Bu hayatta bana en büyük tecrübeleri en güvendiklerim verdi. Bir adam sevdim. Sevmekle kalmadım, onu ailem yaptım. Tam 4 yıl boyunca. Bir insan başka bir insana gözü kapalı güvenip düştüğünde ondan çok kendine kızıyormuş. Bir insan 4 sene kandırıldığını gerçeğini bir gün unutabilir mi bilmiyorum. Sanırım hiç geçmeyecek bir sızı olacak bu. İnsan dediğimiz varlık ne ara bu kadar iğrençleşti acaba? Evet kabul, aldatmak erkeklere has bir kavram değil maalesef. Ya da aldatmak sadece biriyle sevişmek mi? Yalanlar söyleyip başkalarıyla buluşmak, sabahlara kadar mesajlaşmak bunlar aldatmaya girmez mi yani? "ama seni aldatmadım." henüz yapmaya fırsatın olmamıştır sadece. Yazık, geçen zamana, karaktersizliğine...













