ile hazır bekliyordu. Enric bir an için Lord Varionis ile göz göze geldiğinde, lordun gözlerindeki nefreti açıkça görebilmişti. Kraliçeye sadakati ile bilinen Varionis, Enric’in meşrulaştırılmasına şiddetle karşı çıkmış, veliaht ilan edildiği oylamada ise karşı oy kullanmıştı. Ancak işte şu an buradaydılar. Varionis elindeki tacı birazdan Enric’e bizzat kendisi verecekti. Kral, Lord Varionis’in önünde yavaşça diz çökerken ‘Bu son olacak’ diye düşünüyordu, bir daha kimsenin önünde diz çökmeyecekti. Lord Varionis altın tacı yavaşça yeni kralın başına yerleştirdikten sonra yüksek sesle “Yaşasın Kral!” diyerek kralı selamladı ve Kral Enric ayağa kalkarken o da diğerleri gibi onun önünde eğildi. Salon yeniden “Yaşasın Kral!” nidalarıyla dolduğu sırada Kral Enric simsiyah saçlarının arasında parlayan altın taç ile birlikte yüzlerce yıllık Fagntus tahtını kolayca elde etmiş olmanın mutluluğunu ve gururunu yaşıyordu.

 Asillerin krala tebriklerini sunması neredeyse bütün gece sürdü. Taht salonu boşaldığında gün doğmak üzereydi. Kral Enric salonda hiç kimse kalmadığından emin olduktan sonra kapıdaki muhafızlardan birini yanına çağırdı ve Lord Satre’yi görmek istediğini söyledi. Muhafız kralın emri üzerine Lord Satre’yi çağırmak üzere salondan ayrılırken Kral Enric cebinden çıkardığı küçük bir parşömen üzerine bazı notlar yazdı ve beklemeye başladı. Çok geçmemişti ki az önce salondan ayrılan muhafız Lord Satre ile beraber kapıda belirdi. Kral elini kaldırarak muhafıza içeri girmemesini, Lord Satre ile yalnız görüşmek istediğini işaret etti. İşaret üzerine muhafız geri dönerken Lord Satre krala doğru yürümeye devam etti. Lord Satre ufak tefek bir adamdı. Kırlaşmış saçları ve kemikli yüzüyle oldukça yaşlı görünüyordu. Bunda elbette ki kralın ani emriyle yatağından çıkıp gelmesi, hazırlanmaya vaktinin olmamış olmaması da etkiliydi. Lord Satre küçük bir reverans ile kralı selamladıktan sonra konuşmaya başladı.

“Majesteleri umarım kötü bir şey yoktur?” Sesinden endişelenmiş olduğu anlaşılıyordu.

“Ah! Hayır Lord Satre, bizi terketmiş olan tanrılara şükürler olsun ki her şey yolunda. Hatta olmasını umduğumdan çok daha fazla yolunda.” Kral oldukça heyecanlı bir şekilde konuşunca Lordun endişeleri uçup gitmiş derin bir nefes alarak rahatlamıştı. Şimdi sadece neden bu saatte buraya çağrıldığını merak ediyordu. Kral ise lordunun merakını gidermeye kararlı görünüyordu. Yeniden söze girdi ancak bu sefer söyleyeceklerini kimsenin duymasını istemiyor olacaktı ki elinden geldiğince kısık sesle konuşuyordu.

“Buraya seni özel bir görev için çağırdım Lord Satre. Senden başka kimsenin üstlenemeyeceğini düşündüğüm bir görev.” Kral konuşurken Lord Satre’nin merakı daha da artıyordu. Kral cebinden çıkardığı ufak bir parşömeni Lord Satre’ye uzattı. Bunun üzerine taht merdivenlerini çıkıp krala yaklaşan Lord Satre kağıdı yavaşça kralın elinden aldı. Üstünde kraliyet mührü olan küçük bir parşömen parçasıydı bu.

“Bu parşömeni kimsenin haberi olmadan Cattrvill de ki Kanlı Nal hanına götürmeni istiyorum. Oradaki hancıya bunu benim gönderdiğimi söyle ve zaman kaybetmeden ayrıl. Cattrvill, halkı azılı suçlulardan oluşan bir şehir. Orada zaman geçirmen riskli olacaktır.”

“Lordum Cattrvill de konaklamayı elbette bende düşünmem ancak Cattrvill’e canlı bir şekilde ulaşmak bile yaşadığımız bu karanlık günlerde ziyadesiyle zor. Muhafızlar olmadan gitmem sizce de fazla tehlikeli olmaz mı? Ejder diyarından geçmeden oraya varmanın tek yolu var orada da son zamanlarda korsan tehdidi iyice artmış diyorlar.” Lord Satre, Altın Deniz’i kastediyordu. Kral ise Lordunun bu görev için isteksizliğini fark etmişti. Bakışlarını sertleştirerek cevap verdi.  

“Lord Satre, Cattrvill’e Altın Deniz yolu ile gideceksiniz. Kantvill limanındaki dostlarımız sizi oraya götürecek bir gemiyi hazır edecekler. Herhangi bir korsan saldırısı durumu söz konusu olmayacaktır. Zira Kantvill limanındaki dostlarımızın gemileri korsanlar tarafından şimdiye kadar hiçbir saldırıya uğramadı. Bu sorunu çözmek için kendi yöntemleri olduğunu söylüyorlar.” Kral sözünü bitirirken yüzünde ufak bir gülümseme belirmişti. Buna karşın kralın sözleri Lordu rahatlatmaktan çok uzaktı çünkü Kantvill limanındaki dostların ‘yöntemler’inin korsanlara karşı ruh büyücüleriyle iş birliği yapmak olduğuna dair çokça söylenti vardı ortada. Lord Satre ise ruh büyücülerine en az korsanlara olduğu kadar güvenilemeyeceğine dair kesin düşüncelere sahipti. Ona göre hepsi yok edilmeliydiler. Yine de kralın emri buydu ve emre uymaktan başka çaresi olmayan Lord Satre görevi isteksizce de olsa kabul etti ve kralını son bir kez selamladıktan sonra salondan ayrılmak üzere kapıya yöneldi. Salondan çıkarken kralının kendisine ‘hoşça kal eski dostum, hizmetlerin unutulmayacak’ dediğini duyar gibi oldu ancak emin olamadığı için üstünde fazla durmadı. Enric’e henüz daha gayri meşru bir prensken bile gösterdiği sadakat herkes tarafından biliniyordu. Kralının da kendisinden vazgeçmeyeceğine emindi. Yürümeye devam etti. Kral Enric ise salondan ayrılmak için Lord Satre’nin salona gelen koridoru geçecek kadar uzaklaşmasını bekledi. Bu gece fazlasıyla yorulmuştu ve bundan sonraki birkaç gününde kendisi için yorucu olacağını tahmin ettiğinden dinlemeye ihtiyacı vardı. Yarından itibaren üç gün üç gece sürecek kutlamalar başlayacaktı… Tüm şehir kıtanın bu karanlık günlerinde yeni kralın tahtı devralmasını kutlayacak, ziyafetlerle kendilerinden geçerken eski krallarını tanrıların yanına uğurlayacaklardı.

 ***

 Lord Satre Fagntus şehrinden ayrılalı yaklaşık bir buçuk hafta olmuştu ve Kantvill’e ancak bu gece varabilecekti. Yaz geride kalırken sonbahar da kendini artık iyiden iyiye hissettirmeye başlıyordu. Çişeleyen yağmur damlaları yüzüne vururken atıyla dört nala ilerlemeye devam ediyordu. Ne olursa olsun bu gece sıcak bir handa iyi bir yemek yiyip kuru bir uyku çekmeye kararlıydı. Başından beri içinde bu görevle ilgili kötü bir his vardı ve bu nedenle Cattrvill’e gitme konusundaki isteksizliği her geçen saat daha da artıyordu. Kralın, suçlular şehri Cattrvill de ki bir hancıyla ne gibi önemli bir işi olabilirdi? Elini cebine attı ve parşömen parçasına dokundu. Acaba içinde ne gibi bir mesaj taşıyordu? Uzun bir açıklama olmayacağından emindi zira parşömen parçası oldukça ince ve küçüktü, birkaç satır anca sığabilirdi bu büyüklükteki bir kağıt parçasına. Ancak Lord Satre eğitimli bir devlet adamıydı ve üstüne vazife olmayan işlere karışmaması gerektiğini zor yoldan öğrenmişti bu yüzden içindeki mesajı okuma isteğine karşı koymalı ve mühür bozulmadan sahibine ivedilikle ulaştırmalıydı.

 Nihayet Kantvill’in parlayan ışıkları ufukta görülmeye başlamıştı. Lord Satre bir an için atını yavaşlatıp önündeki manzarayı izledi. Bu şehir bir zamanlar kıtanın en görkemli liman kentiydi ve her ne kadar o ihtişamını kaybetmiş olsa da hala izlerini taşımayı sürdürüyordu. Limandaki fenerin yanındaki som altından yapılmış Tutsak Ejder heykeli bu uzaklıktan dahi seçilebiliyordu. Elindeki kafese bir ejderha yavrusunu hapsetmiş dev bir savaşçının heykeliydi bu. Yaklaşık yedi yüz sene önce insanların ejderhalara baş kaldırarak bağımsızlıklarını kazanmalarından hemen sonra yapılmıştı ve ilk zaferin en değerli hazinesi olarak özenle korunmaya devam ediliyordu. Lord Satre yağmurun şiddetini artırmaya başlaması üzerine manzarayı izlemeyi bırakıp atını mahmuzladı, fırtına başlamadan önce Kantvill’e ulaşmalıydı.

 Lord Satre şehrin kapısına vardığında yağmur yerini çoktan fırtınaya bırakmıştı. Daha erken gelmediği için tanrılara şükretti. Zira şehre daha önce varmış olsaydı kendisini bekleyen gemi çoktan demir almış olabilir ve fırtınaya açık denizde yakalanabilirlerdi. Bu düşünceler içinde kapıdaki muhafızlara nereden geldiği ve şehirde bulunma sebebine dair uydurulmuş kısa bir rapor sunduktan sonra  içeri alındı. Bu rutin bir güvenlik önlemiydi imparatorluk yıkıldıktan sonra kıtadaki neredeyse tüm şehirlerde uygulanmaya başlamıştı. Şehre girmesinden kısa süre sonra yürüdüğü ana yol iki kola ayrılıyordu. Gitmesi gereken yolu hatırlamak için bir an duraksadı ancak bu fazla uzun sürmedi. Sağdaki yoldan ilerleyecekti. Hatırladığı kadarıyla bu yolun az ilerisinde geceyi geçirebileceği güzel bir han olacaktı. Emin değildi ama bunun çokta bir önemi yoktu artık şu lanet olası fırtınadan kurtulmak ve sıcak bir yemek yemek istiyordu. Kafasını sokabileceği herhangi bir yer bulması bu gece için kafi olacaktı. Yine de bu yerin hatırladığı han olması için dualar ederek ilerlemeye devam etti.

 Lord Satre yanlış yolu seçmişti. Burası kesinlikle o han değildi. Hatırladığı yer tüccarlara ve asillere hizmet eden kimi zaman ozanların şarkılarıyla neşelendirdiği nezih bir mekandı. Buranın ise kesinlikle hatırladığı ile alakası olmayan son derece fakir, pis, asillerin deyimiyle alt tabaka bir müşteri kitlesi vardı. Lord Satre içeri girer girmez gözüne kestirdiği, hanın en uç masasına yerleşerek bu alt tabaka insanlardan olabildiğince uzağa oturmuş ve korsanlar arasında veya Cattrvill de ölmese bile bu pis yerde kesinlikle kara ölüm’e, vebaya, yakalanabileceği düşüncesiyle içine çektiği nefesi bile sayılı tutma kararı almıştı. Kısa bir süre için yemek siparişi verip vermeme konusunda da kararsız kalmıştı ancak açlıktan ölmenin de en az vebadan ölmek kadar kötü olduğunu düşünüp büyük bir porsiyon kuzu eti ile sıcak şarap siparişi vermişti. O sırada yemeğini beklerken çevredeki masaları izliyor halkın neler konuştuğunu anlamaya çalışıyordu. Sohbetlerin çoğu kıtanın güney şehirlerindeki fakirlik ve yaklaştığı düşünülen savaş hakkındaydı. Birkaç kez Tanrı Tacı’nın adını da duymuştu ancak bu konunun üzerinde fazlaca duran birileri yoktu. İlk hacı kafilesinin buraya gelmesi nereden bakılsa en az iki hafta daha sürerdi. Lord Satre, bir süre daha dinlemeye devam etti. Nihayet kendi şehriyle ilgili şeyler duymaya başlamıştı. Kalabalık bir sarhoş grubu piç Enric’in Fagntus’un yeni kralı olmasından bahsedip ağır hakaretler ederek dalga geçiyorlardı. Eli kılıcına gitti ancak daha sonra kralının sözleri aklına geldi, dikkat çekmemeliydi. ‘Keşke bu sözleri Fagntus da etmiş olsaydınız da o yılan dillerinizi koparıp kargalarımıza yedirseydik’ diye fısıldayıp sessizce dinlemeye devam etti. Gruptaki adamlardan bir diğeri kendini iyice kaybetmiş akla hayale gelmeyecek iddialarda bulunuyordu. Dediğine göre Kral Enric taç giydikten yalnızca bir gün sonra eski kraliçeyi, kendisini zehirlemeye teşebbüs etmekle itham edip düzmece bir mahkemede yargıladıktan sonra çırılçıplak bir şekilde kent meydanında kazığa bağlatmış ve tecavüze uğraması için teşvikte bulunmuş. Sarhoş adam bu çirkin iddiaları daha da ileri taşıyıp Kral Enric’in aslında kraliçenin hamile olduğu ve tahtını tehdit edebilecek meşru bir varis dünyaya getirebileceği şüphesi üzerine bu işe kalkıştığını da sözlerine eklemekten çekinmemişti. Bu sayede doğacak herhangi bir çocuğun meşruiyeti tamamen ortadan kalkacak, tehdit ise yok olacaktı.

 Lord Satre duydukları karşısında donakalmıştı. Acaba mümkün olabilir miydi? Anlattıklarında gerçeklik payı olabilir miydi? Böyle bir adama mı hizmet ediyordu? Bunlara inanmak istemiyordu. Kralını çocukluğundan beri tanıyordu, o böyle biri değildi ve olamazdı. Bunların tamamı üç beş sarhoşun kafayı bulduktan sonra kendi hayallerinde kurdukları bir dünyada Enric’i aşağılamak için uydurmuş oldukları hikayelerdi. Kesinlikle öyle olmalıydı.

 Derin düşüncelere dalmış olan Lord Satre sipariş ettiği kuzu eti ve baharatlı şarapla birlikte yanına gelen hancıyı fark etmemişti. Ancak hancı tabağı fırlatırcasına önüne koyduğunda anlayabilmişti hancının getirdiği yiyeceklerin parasını beklediğini. Lord Satre cebinden çıkardığı birkaç gümüş parayı masanın üstüne koyarak hancıya teşekkür etti ve yemeğe koyuldu. Hancı ise masadan ayrılırken suratındaki aksi ifadeyi hiç bozmadan kendi kendine homurdanmaya devam ediyordu.

“Birkaç gümüş için daha ne kadar bu çileyi çekeceğimi tanrılar bilir! Doğru ya! Onlarda bizi terketti!”

 Lord Satre yemeğini yedikten sonra gece için kiraladığı odaya çıktı ve uyumaya çalıştı. Ancak duydukları içine bir şüphe düşürmüştü. Enric bu kadar acımasız olabiliyorsa ona bu kadar yakın olmak kendisini de bir gün aynı sona mahkum edebilir, kralın emelleri uğruna kolayca harcayabildiği kişilerden biri olabilirdi. Öte yandan yarın yola çıkacaktı ve suyun üzerinde uyumak onun için hiçbir zaman karada olduğu kadar kolay olmamıştı. Bunun tadını çıkarmalıydı. Şüphelerini kafasından uzaklaştırmaya çalışırken zamanla düşünceleri bulanıklaştı ve Satre kendisini derin bir uykuya bıraktı.

 Lord Satre sabah erkenden limana geldiğinde hava hala kapalıydı. Bugünde yağmur yağacak gibi görünüyordu. Bunu fırtınanın izleyeceğinden de kesinlikle emindi. Kendisini Cattrvill’e götürecek olan gemi limanın en büyük rıhtımında duruyordu. Biraz ilerlediğinde geminin kaptanı Gralo de Mont’un gemiye çıkan köprünün başında hazır beklediğini ve gemiye yüklenen ürünlerin her birini tek tek teftiş ettiğini görmüştü. Gralo de Mont’un adını şimdiye kadar sadece Fagntus’a gelen tüccarlardan ve gezginlerden duymuştu. Dediklerine göre Gralo de Mont güçlü bir tüccar aynı zamanda da sahibi olduğu en büyük geminin kaptanıydı. İri cüssesi ve kızıl sakallarıyla da oldukça ürkütücü görünüyordu. Karşısında ki adam ise tam bu tarife uyan kişiydi. Üstündeki kırmızı kadife palto ve taktığı sayısız mücevher ile sıradan bir kaptan olmadığı her halinden belliydi. Gralo de Mont, zengin tüccar, kaptan. Lord Satre kaptana doğru ilerlemeye devam etti.

 “Gralo de Mont?” Lord Satre, onun aradığı kişi olduğunu bildiği halde nezaketen sorma ihtiyacı hissetmişti. Sesi duyan Gralo de Mont da dikkatlice incelediği çuvallardan kafasını kaldırıp Lord Satre’nin yüzüne baktığında adını söyleyen kişinin günlerdir beklediği kişi olduğunu anlamıştı.

“Lord Satre?”

“Evet kaptan, benim. Fagntus Kralı Enric’in emriyle geminize katılmak üzere gönderildim.”

“Ah lordum evet. Kral Enric benden küçük bir iyilik isteyebileceğini aylar öncesinden haber vermişti. Yaklaşık iki gün önce gelen bir haberci de sizin yolda olduğunuzu ve bugün için Cattrvill’e gitmek üzere bir gemi hazırlamam gerektiğini söyledi. Sizde bilirsiniz ki bu karanlık günlerde bir kralın dostluğu oldukça değerli olabiliyor.” Gralo de Mont’un yüzünü büyük bir gülümseme kaplamıştı. Asillerle ve hatta krallarla iş yapmaktan oldukça memnun görünüyordu.

“Bu yüzden vakit kaybetmeden yola çıkmalıyız. Tanrıça Eymra’ya şükürler olsun ki Cattrvill de satılabilecek yüzlerce çuval buğdayımız var. Yükleme tamamlandıktan sonra vakit kaybetmeden demir alacağız.” Kaptan kendinden oldukça emin bir şekilde bitirmişti cümlesini.

“O halde kolay gelsin kaptan. Ben yola çıkmadan önce odamda birazcık istirahate çekilmek istiyorum. Bilirsiniz, biz kara adamları denize çok dayanıklı olmayabiliyoruz bazen.” Lord Satre ufak bir gülümsemeyle sahte bir samimiyet gösterisinde bulunmuştu. Bu dalkavuk adamla iki hafta aynı gemide yol alacaktı. Dostluğunu kesinlikle düşmanlığına tercih ederdi.

“Evet lordum siz nasıl isterseniz. Size odanızı göstersinler.” Çuval taşıyan adamlardan birini yanına çağıran Gralo de Mont adamdan Lord Satre’ye odasına kadar eşlik etmesini istedi. Çuvalı yere bırakan adam Lord Satre’nin önüne düştü ve gemiye çıkmak üzere köprüye yöneldiler. Yere bırakılan çuvalı başka birinin alması ise sadece birkaç saniye sürdü. Gralo de Mont işini bilen biriydi. En ufak bir zaman kaybına tahammülü yoktu zira bu serveti bu sayede elde etmişti.

  Lord Satre odasına girdikten sonra kendisine yol gösteren adama teşekkür edip kapıyı kapattı. Şimdi yeniden düşünmenin zamanı gelmişti. Henüz Kral Higgins ölmeden önce nasıl olurda Enric bu gün için aylar öncesinden kaptanla konuşmuş olabilirdi? Enric’in tahta çıkacağı sadece kral ölmeden bir kaç saat önce kesinlik kazanmıştı. Ondan öncesinde sözü dahi edilmiyordu. Bu da yaklaşık bir buçuk haftalık bir süre demekti. Ortada doğru gitmeyen bir şeyler vardı ve Lord Satre bunun ne olduğunu öğrenmeye kesinlikle kararlıydı. Ancak gemi demir almadan önce biraz daha uyuyacaktı. Ne de olsa gemi denize açıldıktan sonra dalgalar yüzünden uyuyamayacak ve düşünmek için yeterince zamanı olacaktı.

[tanritaci]

Bölüm 3

Ruhunu Terk Etmeden Asla Güçlenemezsin

"Accalastium noh manestikum thorasin" Yine hiç bir şey olmamıştı. Crestla kitabın kapağını hırsla kapattı. Daha fazla çalışacak gücü kalmamıştı. Alacakaranlık mavisi gözleri uykusuzluktan kızarmış, çelimsiz vücudu da oldukça bitkin düşmüştü. Bir kaç haftadır günün büyük kısmını Eris'te ki Büyük Lionhard Kütüphanesinde geçiriyordu. Çok az uyuyor neredeyse hiç bir şey yemiyordu. Küçüklüğünden beri çalışmayı seven, yeni büyüler öğrenmekten zevk alan biri olmuştu ancak sıradan büyülerle uğraşmak artık onu tatmin etmiyordu. Daha ileri düzey büyüler öğrenmesinin zamanı gelmişti. Bir gün hayallerine ulaşabilmesi için şimdi olduğundan çok daha güçlü olması gerekiyordu. Kafasını ellerinin arasına aldı ve düşünmeye koyuldu. Yanlış giden bir şeyler vardı. Sözcükleri doğru telaffuz ettiğinden kesinlikle emindi. Nerede hata yaptığını anlamaya çalıştı. Şimdiye kadar hiç bir büyü üzerinde bu kadar uzun süre çalışması gerekmemişti. Dahası bu kadar çalışmasına rağmen hala başarılı da olamamıştı. Her geçen saniye biraz daha morali bozuluyordu. Suç kendisinde değildi, bu kitap kesinlikle hatalı ya da eksik yazılmış olmalıydı. Kitabın kapağına baktı ve yaldızlı kabartmalarla işlenen harfleri bir kez daha okudu; 'Tanrılara Meydan Okurken, yazan Rogmaar'lı Azalon'. Saçmalıktı, hepsi gerçekten büyük bir saçmalık. Bir çöl cadısının zırvaları. Bu kitaptaki büyülerle daha fazla uğraşmayacaktı. Kitabı aldığı rafa geri götürmek üzere oturduğu masadan kalktı ve eşyalarını çantasına doldurup kitaplıkların oluşturduğu uzun koridorlar arasında ilerlemeye başladı. Sabah kütüphane çok kalabalık olduğu için kitabı aldığı bölüme yakın boş bir masa bulamamış, kütüphanenin diğer ucuna gitmek zorunda kalmıştı. Şimdiyse gördüğü kadarıyla sabah burada bulunanların bir çoğu kütüphaneden ayrılmıştı zira masaların büyük kısmı boştu ve koridorlarda da pek fazla kişiyi görmemişti. Büyük Lionhard Kütüphanesi, büyücülerin işine yarayacak her türlü materyali bulunduran dev bir kompleksti. Büyük ahşap kitaplıkların oluşturduğu uzun koridorların her biri birbirine bağlanıyor ve kütüphane bu haliyle dev bir labirenti andırıyordu. Crestla ilerlerken az ileride bulunan bölümün girişindeki uyarı levhası görülmeye başlamıştı; 'Milenyum Büyüleri, Yalnızca Özel İzni Olanlar Girebilir!'. Burası yolun sonu, labirentin çıkmaz noktalarından biriydi ve özel bir büyü ile korunuyordu. Kulenin özel izin ve kısıtlı sürelerle verdiği yakut yüzüğü olmayanlar bu alana yaklaşamıyordu. Bu bölüme girmek için aylarca uğraşıp kuleden güç bela aldığı izin bugün sona eriyordu ve neticede hiç bir şey elde edememişti. Kendisine çok kızıyordu; 'Koca bir ayı bu aptal kitap yüzünden harcadığıma inanamıyorum!'

 Kitabı aldığı rafa geri bırakırken raflardaki diğer kitaplara bir göz gezdirdi. Çoğunun adı tozdan okunmuyordu. Anlaşılan o ki ziyaretçisi az olan bu bölümdeki kitaplara temizlemeye layık görülecek kadar bile değer verilmiyordu. Oysa ki içlerinde kim bilir ne büyük hazineler saklıyorlardı. Crestla'in ise bir daha ne zaman buraya girebileceğine dair en ufak bir fikri yoktu.

Özel bölümden ayrıldıktan sonra kütüphanenin çıkışına doğru yürümeye başladı. Büyük bir şansı kaçırmıştı. Binlerce büyücünün bir kere olsun girebilmek için her şeyini feda edebileceği bölüme girmeyi başarmış fakat tüm zamanını bir çöl cadısının efsanelerle dolu kitabındaki büyüler üzerine çalışarak harcamıştı. Kütüphanenin çıkışına geldiğinde bir an için durup 'Her şeyin boşa gitmesine izin veremem' diye düşündü. Vazgeçmeyecekti, üstünde bir aydır uğraştığı o büyüyü eninde sonunda yapacaktı. İçinde bulunduğu duruma karşı pişmanlıkla karışık bir öfke duyuyordu ama yinede böyle bitmemeliydi. Kapıya arkasını dönerek ünlü büyücülerin hayatlarını anlatan kitapların olduğu bölüme doğru ilerlemeye başladı. Büyüyü yapamamasına neden olan, Rogmaar'lı Azalon'un sahip olduğu ancak kendisinde olmayan şey her neyse onu bulacaktı. Kırmızı cüppesi yerde sürünürken hışırdıyordu ve hışırtı ilk defa bu kadar yüksek sesle duyuluyordu, kütüphane iyice boşalmış olmalıydı.

Nihayet aradığı kitapların olduğu bölüme ulaşmıştı. Ancak burası kütüphanenin en geniş arşive sahip bölümlerinden biriydi ve aradığını bulması biraz zaman alacak gibi görünüyordu. Rogmaar'lı Azalon hakkında yazılmış kitapları ararken bir yandan da diğer kitaplara göz atmayı ihmal etmiyor, bu işi hallettikten sonra okumak üzere onları da hafızasına kaydediyordu. Raflar arasında dolaşırken bir kaç keşişe denk geldi, masalarda kalmış kitapları yerlerine yerleştiriyorlar, insanların ne kadar dağınık ve saygısız oldukları hakkında söyleniyorlardı. Keşişlere hak verdi ancak yapacağı fazla bir şey yoktu, insanlar uzun süre önce beklenti duymadıkları insanlara karşı saygı duymayı bırakmışlardı. O sırada rafta Azalon'un adının geçtiği kitapları görmeye başladı. Yaklaşık olarak bir düzine kadar kitap vardı. Bu sayı, hakkında kitap yazılmış diğer büyücülere göre oldukça azdı. Crestla raftaki kitaplardan birini rastgele alıp kapağına baktı, kitabın adı yine yaldızlı kabartma harflerle yazılmıştı ancak o kadar yıpranmıştı ki ancak okunabiliyordu; 'Tanrıların Sofrasında Bir Ölümlü'. Yazarın adı ise artık çok eskilerde kalmış, yıpranan kapak ile birlikte kaybolup gitmişti. Kitap oldukça kalındı. Bu kitabı okuyup bitirmesinin ne kadar süreceğini tahmin etmeye çalıştı ancak emin olamadı zaten bunun bir önemi de yoktu. Ne kadar sürerse sürsün okuyacaktı. Büyüyü yapması için yeterli olmazsa geri kalan kitapları da okumaya niyetliydi. Bu yüzden bir dahaki sefer aradığı kitapları daha kısa süre içinde bulabilmek için kütüphanenin bu kısmını tanımasına yardımcı olabilecek her şeyi hafızasına iyice kaydetti. Tavandan aşağı sarkıtılmış onlarca yarasa iskeleti ile renkleri sürekli değişen sayısız cam küre bunların sadece bir kısmıydı. Değişik bir dekorasyon diye düşündü, kütüphanenin geri kalanındaki dekorasyonla pek alakası yoktu. Kitabı çantasına yerleştirip kütüphanenin çıkışına yöneldi. Artık gerçekten gitmesi gerekiyordu; uykusuzluk ve açlıktan yorgun düşmüştü. Kendisine bir ziyafet çektikten sonra güzel bir uyku çekecek ve yarına yenilenmiş olarak başlayacaktı. Belki de bu yüzden büyüyü yapamıyordu; uzun süredir o kadar yorgundu ki bedeni büyünün gerektirdiği enerjiyi sağlayamamıştı. Kapıdan çıkarken sol elinde bir hafifleme hissetti, bir şeyin düşmüş olabileceğinden şüphelendi ancak elinde hiç bir şey tutmadığından emindi. Bir süre baktı, daha sonra hafiflemesine neden olan şeyin kütüphanenin özel bölümüne girmesini sağlayan yakut yüzük olduğunu anladı. Süre bitmiş, bir aydır parmağında olan yüzük gitmişti. Bir daha ne zaman gelecekti bunu ancak tanrılar biliyordu; ne yazık ki onlarda çok uzun süredir ortalarda görünmüyordu. Crestla derin bir iç çekerek Eris sokaklarında gecenin karanlığına karıştı.

 Eve geldiğinde kız kardeşi Osillia çoktan uyumuştu. Saatin kaç olduğunu merak etti. Bu gece gerçekten çok geç kalmış olmalıydı. Yemeklerini yedikleri küçük masanın üstündeki mumları dikkatle yaktı. Bunu büyü ile de yapabilirdi ancak kalan gücünü de böyle ufak şeyler için harcamak istemiyordu. Crestla ve Osillia'nın evi kendilerine ailelerinden kalmış küçük ve mütevazi bir evdi. Eris Gölünün hemen yanındaydı, camdan bakıldığında dolunayın göldeki yansıması görülüyordu. Ocağın üstüne baktığında Ossilia'nın kendisi için ayırdığı bir miktar yemeği gördü. İki kardeşin bu hayatta birbirlerinden başka sahip oldukları pek bir şeyleri yoktu. Bu yüzden de kardeşi, Crestla'in hayatta değer verdiği çok az şeyden biriydi. Ocaktaki yemeği kısa bir süre ısıttıktan sonra sessizce yemeye koyuldu, etler yeterince ısınmamış gibiydi ama zaten hiç bir zaman çok sıcak yemeyi de sevmemişti.

Uyumadan önce kütüphaneden aldığı kitaptan bir kaç sayfa okumak istiyordu. Bu hem uyumasına yardımcı olacak hem de merakını bir nebze olsun giderecekti. Elini, eve geldiğinde koltuğun üstüne atmış olduğu çantasına soktu ve kitabı kavradı. Kitaba dokunur dokunmaz vücuduna garip bir sıcaklık yayıldığını hissetti ancak anlam veremedi. Yorgunluktan diye düşündü. Artık vücudu garip tepkiler veriyordu. Eline aldığı kitapla beraber odasına gitmek üzere merdivenlere yöneldi.

 Cübbesini çıkardıktan sonra yatağa uzanıp kitabı okumaya başladı. Adı çoktan unutulmuş bir yazarın kendi el yazısıyla Rogmaar'lı Azalon'un hayatını anlattığı bu kitabın sadece kapağı değil sayfaları da oldukça yıpranmış, okunması zorlaşmıştı. Crestla böylece kitabın ilk sayfasını okuması bile fazlasıyla vaktini almışken, tamamını okumanın tahmin ettiğinden çok daha uzun süreceğini anladı. Yine de pes etmeyecekti. Göz kapakları uykuya teslim oluncaya kadar okumaya devam etti.

 ***

 Crestla bir ejderha'nın üzerinde uçuyordu. Rüzgar, güneşin altında altın gibi parlayan uzun sarı saçlarını ve kan kırmızısı cübbesini savuruyordu. Aşağı baktığında bir denizin üstünde uçtuklarını fark etti. Ejder'e neden burada olduklarını sormaya yeltendi ancak onun kendisini duyacağından emin değildi. O bile rüzgarın uğultusundan kendi sesini duyamıyordu. Bir süre etrafını izledi fakat görebildiği tek şey uçsuz bucaksız denizdi. Zaman geçtikçe hava kararmaya başladı, Crestla ise gece olması için saatin fazla erken olduğu hissine kapılmıştı. Kara bulutlar daha önce hiç görmediği kadar büyük bir hızla toplanıyor, denizin dalgaları yükseliyordu. Ejder ise aldırış etmeden uçmaya devam ediyor nereye gittiğini bildiğinden emin görünüyordu. Biraz daha zaman geçtikten sonra şimşekler çakmaya, gök gürlemeye başladı. Yağmur yağıyor, rüzgar sertleşiyordu. Artan rüzgar ve yağmur damlacıkları gözlerini açmasını oldukça zorlaştırmıştı. Her şeye rağmen gözlerini açık tutmak için tüm gücünü kullanıyordu. Kısık göz kapakları arasından ileride bir ışık olduğunu gördü. Yaklaştıkça büyüyen ışığın zamanla bütün şehri sarmış bir yangının alevleri olduğunu anladı. Denizin kıyısındaki bu kent alevler içinde yanıyordu. Dehşete düşmüş insanların çığlıkları duyulmaya başlamıştı. İnsanlar korkuyla limandan ayrılan gemilere binmeye çalışıyor ancak bir çoğu bunu başaramadan alevler tarafından yutuluyordu. Uzaktan, gökyüzünde uçan şeylerin daha önce görmediği bir çeşit kuş olduklarını düşünmüştü ancak artık açıkça görüldüğü üzere bunlar çelik pulları olan siyah ejderhalardı. Bu nasıl mümkün olabilirdi? Tanrılar tarafından binlerce yıl önce yok edilmiş bir ejder ırkı bu şehrin üstünde süzülüyor, alevli nefeslerini şehre üflüyorlardı. Nerede olduğunu anlamaya çalıştı ancak kent daha önce gördüğü hiç bir yere benzemiyordu. Kendisini taşıyan ejderhaya nerede olduklarını, burada neler olduğunu sordu ancak cevap alamadı. Şehir meydanında tamamı siyah mermerden yapılmış dev bir ejderhanın heykeli duruyordu. Crestla şehirde zarar görmeyen tek şeyin bu heykel ve çevresinde toplanmış kalabalık olduğunu gördü. Siyah ejderhalar sadece buraya saldırmıyor geri kalan her yeri yakıp yıkıyordu. Crestla bunun sebebini anlamaya çalışırken üzerinde uçtuğu ejderha hiç bir şeye aldırış etmeden yoluna devam ediyordu. Şehir arkalarında kalmaya başlamış, acı dolu çığlıklar ise giderek daha uzaktan gelir olmuştu. Dönüp arkasına baktığında şehrin tamamen kaybolduğunu gördü. Kara bulutlar toplandıkları hızda dağılıyor, fırtına diniyordu. Güneş bir kez daha yüzünü göstermişti. Ejderha ise sükunetini bozmadan uçmaya devam etti. Saatlerce uçtular, uçtular. Crestla bu uçuştan yorgun düşmüştü, bir süre uyumaya karar verdi. Ejder ne de olsa gidecekleri yere vardklarında ona haber verirdi.

 Uyandığında, karşılarında zirveleri yoğun bir sisle kaplı kül grisi dağlar ile dağların biraz önünde yükselen kara kuleyi gördü. Ejderhanın pulları güneşin altında parlamaya başlamıştı. Dünde böyle parlıyor muydu acaba diye düşünmeye başladı. Ejder ise hala sessiz bir şekilde dağların zirvesindeki sisin ortasına doğru uçmaya devam ediyordu. Bir süre sonra alçalmaya başladılar. Gelecekleri yere varmış olmalıydılar. Ejderha toprağa ayaklarını basar basmaz Crestla'in inmesi için yere eğildi. Crestla ise zaman kaybetmeden ejderhanın üzerinden indi. Zaten ne olursa olsun o da kendi ayakları üzerinde durmayı tercih ederdi. Yere indikten sonra ejderi ilk defa karşıdan görüyordu. Bu çok güzel bir altın ejderhaydı. Gözleri kehribardan yapılmış gibiydi. Yaşayan hiç kimsenin görmediği bir tür diye düşündü. Crestla de şimdiye kadar altın ejderhaları bir efsaneden ibaret sanıyordu. Ama işte gerçektiler! Bu ejder tüm kudretiyle karşısında duruyordu. Crestla artık nerede olduklarını biliyordu. Altın ejderhaların evinde, Cannah'ın en kuzeyinde, Ejder Dağlarındaydılar. Ejderha'ya neden kendisini buraya getirdiğini sordu ancak ejder bu sorusunu da yanıtsız bıraktı. Ejderin vücudu acıyla kasıldı, göz bebekleri büyüdü. Ağzından kan geliyordu. Crestla panikle bir kaç büyü yapmaya çalıştı ancak bir ejderin ölümünü durdurmak kendisini fazlasıyla aşan bir işti. Ejder can çekişmeden sessiz bir şekilde gözlerini kapattı ve olduğu yere yığıldı. Crestla korkuya kapılmıştı. Ne olmuştu da az önce sağlıklı bir şekilde uçan bu ejder bir kaç dakika arayla son derece sessiz şekilde can vermişti. Bir altın ejderin ölümüne şahit olmuştu ve bunun ne anlama geldiğine dair en ufak bir fikri yoktu.

 Bu güzel yaratığı leş yiyen hayvanlara yem etmeyecekti. Ejderi büyülerinin de yardımıyla geniş bir mezar hazırlayarak can verdiği yere gömdü. Ejderhalar kadim yaratıklardı, tanrıların kudretini gösteren ilk canlılar. Crestla, onlarında en az insanlar kadar saygıyı ve en azından gömülebilecekleri küçük bir mezarı hak ettiklerini düşünmüştü. Mezara son kez baktıktan sonra çaresizce sislerin içine, bilinmeze doğru yürümeye başladı.

 Saatlerdir yürüyor olmasına karşı ne bir ses duymuş ne de yaşama dair herhangi bir belirtiye rastlamıştı. Hava kararıyordu. Karnı acıkmıştı ancak yiyecek hiç bir şeyi yoktu. Yenebilecek bir şey bulma umuduyla çevresini dikkatlice kontrol ediyordu ancak kül ve kayadan başka hiç bir şey göremiyordu. Sonunda bu geceyi aç geçireceğini kabullenip güvenli bir uyku çekebileceği bir yer aramaya koyuldu. Şimdiye kadar yürürken zaman zaman küçük mağaralara, oyuklara denk gelmişti. 'Umarım bir tane daha bulurum' diye düşündü ve aramaya devam etti. Hava iyice karardığında sığabileceği genişlikte küçük bir mağara bulmuştu. Bu geceyi burada geçirecek ve daha sonra ne yapacağına yarın karar verecekti. Eris deki evinden çıkıp buraya nasıl gelmişti hala bir anlam veremiyordu. Altın ejderha onu nasıl yakalamıştı bilmiyordu. Kafasında bu şekilde sayısız düşünce dönerken daha fazla direnemeyerek kendini uykuya teslim etti.

 Boğazında bir yumru vardı sanki. Boğuluyordu. Gözleri kararıyor, çevresinde ne olup bittiğini göremiyordu. Sakinleşmeye çalıştı ancak başaramadı. Kontrolsüz şekilde titriyor, korku tüm bedenini ele geçiriyordu. Yavaşça doğruldu. Şimdi karanlık dağılmaya başlamıştı. En azından artık karşısında oldukça eski olduğu belli olan ahşap sandalyede oturan kadını görebiliyordu. Baştan aşağı siyahlara bürünmüş kadının saçlarında, gençliğin son kalesinin de ihtiyarlığın ağır ateşi altında olduğu açıkça görülüyordu. Yüzündeki kırışıklıklar ise sayamadığı kadar fazlaydı.

"Evime hoş geldin Crestla Valtorn. Senin için zorlu bir yolculuk olduğunun farkındayım. Daha önce karşılayamadığım için kusura bakma. Ancak hazırlanabildim." Yaşlı kadın sıcak bir şekilde gülümsemişti ve eliyle biraz ilerideki masayı işaret etti. Üstü enfes yiyeceklerle dolu görünüyordu. Crestla çok aç olmasına rağmen önce burada neler döndüğünü anlamaya kararlıydı.

"Sen kimsin? Buraya nasıl geldim? Bana ne yaptın?" diye sordu korkmuş gibi görünmemek için çabalayarak.

"Henüz her şeyi öğrenmeye hazır değilsin genç büyücü. Benim kim olduğumu da ileride anlayacaksın. Ancak sana şu kadarını söyleyebilirim ki seni buraya ben getirmedim. Gelmeyi sen kendin seçtin. " Yaşlı kadın yumuşak ama kararlı bir sesle cevaplamıştı Crestla'in sorularını. Fakat cevaplar Crestla için fazlasıyla gizemli ve tatminkarlıktan uzaktı.

"Nasıl kendim seçmiş olabilirim ki? Ben sadece evimde uyuyordum! Gözlerimi açtığımda ise bir ejderin üstündeydim! Yanan bir şehir ve ölen bir ejderha gördüm! Hapsolduğum bu dağlarda bir kez daha uyumak istemiştim ki bu seferde gözümü burada açtım! Tanrılar aşkına bu nasıl benim seçimim olabilir!" Crestla öfkeli ve endişeliydi ancak bir o kadarda korkuyordu. Neler olduğunu anlayamıyordu.

" Ah! evet... Atriola'yı çok severdim. Daima iyi bir hizmetkar olmuştu. Ancak fazlasıyla yaşlanmıştı, ikimizde yaşlı kalbinin bu yolculuğa dayanamayacağını biliyorduk. Yinede bu iş için gönüllü oldu. Zavallı Atriola... Onun için yaptıklarına minnettarım. Atriola'yı gömmen büyük bir incelikti." Kadın bir kez daha sıcak bir şekilde gülümsemişti. Yerinden doğrularak masaya ilerledi ve iki uçtaki sandalyenin birine oturdu.

"Bana katılmayacak mısın Crestla? Bu gece uzun bir gece olacak." Elindeki elmayı ağzına götürdüğünde sesi oldukça davetkardı.

 Yemekleri bittiğinde ikisi de şöminenin yanındaki koltuklara yerleştiler. Bu mağara çok güzel bir şekilde döşenmişti. Yerde büyük ayı postundan yapılmış bir halı vardı. Duvarlara bir kaç metre arayla meşaleler asılarak içerisi aydınlatılmıştı. Kendi kullandıkları gibi çevrede herhangi bir mum göremedi. Odaya bir süre daha göz gezdirdikten sonra geniş kitaplığı fark etti. Raflar tamamen doluydu. Kitapların içeriğini merak etti ancak şu an bunun sırası değildi. Bilmediği bir yerde tanımadığı yaşlı tuhaf bir kadınla bir başlarına kalmışlardı. Kadın, Crestla çevreyi izlemeyi bitirdikten sonra gözleriyle yanındaki sehpanın üzerinde duran çaydanlığı işaret ederek sessizliği böldü.

"Çay ister misin sevgili Crestla? Sadece bu dağlarda yetişen eşsiz bir meyve var. Ben ona Gündoğusu diyorum. Çayı da en az kendisi kadar lezzetli."

Crestla teklifi teşekkür ederek kabul etti ve çaydanlığı alarak yanında çoktan hazırlanmış iki fincanı ağzına kadar doldurdu. Kendi fincanını alıp koltuğuna tekrar yerleşti. Kadın çoktan çayını yudumlamaya başlamıştı.

"Hala neden burada olduğumu söylemediniz hanımefendi." Crestla şansını bir kez daha deneyecekti.

"Aslında bunu bana sen söylemelisin genç büyücü, neden buradasın?" Kadın tekrar gülümsedikten sonra çayını yudumlamaya devam etmişti. Crestla ise giderek daha fazla meraklanıyordu. Bu garip kadında kimin nesiydi? Neden sorularını cevaplamıyordu?

"Daha öncede söylediğim gibi leydim, ben evimde uyuyordum ancak ert..." Kadın elini kaldırarak Crestla'e susmasını işaret etti. Şöminedeki odunlardan gelen çıtırtının sesi fazla yükselmişti. Crestla şömineye dikkatlice baktığında sesin odunlardan gelmediğini, odunların üstündeki altın yumurtadan geldiğini fark etti. Yumurta ortadan ikiye çatlamıştı ve etrafına güçsüz ciyaklamalar yaymaya başlamıştı. Az sonra içinden kafasını uzatan bir şey gördü. Bu yavru bir altın ejderhaydı. Crestla daha bu sabah gördüğü ölümden sonra bu kez de bir altın ejderhanın doğumuna şahit olmuştu.

"Ah Atriola! Hiç dönmeyeceksin sanmıştım!" Kadının gözleri yaşını inkar edercesine genç bir heyecanla parlıyordu. Yavru ejderi ateşten alıp kucağına oturttu. Nazikçe omurgasını okşamaya başladı.

"Atriola mı? Nasıl?" Crestla şaşırmıştı. Atriola sabah ölen yaşlı ejderin adı değil miydi?

"Genç büyücü, canlıların her birinin ölümü yeni bir doğumla kutsanır. Ancak Atriola tanrıların göz yaşlarıyla ıslandı. Asla ölemez, kendi ölümünü ancak kendi doğumu kutsayabilir." Yaşlı kadın son bir kaç dakika içinde sanki onlarca yaş gençleşmiş gibiydi. Sanki o da bu yavruyla beraber yeniden doğmuştu.

"O halde diğer altın ejderhalar nerede? Madem ölemiyorlar neden binlerce yıldır kimseye görünmediler? Neden saklanıyorlar?" Crestla meraklanmıştı. Bu yolculuğu boşuna olmamalıydı, bir şeyler öğrenmeliydi.

"Çok fazla soru soruyorsun genç büyücü, ben yaşlı bir kadınım ve oldukça yorgunum. Bu sorunu da cevapladıktan sonra uyuyacağız. Sorularının geri kalanını ise yarın cevaplayacağım. Efsaneye göre bu asil yaratıklar tanrıların verdiği son yemekte dökülen kandan dolayı bu işe karışmış olan soydaşlarına ve emri veren tanrılara küsüp sırt çevirdiler ve kimsenin bilmediği bir yere göç ettiler. O günden sonra onları bir daha ne bir gören oldu ne de haber alabilen. Altın ejderlerin kendilerine sırt çevirmesine neden olan tanrılar bu duruma o kadar üzüldüler ki gözyaşları eşliğinde Atrius'u terk etmek zorunda kaldılar. Renkli ejderler ise yaklaşık 1000 yıl sonra tanrıların kendilerini bir gece için bile olsa davet etmiş oldukları bu bereketli toprakları yeniden keşfettiklerinde tekrar Cannah'a göç etmek istediler. Bu göç sırasında Altın ejderlerin geride unuttuğu son altın ejder yumurtasını da beraberlerinde buraya, Cannah'ta yerleştikleri ilk yer olan Ejder dağlarına getirdiler. Yüzyıllar içinde çıkan savaşlarda ejderler kıtanın dört bir yanına dağılırken bu dağlar terk edildi ve yumurta da unutulup gitti. Atriola, ilk doğumunda terk edilmiş ve yapayalnızdı. Atriola'nın Ejder Dağlarında uçtuğunu gören çok az kişi, Altın Ejderlerin döndüğünü sandı ancak yanılmışlardı. Gördükleri sadece, sonsuz yalnızlığına ağıtlar yakan zavallı Atriolaydı. Altın ejderlerin dönüşü hikayesi kıtada yayılınca bu dağlara sık sık maceracılar gelmeye başladılar ancak hiç biri ne Atriola'yı ne de bir başka altın ejderi bir daha göremediler. Gelenlerin sayısı giderek azaldı ve dağlar bir kez daha kaderine terk edildi." Yaşlı kadın sözünü bitirmiş olmaktan dolayı memnun görünüyordu. Crestla bir masalı dinler gibi dinlemişti bu efsaneyi. Aklında sorulmayı bekleyen yüzlerce yeni soru oluşmuştu. Hepsini sormalıydı.

"Ama o zaman siz nasıl tanıştınız leydim?"

"Az önce, bu gece başka soruna cevap vermeyeceğimi söylemiştim genç büyücü. Artık biraz dinlenmeliyim. Sorularına yarın devam ederiz." Yaşlı kadın yerinden doğrulup hızla ilerdeki kapıdan geçerek gözden kayboldu. Yaşına göre oldukça hızlı hareket etmişti. Crestla odada yalnız kalmıştı ancak henüz uykusu gelmemişti. Kafası fazlasıyla karışık, cevaplanması gereken çok fazla soruyu barındırıyordu. Yerinden kalkıp kısa süre öncede dikkatini çekmiş olan kitaplığa yaklaştı. Bir süre raftaki kitapların adını okumakla yetindi. Ancak kitaplıkta öyle bir kitap vardı ki sadece adını okumakla yetinemeyeceğinden emindi. Dokunup dokunmamak konusunda kararsız kaldı fakat kendisine engel olamayarak kitabı eline aldı ve kapağındaki kabartmalı harflere dokunarak okudu: 'Tanrılara Meydan Okurken, yazan Rogmaar'lı Azalon'. Crestla kitabın içini açtı, yanılmamıştı; bu kütüphanede üzerinde çalıştığı kitabın birebir aynısıydı. Kafasını diğer yöne çevirdiğinde yemek yedikleri masa kaybolmuş onun yerine kendisi için hazırlandığı muhtemel olan yatağı görmüştü. Bu nasıl olabilirdi? Yaşlı kadın odadan çıktıktan sonra hiç geri gelmemişti. Kitabı da elinden bırakmayarak yavaşça yatağa doğru ilerledi ve oturdu. Yatak gerçekti. Beyninin kendisine nasıl bir oyun oynadığından emin olamadı. Bunların yaşanıyor olması imkansızdı. Kitabı baş ucuna yerleştirdi ve daha sonra uyumaya çalıştı. Bir an önce güneşin doğmasını istiyordu. Sabah yaşlı kadına sormayı düşündüğü yüzlerce sorusu vardı ve o sorulardan biri mutlaka bu kitabı ödünç almakla ilgili olacaktı.

 ***

 Crestla uyandığında burnuna enfes yemek kokuları geliyordu. Kardeşinin kendisine seslendiğini duydu. Bir an için nerede olduğunu anlamaya çalıştı. Evindeydi. Bu gerçek olamaz diye düşündü. Mağara kaybolmuş, yaşlı kadın gitmişti. Cevaplanacak yüzlerce sorusunu şimdi kime soracaktı? Hepsi bir rüya olabilir miydi? Bilinçaltının kendisiyle alay ettiğini düşündü. En sonunda delirmiş olmalıydı. Kardeşinin kendisine sürekli dediği gibi o kitaplar beynini yiyip bitirmişti. Rüyanın şokunu henüz üzerinden atamamışken bir düşme sesiyle irkildi. Kafasını çevirip odasındaki kitaplığa baktı. Tahmin ettiği gibi düşen şey kitaplarından biriydi. Yatağından kalkarak kitaplığın yanına gitti ve yere düşen kitabın ön kapağını çevirdiğinde bir kez daha şok geçirdi. Kütüphanede üzerinde çalıştığı, ve rüyasında da yaşlı kadının mağarasında gördüğü kitaptı bu. Bir kez daha karşısına çıkmıştı. Kapağın üzerinde daha yenice yazıldığı belli olan bir not vardı; 'Yumurtaya iyi bak genç büyücü. Ve unutma, ruhunu terk etmeden asla güçlenemezsin!'. Crestla şaşkın bir şekilde kafasını kaldırıp etrafına baktığında Atriola'nın altın yumurtası, yatağının üstünde duruyordu.

[tanritaci]

Bölüm 2

Dağın Alevi Uyandığında Çığlıkları Duyacağız

Mahtre yanardağı günlerdir kül püskürüyor, 1500 yıldan uzun süredir uyuyan dağ nihayet uyanıyordu. Ejder İmparatoru Zagnar'ın öldüğü gün dağ son kez ateş püskürmüş sonrasında ise yüzlerce yıl sürecek bir uykuya dalmıştı. Dağın uyanışı ejderhalar arasında panikle karışık bir sevince neden olmuştu. Ejderhaların uzun ömürleri sebebiyle sahip oldukları fazla efsaneleri yok, yaşanmış anıları vardı. Buna rağmen Mahtre Yanardağının tekrar uyanacağı günün alametleri efsanelerde yer alıyordu. Zira ne Mahtre'nin alevlerini ne de tanrıların Atrius üzerinde yürüdüğü dönemleri gören ejderhaların hiç biri artık hayatta değildi. Efsaneye göre dağın uyanması Milenyum Tanrılarının Atrius'a dönmek üzere olduklarını gösteriyordu. Verilecek kurbanlar için dağın eteklerindeki çukurlar tekrar açılmalı, tanrıların dönüşü için hazırlıklar başlamalıydı. Mahtre ejderleri ne kıtanın geri kalanındaki insanlar ne de dağı terk eden soydaşları gibi tanrıları unutmamış, daima dönecekleri günü beklemişlerdi. Ve nihayet o gün gelip çatmıştı, artık yapılacak tek şey tacın tekrar kendini göstermesini beklemekti.

Tornn dağdaki en güçlü ejderha ve Ruhdöven hanedanının en yaşlı üyesiydi. Hakkı olmamasına rağmen dağın fiili hükümdarıydı. Ruhdövenler, tanrıların Atrius'u terk etmesinden sonra boş kalan Mahtre yanardağını, Zagnar'ın soyundan geldikleri ve bu yüzden hükmetme hakları olduğu iddiasında bulunarak yaratılış kanunlarına aykırı olarak sahiplenmiş, o günden sonrada aralıksız şekilde yönetmişlerdi. Bu sıra dışı duruma karşı çıkan tüm ejderler Zagorah'a sürülüyor ya da çok sert şekilde cezalandırılıyordu.

 Dağın son zamanlardaki durumu Mahtre Ejderlerinin bir çoğunun aksine Tornn'u sevindirmiyor, oldukça endişelenmesine neden oluyordu. Efsaneler doğruysa Atrius'un gerçek hükümdarları, tanrılar, dönecek; böylece Ruhdöven hanedanının dağda kurmuş olduğu kanunsuz hüküm de son bulacaktı.

"Tanrılar ne olursa olsun dönmemeli!" Tornn'un ince göz bebekleri nefretle büyümüştü. Kuyruğunu büyük bir hırsla mağaranın duvarına vurmuş duvarda derin bir çöküntü oluşmasına neden olmuştu. Ailesinin bunca senedir sahip olduğu hükümdarlığı bu kadar kolay kaybetmeyecekti.                     

"Tornn sakin olmak zorundasın. Şu an her şeyi sağlıklı bir şekilde düşünmemiz gerekiyor. Ejderler tanrıların döneceğine olan inançlarını geri kazandılar. Bu inanca alenen düşmanlık eden bir tutum sergilersek daha tanrılar dönmeden hanedanımızın sonu gelir." Konuşan Tornn'un kız kardeşi Karnissdi. O da hanedanın tüm üyeleri gibi kan kırmızısı parlak pullara sahip kırmızı bir ejderhaydı. Ses tonunun Tornn'u sakinleştirdiğini görmüş olacak ki konuşmaya devam etti.                           

"Düşmanlarımızın eline olası bir isyanda diğerleri tarafından desteklenecek bir neden vermemeliyiz. Son zamanlarda herkes huzursuz; dağın külleri yeni bir yangını haber veriyor olabilir, bu yangın tüm kıtayı saracak bir yangın olacak. Biz ise bu yangında yanmayacağız kardeşim, henüz değil." Tornn, Karniss'e hak vermişti. Düşüncesizce hareket etmesi iyi sonuçlara neden olmayabilirdi. Yeni düşmanlardan ziyade dostlar kazanması gerekiyordu.

"Önerin nedir sevgili kardeşim? İsyan hazırlıkları var. İstesek de istemesek de başlaması uzun sürmeyecek. Fazla vaktimiz kalmadı." Tornn sakinleşmişti ancak ses tonu hala fazlasıyla gergindi. Bu ne kadar inkar etse de içinde tohumları atılmış olan korkunun bir yansımasıydı.

"Ele başları kardeşim, onlarla başlayacağız. Tanrıların dönüşünü göremeyecekler." Karniss'in gözleri içindeki ateşi yansıtırcasına kıpkırmızı bir yakut gibi parlıyordu. Tornn anlamıştı; Karniss'in bir planı vardı.

"Seni dinliyorum Karniss, bana bu hainleri nasıl yok edeceğimizi söyle."

Karniss, Tornn'a üzerinde uzun süredir kafa yorduğu planını anlatıyordu. Bu isyancılardan en kısa sürede kurtulmaları gerekiyordu ve işler çok ters gitmediği sürece planının işe yarayacağından kesin bir şekilde emindi. Planın sonuna geldiğinde kazanılmış bir zafer edasıyla gülümsedi Karniss.

"Ve dağın alevi uyandığında kardeşim, düşmanlarımızın çığlıklarını duyacağız."

 ***

 Dağın derinlerinde gizlice açılmış bu mağarada bulunanlar dışında bilen olmasa da dağdaki tek toplantı hükümdar ailesinde yapılmıyordu. Dağın tek bir hükümdarın kontrolü altında bulunmasına en başından beri karşı çıkan Buzkıran hanedanının gizlice oluşturduğu bu mağara yüzlerce yıldır gizli toplantılara ev sahipliği yapıyordu. Kristal duvarlar mağaranın ortasında yanan ateşi yansıtarak kehribar rengini almıştı. İçerisi kalabalık olmasına rağmen duyulan tek ses zaman zaman ateşten gelen çıtırdamaydı. Misafirler birbirini süzüyor hiç kimse konuşmuyordu. Birbirlerini çok uzun süredir tanımalarına rağmen ortam bir hayli gergindi zira burada bulunabilecek tek bir hain hem kendilerinin hem de ailelerinin ölüm fermanını imzalayacaktı. Toplantı şimdiye kadarkilerden çok daha fazla katılımcının bir araya gelmesini sağlamıştı. Ortamın bir isyana hiç bir zaman bu kadar müsait olmamış olması bunun en büyük nedeniydi. Ev sahibi Buzkıranların lideri Nordka isimli mavi ejderha toplantıyı açıyor ve nihayet bu kasvetli sessizliği bölüyordu.

"Kadim dostlarım öncelikle hepinize toplantımıza katıldığınız için teşekkürlerimi sunuyorum. Bildiğiniz gibi mensubu olduğum hanedan ejder ırklarının barış ve refah içinde yaşaması için hiç bir zaman sorumluluk almaktan kaçınmamıştır. Ve bugün bir kez daha önemli bir sorumluluk üstlenerek geleceğimizi yeniden ve çok daha kudretli bir şekilde inşa edecek kararların alınacağına inandığım bu toplantıya ev sahipliği yapıyor." Başını gururla kaldırmıştı Nordka. Dağ da tüm ejderler tarafından en çok itibar gören hanedanın lideriydi ve bunun haklı gururunu yaşıyordu. Misafirlerinin takdir eden ve imrenen bakışları eşliğinde söze devam etti.

"Nihayet beklediğimiz gün geldi kardeşlerim. Dağ uyanıyor. Tanrılar geri döneceklerinin işaretini verdiler ve bizden onlar için hazırlık yapmamızı istiyorlar. Biz de onları en iyi şekilde karşılamalıyız. Buna engel olmak isteyecek olanlar olacak, kanunsuz şekilde sahiplendikleri hükümdarlığı kaybetmek istemeyecekler. Kimlerden bahsettiğimi biliyorsunuz dostlarım." Nordka Buzkıran açık bir şekilde Ruhdöven hanedanını kastediyordu.

"Ve evet kardeşlerim, her ne kadar tanrılar ejder kanı dökmeyi yasaklamış olsa da Ruhdövenler hem bize hem de tanrılara karşı yüzlerce yıldır işledikleri sayısız suçun cezasını çekmeliler. Hepsi yok edilmeli." Nordka'nın sesi buz gibi soğuk ve keskindi. Kalabalık arasında hafif bir uğultu yükseldi. Herkes bu toplantının içeriğinin ne olduğunu bilerek gelmiş olmasına rağmen katılmakta hala çokta istekli görünmüyorlardı. Çünkü olası başarısız bir isyan büyük bir katliamı beraberinde getirecekti. Gri ejderlerden Külnefes hanedanının lideri Agnis uğultunun arasında duyulabilmek için sesini yükseltip söz altı. Agnis söze başladığında diğer ejderlerin tamamı kendi aralarındaki konuşmayı sonlandırıp dinlemeye koyuldular. Ejderhalar kadim yaratıklardı; tanrıların yarattığı en saf canlılar ve de onlara en çok benzeyenler. Bir toplantıda konuşan kişiye saygı gösterip sessizce onu dinlemek yaratılışlarından geliyordu.

"Kadim dostum Nordka'nın sözlerine katılmamak elde değil. Bu karanlık günlerden kurtulmak için elimize ilk defa bu kadar büyük bir fırsat geçmiş bulunuyor. Tanrılar Atrius'a döneceklerini açıkça gösteriyorlar. Yüzlerce yıldır haksız, kanunsuz ve oldukça zalimce yönetilen halklarımızı artık bu esaretten kurtarmamızın vakti geldi diye düşünüyorum. Bu kutsal mekan daha fazla zalimler tarafından yönetilmemeli!" Agnis göz ucuyla az önce konuşan dostuna baktı ve Nordka'nın da kendisine baktığı gördü. Nordka, Agnis'in desteğinden memnun olmuştu.

"Peki ama bu nasıl olacak? Gerekli desteği nasıl sağlayacağız? Dağdaki Ruhdöven sayısı bizim sayımızdan çok daha fazla. Dağa dışarıdan yeni  girişlere izin verilmiyor. Hanedan üyelerimizin bir çoğu Zagorah'a sürüldüler. Bu durumda kazanmamız imkansız." Konuşan yeşil ejderhalardan Slya Mızrakkırandı. Dağda nüfusu en az olan hanedandı Mızrakkıranlar ve daha fazla azalmayı da kesinlikle istemiyorlardı. İsyan başarılı olsa da olmasa da hanedan bir şekilde kaybetmiş olacaktı.

"Ben de aile üyelerimin bu isyanı destekleyeceğini sanmıyorum, başarı şansı yok denecek kadar az." dedi Thrys Kanbüken. Kendisi beyaz ejderhaların en büyük hanedanının temsilcisiydi ancak ejderhaların insanlardan bazı farkları vardı; hanedan liderleri diğer üyeler üzerinde mutlak güç sahibi değildiler. Bulundukları hanedanın en yaşlı üyesi olan liderler, diğer üyeler tarafından sevilir, sayılır, tartışmalı durumlarda fikirlerine başvurulur ve genelde tavsiyelerine uyulurdu ancak her bireyin hala kendi kararlarını verme hakkı bulunuyordu. Bu durumda diğer üyelerin kabul etmeyeceği kararlar alması hanedan liderlerinin sadece itibarını zedelerdi.

"Hah! Kanbükenler zaten ne zaman bizi desteklemişler ki! Ölü tanrı bataklığında siyah ejderlere karşı bile savaşmadılar! Tanrıların artık sizden de en az siyah ejderlerden olduğu kadar nefret ettiklerine eminim!"  Sesini bir ejderha meclisinde asla hoş karşılanmayacak kadar çok yükseltmişti Hyrion Ateşdoğuran. Kendisi bir sarı ejderhaydı ve onlarca yıldır Kanbükenlerle aralarında husumet bulunuyordu. Husumet tamamen bir yanlış anlaşılmadan ortaya çıkmış zamanla büyüyerek iki hanedan arasında bir kavgaya dönüşmüştü. Bir süre diğer hanedanlar ara buluculuk yapmaya çalışmış ancak başarılı olamayacaklarını anlayınca vazgeçmişlerdi. Kanbükenler ile Ateşdoğuranlar dağın iki ayrı ucuna taşınmış birbirleriyle hiç bir şekilde görüşmüyorlardı. Herhangi bir problem çıkarsa olaya karışanların tamamı dağdan sürülüyordu. Bu yüzden son yıllarda Mahtre de sayıları giderek azalıyordu.

"Bunu Ateşdoğuranların söylemesi çok komik! Ruhdövenler Mahtre'yi ele geçirirken onlara alenen verdiğiniz desteği bilmeyen yok! Yüzlerce masum ejderin kanını döktünüz! En büyük günahı işleyip hala tanrıların adını ağzınıza alabilmeniz ahlaksızlık!" Thrys Kanbüken hanedanına hakaret edilmesine asla müsaade edemezdi ve hak ettiğini düşündüğü en sert şekilde karşılık vermişti. Hyrion yeniden karşılık vermeye yeltendiğinde diğer ejderler araya girerek olayın büyümesini engellediler ve her iki tarafı da soğuk kanlı olmaları konusunda uyardılar. İki tarafta uyarılara uyarak toplantı süresince birbirlerini nefretle izlemelerine rağmen yeni bir sorun çıkarmadılar ve sessiz kaldılar. Nordka henüz konuşmamış olan Lurina Şafakgören'e hitaben yeniden söze girdi. 

"Şafakgörenlerin bu konudaki düşüncesi nedir sevgili Lurina? Dağdaki şüphesiz en eski hanedanlardan birini temsil ediyorsun. Eskiden olduğu gibi bir kez daha bizimle beraber karanlığı delmek için savaşacak mısınız?" Nordka'nın beklentisi sesinden belliydi, Bronz ejder Şafakgörenlerin kendisi ile beraber savaşmasını istiyordu. Şimdiden yeterince fire vermişlerdi. Şafakgörenler de isyana sırt çevirirse başarı şansları çok azalacaktı.

"Sevgili Nordka, çok uzun süredir tanışıyoruz ve sana ne kadar saygı duyduğumu bilirsin. Sözlerine güveniyorum. Bu durumda hanedanımın her bir üyesi ile beraber bahsettiğin aydınlık ve özgür gelecek için savaşmaktan daha fazla beni ne memnun edebilir ki?" Lurina hanedan yöneten meclisteki tek dişi ejderhaydı. Kendi hanedanı üzerinde diğer ejderhaların sahip olduğundan çok daha fazla otoritesi söz konusuydu. Şafakgörenler Lurina'ya neredeyse sorgusuz şekilde itaat ediyorlardı. Aldığı karar büyük oranda bağlayıcı olacaktı. Bunu bilen Nordka, Lurina'ya sıcak bir gülümsemeyle teşekkür etti.

"Fikrini belirtmeyen bir tek sen kaldın sevgili dostum, bugün fazlasıyla düşünceli görünüyorsun; düşüncelerini bizimle de paylaşır mısın?" dedi Nordka, düşüncelerini henüz paylaşmamış olan Gümüş Ejderhaların lideri Raetna Kandöken'e. Diğer ejder ırklarının aksine gümüş ejderhalar içlerinde birden fazla hanedan barındırmıyorlardı. Raetna Kandöken sadece Mahtre Yanardağındaki gümüş ejderhaları değil Cannah kıtası üzerindeki tüm gümüş ejderhaları temsil ediyordu. İsyana destek vermesi başarı olasılığı açısından hayati önemdeydi.

"Evet eski dostum, bugün fazlasıyla düşünceliyim. Bence hepimizin de öyle olması gerek. Yoksa hepimizi tarihe yazacak bu savaşı nasıl kazanabiliriz?" Nordka'ya göre Raetna Kandöken de bu şekilde isyana olan desteğini açıklayarak yeni ve parlak bir geleceğe olan inancını göstermiş oldu. Tanrılar döndüğünde onları özgürce karşılamak için ölmek pahasına savaşacaklardı.

 ***

 Tanrıların dönüşü için yapılan hazırlıklar kapsamında Tornn Ruhdöven'in emriyle Mahtredeki köleler dağın eteklerinde kapanan eski çukurları tekrar kazmakla görevlendirilmişlerdi. Her biri dağın çevresini sarmalayan 9 sıra boyunca çukurlar kazılıyor, içleri dağın derinliklerinden çıkarılan erimiş çelikle sıvanıyor, daha sonra ise üstleri demir parmaklıklarla kapatılıyordu. Çukurlar içine onlarca insanın sığacağı genişlikteydi ve birbirinden 9'ar metre arayla kazılıyordu. Bu haliyle çukurların her biri büyük bir kafesi andırıyordu. Mahtre yanardağı lavlarını saçtığında eteklerinde açılan bu ölüm çukurlarının tamamı, içindeki tutsakları kızgın lavların feci şekilde yakarak öldürdüğü bir mezarlığa dönüşecekti. Bu acımasızlık ve vahşet bir yanda dururken garipsenen tek şey ise çukurların sadece insanları hapsetmek için kazılamayacak kadar geniş ve derin olmasıydı.

Çukurların kazılmasını gökyüzünden izleyen Tornn'un yüzünde acımasız bir zafer tebessümü vardı. 'Evet' diye düşündü, 'gerçekten de dağın alevi uyandığında düşmanlarımızın çığlıklarını duyacağız kardeşim.'  

[tanritaci]

Bölüm 1

Tanrılar Bu Şarabı Mutlaka Tatmalılar

 Sıcak bir yaz günü daha sona ererken orman kokusunu taşıyan ılık bir meltem öğleden kalma sıcağı bir nebze olsun hafifletiyordu. Güneş bir kaç dakika sonra batacak, gökyüzünde kalan son kızılda yerini laciverte bırakacaktı. Ormanın hemen yanında bulunan Altın Ejder Hanı ise onlarca yıldır olduğu gibi baharatlı patates kokusu ve kimisi fazlasıyla abartılı kahkahalarla dolup taşıyordu. Handakiler şarabında vermiş olduğu keyifle Stane'e gülüyor, "Tanrılar hala yaşıyorlarsa mutlaka bu şarabı tatmalılar" diyerek alay ediyorlardı. Elindeki oyma kadehi eski ahşap masaya oldukça sert bir şekilde vurup "Tanrılar ölmedi!" diye haykırdı Stane. Bu hareketi karşısındakilerin ciddileşmesini sağlamaktansa onları daha da neşelendirmiş sohbete katılmayan masalardaki insanları bile güldürmüştü. Son zamanlarda insanları anlayamıyordu. Çevresindeki bu kafirler kendilerini yaratmış olan kudretli tanrılarında zayıf birer ölümlü olabileceklerini düşünecek kadar ahmaktılar. Bazılarına göre tanrılar binlerce yıl önce kendi aralarında kavgaya tutuşup Atrius'u unutmuşlar ve öylece ortadan kaybolmuşlardı. Kimisi ise onların Ölü Tanrı Bataklığındaki savaşta öldüklerine ve dökülmesine neden oldukları kan yüzünden ruhları lanetlenerek sonsuza dek orada hapsolduklarına inanıyorlardı. Stane ise diğer tüm rahipler gibi bunların hepsinin birer saçmalık olduğunu ve tanrılara nankörlük edildiğini düşünüyordu. Tanrılar ellerini daima Atrius'un üzerinde bulunduruyor ve gezegendeki hayatın devamlılığını sağlıyorlardı. Fakat yinede ortada bir gerçek vardı ki ne tanrılardan ne de elçilerinden yüzlerce yıldır haber alan olmamıştı.

 Her gece aynı şeyler olmasına rağmen Tapınak ısrarla Stane'e, inançlarını yayması ve hac zamanı geldiğinde ona eşlik edecek iyi insanlar bulması için burada kalmasını emrediyordu. Ancak koca bir hafta  geçmesine karşın henüz kendisine inanan bir kişi bile bulamamıştı. Açıkça görülen bir şey varsa o da tanrılar Atrius'u terk etmedilerse bile insanların inancının onları çok uzun zaman önce terk etmiş olduğuydu.

 Stane bu gecelik bu kadarının yeteceğini düşünüp odasına çıkmaya karar verdi. Zaten daha fazla anlatmasının da bir anlamı yoktu, handakilerin çok büyük kısmı sarhoş olmuş ve sahip olduklarını iddia ettikleri ejderha yumurtalarından, tanrı tacının kendilerinde olduğundan ve daha sayısız uydurma hikayelerden konuşmaya başlamışlardı. Az önce kızgınlıkla kadehi masaya vurduğunda eline sıçramış olan şarabı gömleğine sildikten sonra odasının yolunu tuttu. Henüz merdivenin bir kaç basamağını çıkmışken arkasından seslenen birini duydu ve durup kafasını hafifçe geri çevirdi. Seslenen kişi az önce aynı masada oturduğu şişman adamdı. Elindeki patates dolu tabağı neşeyle havaya kaldırmış "Bunu yaratan hangi tanrıysa ona benim içinde dua et!" diye bağırıyordu. Altın Ejder Hanı bir kez daha  kahkahalara teslim olurken Stane hiç bir şey söylemeden merdivenleri çıkmaya devam etti.

 Stane bugünde temiz çarşaflarda yatacak olmaktan oldukça memnundu. Altın Ejder Hanı kıtadaki bir çok hanın aksine oldukça temizdi ve son derece güler yüzlü çalışanları vardı. Ahşap duvarlar her sene cilalanıyor, çarşaflar her gün değiştiriliyordu. Hana gelen kişilerinde bir çoğu inançsız olmalarına rağmen kötü  insanlar değillerdi. Bu yıl bir çok konuda geçmiş senelere kıyasla daha iyi durumdaydı ve bunun için kendini oldukça şanslı görüyordu. Ancak hac zamanı yaklaşıyor ve hala kendisine eşlik edecek bir kafile oluşturamamıştı. Bu durum kısa sürede değişmezse Tapınağın bunu hoş karşılayacağından pek emin değildi. Uyumadan önce yanan son mumları da söndürüp kendisini yatağa attı. Yastığa kafasını koyduğunda her zaman geleceğin ne kadar güzel olabileceğini hayal eder ve tanrılara o günleri görebilmek için dua ederdi. Son zamanlarda ise içinde daha farklı hisler vardı. Handa savaş söylentileri günden güne biraz daha artıyor, tanrı tacı çok daha sık anılıyordu.

 Güneş bir kez daha Cannah'ı aydınlatıyordu. Günün ilk ışıkları Stane'in odasının camından süzülmüş ve son derece rahatsız edici bir şekilde uyanmasına neden olmuştu. Bu yüzden bir kaç defa odasını değiştirmeyi düşünmüş fakat her defasında vazgeçmişti. Ne olursa olsun odasını seviyordu. Yavaşça yataktan kalktı ve hazırlanmaya başladı. Koyu siyah saçları haddinden fazla uzamıştı; en kısa zamanda kesilmeleri gerekiyordu. Bu haliyle rahipten çok bir haydudu andırıyordu ve bu düşünce oldukça rahatsız ediciydi. Gömleğini de giydikten sonra 'evet, hazırım!' diye düşündü. Aynada kendini süzdü ve dün gece elini gömleğine sildiğinde üzerinde kalan şarap lekesini fark etti. İç geçirdi. Temiz bir gömlek giymeli ve bir an önce yola koyulmalıydı. Handa oturarak yeterince insana ulaşamadığını düşünüyordu. Bugün farklı bir şey yapacak ve inancını şehrin sokaklarında anlatmayı deneyecekti. Koca şehirde elbette inançlı bir kaç kişi kalmış olmalıydı.

 Felniun sokakları her zaman olduğu gibi bugünde oldukça kalabalıktı. Stane kalabalığı gördükten sonra bugün mutlaka bir kaç kişi bulacağını düşündü ve yola koyuldu. Burası bir liman şehriydi ve aynı zamanda Cannah üzerinde günün ilk saatlerinden itibaren hareketli olan bir kaç merkezden biriydi. Elbette bunda okyanus ötesinden gelen gemilerin ve tüccarların etkisi yok sayılamayacak kadar büyüktü. Cannah halklarının bir çoğu yabancılara karşı düşmanca bir tutum sergiledikleri için Felniun yabancılarla ticaret yapmaya uygun çok az şehirden biriydi. Bundan olsa gerek kıtaya gelen yabancı tüccarlar burada ticaret yapar, daha sonra da kıtayı terk ederlerdi. Stane kalabalığın içinde hızlı adımlarla şehrin daha iç kısımlarına, Eski Şehre, ilerlerken sokaklar daralıyor yürümek ise oldukça zorlaşıyordu. Stane bu taş sokaklarda yürürken kendisini bir labirentte dolaşıyor gibi hissediyor, her an yeni bir şey fark etmek umuduyla çevresini meraklı gözlerle izliyordu. Şehirdeki ilk yerleşimlerin olduğu bu kısım tamamen taşlardan yapılmış, ahşap neredeyse hiç kullanılmamıştı. Ancak zamanla nüfus önemli ölçüde artıp binalar yetersiz kalmaya başlayınca şehrin çevresinde daha ucuz ahşap binalar inşa edilmiş ve Felniun bugünkü halini almıştı. Uzun ve zahmetli bir yolculuk sonunda şehir meydanına ulaşan Stane derin bir nefes aldı. Yeniden parlak gökyüzünü görebilmek muhteşemdi. Eski şehrin sokakları neredeyse gökyüzünü görmeyi imkansız hale getirecek kadar dar ve kalabalıktı. Bu yüzden geniş bir alana çıkmış olmaktan memnundu. Burası da çok boş sayılmazdı ancak son derece geniş bir alan olduğu için rahatça hareket edebiliyor, nefes alabiliyordu. Çevresine baktığında ilgisini çeken ilk şey meydanın ortasındaki heykel oldu. Anladığı kadarıyla bu eski bir hükümdarın heykeliydi fakat kim olduğunu çıkaramamıştı. Atının üstünde oturan hükümdar keskin hatlı sivri bir surata sahip sert mizaçlı biriydi. Bir elinde kılıç diğerinde ise uzun bir asa tutuyordu. Pelerini atının üstünden sarkıyor, dikenli tacı başını tam olarak sarıyordu. Dikenli taca gözü takıldı. Bu tüm efsanelerde anlatılan, hatta kendi inançlarının da temel objelerinden biri olan Tanrı Tacı Draconis olmalıydı. İncelemek için biraz daha yaklaştığında heykelin altında 'Acca Alaxia, İmparator' yazdığını farketti. O an anladı ki heykel bir zamanlar kıtanın çok büyük bir kısmına hükmetmiş olan  kudretli bir lorda aitti. İnsanların ilk gerçek imparatoruna. Felniun halkı tüm kıta tarihi için çok önemli olan Acca Alaxia'nın bu şehirde doğmuş, genç ve kuvvetli bir erkek olana kadarda burada yaşamış olduğuna inanıyordu. Ona olan minnetlerini göstermek ve anısını sonsuza dek yaşatmak için meydana onun adını vermiş tam ortasına da devasa bir heykelini yapmışlardı. Öte yandan bu konuda eski başkent Artasis ile aralarında büyük bir çekişme söz konusuydu. Çünkü aynı şekilde Artasis halkı da bu imparatorun kendi şehirlerinde doğup büyümüş olduğunu iddia ediyor bu konuda güçlü delilleri olduğunu söylüyorlardı. Stane heykele hayranlıkla baktı ve merak etti: 'Acaba bir gün yine bu kadar güçlü bir lider gelip akan kanı durdurabilecek mi?'

Neredeyse öğlen olmuş ve güneş gökyüzünde en dik açıyla parlıyordu. Stane bütün sabahı kendisini dinleyen insanlara tanrıları ve inançlarını anlatarak geçirmişti. Burada işler handa olduğundan çok daha iyi gidiyordu. İnsanlar sarhoş olmadığı için onu dikkatle dinliyor hatta aralarında kendisine hak verenler, soru soranlar bile çıkıyordu. Birer ikişer gruplar halinde etrafında toplamayı başardığı grup çevreden görüp ne konuşulduğunu merak edenlerinde katılımıyla kalabalıklaşmıştı. Zaman zaman kişi sayısı azalıyor kimi zaman ise artıyordu fakat kalabalık hiç kaybolmuyordu. Stane şimdiye kadar neden şehre çıkıp da tanrıları sokaktaki insanlara anlatmayı denemediğini düşündü. Günlerce boş yere zaman harcamıştı. Sarhoşlara tanrıları anlatarak ne elde etmeyi beklemişti.

"Rahip, hiç Kan Kulesine gittin mi?" arka taraftaki sarışın adam soruyu meraklı bir şekilde sormuştu. Laf kalabalığı yapmaya çalışmıyor bu konuyla fazlasıyla ilgileniyor gibi görünüyordu. Stane adama baktığında karşısında iyi giyimli, yakışıklı bir savaşçının olduğunu gördü. Belindeki kılıcı güneşin yansımasıyla göz kamaştırıyordu.

"Cannah üzerinde Kan Kulesini gören biri olduğunu sanmıyorum bayım. Hakkında bildiğimiz her şey efsanelerden ibaret. Bataklığın ortasında kimi zaman siluetinin görüldüğünü söyleyenler var ancak bence bu da son günlerde konuşulan bir çok şey gibi uydurma bir hikaye. Bizim inancımıza göre Kan Kulesi, tanrıların son ziyafetinden sonra Tanrıça Corsalla tarafından lanetlenerek kaderine terkedildi." Kan Kulesinin adını ilk kez duyanlar meraklanmış daha dikkatli dinlemeye başlamışlardı. Sarışın adamsa yeni bir soruyla konunun detaylarına girmek istemişti.                                    

"Peki, Tanrıça neden kuleyi lanetledi? Eski insanlar o kulenin tanrıların gerçek evi olduğunu söylerdi."

"Tanrıça Corsalla'nın, Kan Kulesini lanetlemesinin sebebi olarak bir çok tarihçi ve rahip, tanrıların o yemekte Ejder Drina'yı cezalandırarak insana çevirmiş olmalarını kabul ediyor." İnsanlar bu cevap karşısında tatmin olmamış kalabalık arasında çeşitli yorumlar yapılıyor mırıldanmalar başlıyordu. 

"Fakat sizce de bu çok saçma değil mi? Tanrıça neden daha binlercesi olan bir canlı yüzünden diğer tanrılara sırt çevirsin ki?" Sarışın adamın yanında nispeten daha çelimsiz duran uzun siyah saçlı ve solgun ciltli bir adam yüksek sesle bir başka soru sormuştu.

"Bu çok eski bir hikaye ve tapınak tarafından da doğrulanamıyor ancak anlatmamda bir sakınca olacağını sanmıyorum. İnsanların bir çoğu bunu reddediyor olsa da bizler maalesef özellikle yaratılmış bir ırktan ziyade tanrıların lanetinden ibaretiz, en azından hikaye böyle anlatıyor. Tanrı Arubar ile Tanrıça Levina sahip oldukları kudreti gösterebilmek için Atrius'u yarattıktan sonra onların çocukları olan yedi Milenyum Tanrısı da sahip oldukları özelliklerden de küçük bir parça katarak tüm ırkların atası olan Ejderhaları yarattılar. Alınan karara göre her tanrı kendi ejderhasını yaratacak ancak tüm tanrılar yaratılan ejderhalara kendi özelliklerinden küçük bir parça vermek zorunda olacaklardı. Böylece yaratılan tüm ejderhalar eşit bir şekilde yaratılmış olacaklar hiçbiri diğerinden üstün olamayacaktı. Başta oldukça mantıklı görünen bu karar uygulamaya geçildiğinde o kadar da kolay olmadı. Tanrıça Corsalla diğer tanrılara verdiği sözü tutmayarak kendi ejderhasına hükmetme iradesi ve arzusunu da vererek diğerlerini onun hükmü altına girmeye zorladı. Milenyum tanrıları bunu en başta anlayamadılar ne yazık ki. Yoksa olayların binlerce yıllık hasara yol açmadan mutlaka durdurulmuş olacağını düşünüyorum. Hikayeye göre tanrıların kandırıldıklarını anlamaları için dört milenyum, 4000 yıl, geçmesi gerekti. Bazıları bu sürenin abartılı olduğunu düşünüyorlar ancak hikaye böyle söylüyor. Ejder Drina bu süre içinde tanrıçasının da desteğiyle kendi soyundan gelenler ile büyük bir ordu kurmaya başladı. İşte olayların sarpa sardığı nokta tam olarak burası. Diğer tanrılar kandırıldıklarını anladılar. Drina da diğer hiç bir Ejderha da bulunmayan hükmetme iradesi ve arzusu vardı. Hükmetmek sadece tanrılara özel olmalıydı buna karşın Corsalla bu kuralı ihlal etmişti. Tanrıça Corsalla ve Ejderhası Drina cezalandırılmalıydılar. Milenyum tanrıları aralarında gizli bir plan yaparak Atrius'a indiler. Tanrıça Corsalla'nın ve tüm Ejderhalarında davetli olduğu bir yemek tertip ettiler. Bu yemek Atrius yaratılırken Tanrı Arubar ile Tanrıça Levina’nın bizzat inşa ettiği Kan Kulesinde verilecekti. Ancak ejderhalar o günlerde şu an üzerinde yaşadığımız kıtada, Cannah da, değil; artık sadece tanrıların hatırladığı başka diyarlarda yaşıyorlardı. Tanrılar, ejderhaları o gece düzenlenen yemek için özel olarak şimdi adına milenyum büyüleri dediğimiz tanrısal güçlerle bu topraklara getirmişlerdi. Tanrıça Corsalla olanlardan habersiz bir şekilde yemeğe katıldı. Fakat garip giden bir şeyler olduğunu sezmişti. Kendisi dışındaki tüm tanrılar çok sessiz ve durgundu. Biraz sonra büyük bir gürültü koptu. Tanrıça paniklemesine rağmen diğer tanrılar sakinliklerini sürdürerek yemeğe devam ediyorlardı. Corsalla olanlara anlam veremeyip ne olduğunu görmek için kulenin zirvesine çıktığında gördükleri karşısında afalladı. Ejder Drina'nın soyundan gelen tüm siyah ejderhalar cansız bir şekilde kulenin etrafına saçılmıştı, kanları toprağı suluyordu. Kızıl gökyüzündeyse binlerce renkli ejderha daireler çizerek zafer çığlığı atıyordu. Renkli ejderhaların bu geceki ziyafeti az önce katledilmiş olan soydaşları, siyah ejderhalardı. Corsalla az sonra yerdeki ejderhalardan birinin hala yaşadığını fark etmişti. Bu bizzat kendisi tarafından yaratılan Drina'ydı. Güçlükle hareket edebiliyordu zira tüm vücudu zincire vurulmuştu. Tanrıça aşağı inip ejderhasına yardım etmek istediğinde hareket edemediğini fark etti. Sanki bu vücudun içine hapsolmuş gibiydi. Uzun bir süre çaresizce olanları izledi. Gökyüzündeki ejderhalar toprağa inmiş siyah ejderhaları parçalayıp yiyorlardı. O sırada diğer tanrılar kuleden çıktılar ve Drina'nın etrafını sardılar. Bir şeyler mırıldanıyorlar fakat Corsalla bu kadar uzaktan anlayamıyordu. Drina'nın çok acı çektiği belliydi ancak yapabileceği hiç bir şey yoktu, Drina gibi o da tuzağa düşürülmüştü. Milenyum tanrıları, Tanrıça Corsalla’nın çaresiz bakışları altında Ejder Drina'ya verdikleri tüm özellikleri geri aldılar. Drina artık kudretli bir ejderha değil; zayıf, çelimsiz ve ejderhalara göre çok daha kırılgan bir yaratığa dönüştürülmüştü. Milenyum tanrıları ona insan dediler ve böylece ırkımızın ilk üyesi yaratılmış oldu. Drina tüm kudretini kaybederken Tanrıça Corsalla da hiç olmadığı kadar aşağılanmıştı. Tanrıça o gece kuleyi ve çevresini lanetleyerek Atrius'u terketti. Drina da Cannah dan çok uzaklara, artık unutulmuş olan diyarlara sürüldü. Tanrıların bu gece için davetlisi olan diğer renkli ejderhalar ise geldikleri topraklara geri gönderildiler. O geceden sonra Cannah kıtası yaklaşık 1000 yıl sürecek bir terk edilmişliğe mahkum edildi ve Kan Kulesinin çevresi hiç bir canlının geçmesine müsaade etmeyen büyülerle korunmaya başlandı, siyah ejderlerin kanıyla sulanan topraklar ise zamanla geniş bir bataklığa dönüştü. Tanrıça Corsalla'nın o gece orada öldüğüne inananlar bataklığa 'Ölü Tanrı Bataklığı' adını vererek anısını yaşattılar." Stane cümlesini tamamladıktan sonra karşısındaki kalabalığın oldukça sessizleştiğini, hayretler içinde kaldıklarını görebiliyordu. Bir çoğu bu hikayeyi ilk kez duymuş ve kendi varoluşunun tanrıların laneti üzerine kurulmuş olmasını kabullenip kabullenmeme arasında kalmıştı. Bir süre insanların hikayeyi sindirmelerini bekledi ve onları izledi. 'Sanırım bu sefer başardım' diye düşünüyordu. Hac'a yalnız gitmeyecekti.