anneannemi her gun ozluyorum
her gun bi sekilde kalbimin ucuna dokunup gozlerimden bi damla dusuveriyo
anneannem bizim hayallerimizi kendisinin yapti
aski cok genc yasta kaybetmesine ragmen romantik kaldi ve aska hep inandi
yetistigi ortamdan kopuk, akranlarindan farkli, modern bi bakis acisina sahipti
ruhu son ana kadar cocuk kaldi
haftada bir ne pisirdigini sormaya o aydinlik sesini duymak icin aradim
ikimiz de dolapta ne varsa bi seyler yaratmayi sever, bitmeyen bi hevesle birbirimize yaptiklarimizin nasil guzel oldugunu anlatirdik ve bir sonraki hafta denemek uzere sozlesip seni seviyorum deyip kapatirdik
ananemi her gun ozluyorum
ananem muthis bi dinleyiciydi, sabirla dinler, sakince rahatlatir, dertleri hafifletirdi
kulaklarında duyma kaybi oldugundan gorusu gittikce keskinlesmisti, adeta insanlarin icini gorurdu
ananem muthis bi izleyiciydi, kalabalikta kaybolur, etrafta olanlari gozlemlerdi, insanlarin mimiklerinden anlam cikarir ve kalplerine dokunurdu
ismi kadar hafif bi ruha sahipti
merhameti dunyaya yeter, karsilik beklemeden herkese yardim ederdi
o icinizi dolduran sevgisini siz istemeseniz de verirdi
ihtiyaciniz oldugunu bilmediginizde de sarip sarmalar iyi geldigini de ancak cok sonra anlardiniz
ananemi her yere tasiyorum, trenin caminda, matimin yaninda, sarimsakli sos yaparken, her gun oylece duruyo yanibasimda
hala her gun bana sabirli ve sefkatli olmayi ogretiyo
gitmeyi kendi istedigi icin ona kizamam
kalmasini istemek bencilce olurdu
umarim hafiflemissindir guzelim
gittigin yeri de aydinlattigina eminim