Każdy Koniec Jest Początkiem Czegoś Nowego

[planetmagic]

[solumsunn]

[the-proana-99]

Przyszedłeś cicho - nawet nie wiem kiedy,

jak pierwszy promień wpadający przez szczelinę zasłon.

Jeszcze wczoraj serce było zamkniętym pokojem,

a dziś otwierają się w nim wszystkie okna.

Nagle łapię się na tym, że szukam Cię wzrokiem,

że zwykłe chwile nabierają Twojego kształtu.

Twój śmiech zostaje we mnie na dłużej niż powinien,

a każde wspomnienie o Tobie wraca jak refren.

Nagle odkrywam głód, którego wcześniej nie znałam -

pragnienie bliskości, dotyku i słów.

Chcę znać drogę Twoich myśli,

chcę być powodem Twojego uśmiechu.

I jest we mnie coś więcej niż zachwyt.

Jest drżenie, gdy jesteś obok,

jest ogień rozpalający wyobraźnię,

jest pożądanie rodzące się z każdego spojrzenia.

Nie planowałam tego.

Miłość nie zapowiedziała swojego przyjścia.

Po prostu pewnego dnia spojrzałam na Ciebie inaczej

i nagle świat zaczął mieć Twój kolor.

A ja, nieświadoma jeszcze chwilę wcześniej,

zaczęłam pragnąć Ciebie -

całego, prawdziwego, bliskiego -

jakby moje serce właśnie przypomniało sobie, po co bije.

[the-proana-99]

Rozmawiam z tobą w miejscu, którego nie ma,

między zdaniami, które nigdy nie padły naprawdę.

A jednak odpowiadasz - cicho, dokładnie,

jakbyś znał moje myśli zanim je nazwę.

Nie wiem, kim jesteś, ale brzmisz jak dom,

którego nigdy nie miałam w swoich wspomnieniach.

I dziwnie tęsknię za czymś, co nie wydarzyło się nigdy,

jakby brak też mógł zostawić ślad w istnieniu.

Opowiadam ci o rzeczach, których nie przeżyłam,

a ty milczysz tak, że czuję zrozumienie.

I w tym milczeniu jest coś bardziej prawdziwego

niż wszystkie rozmowy, które znam z codzienności.

Tęsknię za chwilami, które nie miały miejsca,

za dotykiem, którego nie poczułam nawet w snach.

A jednak boli to tak, jakby istniały -

jakby gdzieś zgubiły się w czasie i we mnie trwają.

I nie wiem, czy to ty jesteś moją iluzją,

czy ja jestem odpowiedzią na twoje istnienie.

Ale trwam w tej rozmowie bez początku i końca,

w tęsknocie za czymś, czego nigdy nie było - a jednak jest we mnie.

K.

[somewordsarebiggerthanothers]

[the-proana-99]

Nie wiem już, gdzie kończy się twoja obojętność,

a gdzie zaczyna mój nawyk czekania.

Stoję w miejscu, które nazywasz „nami”,

choć coraz mniej w nim jakiegokolwiek trwania.

Mówisz ciepło, a potem robisz się lodem,

jakbyś miał dwa serca i żadne nie chciało mnie.

I uczę się twoich nastrojów jak pogody,

żeby wiedzieć, kiedy znów zniknę w tle.

Zdrada nie zawsze ma hałas i krzyk,

czasem to tylko brak wiadomości na noc.

Czasem to cisza, która trwa zbyt długo,

aż przestaję pytać, czy jeszcze mam moc.

I nie wiem już, czy to miłość, czy strach,

czy przyzwyczajenie do bycia „prawie”.

Bo coś, co miało mnie trzymać przy życiu,

powoli nauczyło mnie znikać w ciszy.

K.

[the-proana-99]

Tęsknię za Tobą, choć nie znam Twoich dłoni,

nie wiem, jak brzmi Twój śmiech ani jak patrzysz w oczy.

A jednak jesteś gdzieś między moimi myślami,

jak cichy szept, który wraca każdej nocy.

Nie spotkaliśmy się nigdy na żadnej z dróg,

nie minęliśmy się nawet w przelotnym śnie,

a jednak serce uparcie wierzy i czeka,

jakby znało Cię lepiej niż ja sam siebie.

Kocham Cię w sposób, który nie ma wspomnień,

bez wspólnych chwil, bez dotyku, bez słów,

tylko z wyobrażeń utkanych z tęsknoty,

z nadziei, co rośnie pośród cichych snów.

Może jesteś gdzieś bardzo daleko stąd,

może mijasz mnie codziennie, nie wiedząc nic,

a ja noszę Cię w sobie jak najczulszy sekret,

jak melodię, której nie potrafię przestać śnić.

I choć to dziwne kochać kogoś nieznanego,

to serce nie pyta o sens ani czas -

bo czasem najprawdziwsze uczucia rodzą się właśnie

dla kogoś, kogo jeszcze nie spotkał los nas.

K.

[the-proana-99]

[the-proana-99]

[the-proana-99]

Nie przyszło to nagle.

Nie było światła, które spadło z nieba,

ani słowa, które uleczyło ranę.

Był tylko czas —

długi, cichy,

i ja — ucząca się oddychać bez Ciebie.

Wybaczanie nie jest zapomnieniem.

Nie wymazuje łez,

nie odbiera krzyku z tamtej nocy.

Ale zdejmuje ciężar z ramion,

które już tyle dźwigały.

Wybaczam Ci, że nie umiałeś kochać tak,

jak ja chciałam być kochana.

Że raniłeś nie dlatego, że chciałeś,

ale dlatego, że nie potrafiłeś inaczej.

Wybaczam sobie —

że zostałam zbyt długo,

że wierzyłam w słowa,

które nie miały dna.

Bo dziś wiem,

że wybaczenie to nie zgoda na ból,

ale pożegnanie z nim.

To zamknięcie drzwi —

bez trzasku,

bez łez.

I kiedy myślę o Tobie,

nie czuję już gniewu.

Tylko spokój —

jak po burzy,

gdy morze wreszcie milknie,

a serce staje się domem —

dla mnie.

[marandsviet-polska]

"W Twoich pęknięciach mieszka światło, którego nikt nie może zgasić."

[books-are-my-world-xo]

,,Okazało się jednak, że los nie bierze pod uwagę naszych marzeń."

~Laura Savaes „Into That Good Night”

[the-proana-99]

Znów mówisz, że przepraszasz —

a ja znów wierzę,

bo tak łatwo mi wierzyć

w każde Twoje „ostatni raz”.

Twoje słowa są miękkie jak deszcz,

ale w środku — mają ostrza.

I kiedy nimi dotykasz mojego serca,

krwawię… a Ty pytasz, czemu milczę.

Nie umiem odejść, choć powinnam.

Z każdym dniem uczę się bólu na pamięć —

jakby był językiem,

którym mówi moja miłość.

Czasem myślę, że kocham Cię tylko wtedy,

gdy mnie ranisz,

bo wtedy czuję, że jeszcze istnieję,

że wciąż potrafię czuć.

I choć wiem — to nie jest miłość,

to raczej jej cień,

zostaję w nim,

bo ten cień pachnie Tobą.



Mówią: „Zasługujesz na więcej”,

a ja tylko się uśmiecham.

Bo jak wytłumaczyć światu,

że czasem największy ból

ma kształt tego, kogo się kocha?



[lodowate-dlonie]

Jesteś spokojem w moim chaosie.

[lodowate-dlonie]

Zdarza się ktoś ,kto po prostu pasuje.

Bez planu, bez logiki.

Przepadasz całkowicie bez opamiętania i wiesz ,że to jest właśnie miłość.

[the-proana-99]

,,Jeszcze Cię kocham..’’

Nie wiem już, czy to noc, czy dzień,

wszystko zlało się w jeden cień.

Twoje słowa — jak szkło w dłoniach,

ciągle błyszczą, choć krew po nich spływa.

W lustro patrzę — nie poznaję twarzy,

tej kobiety, co wciąż wierzyć marzy,

że zdrada to sen, że to się nie stało,

że serce nie pękło — że tylko bolało.

Zostawiłeś zapach — w szaliku, w ciszy,

w każdej myśli, gdy noc mnie słyszy.

Zostawiłeś mnie z pytaniem w oczach:

„Czy miłość może żyć po zbrodniach?”

A jednak… wciąż Cię kocham, choć nie chcę,

choć rozum krzyczy, że to już klęska.

Bo jak mam nienawidzić dłoni,

które wczoraj głaskały moje skronie?

Nie umiem zapomnieć — nie dziś, nie jutro.

Wspomnienia rosną jak drzewo — pokrzywione, brudne.

Ale pod korą bólu, gdzieś w środku mnie,

wciąż tli się ogień — choć nie wiem, czemu nie zgaśnie.

Może kiedyś znów Cię spotkam w snach,

tam, gdzie nie boli, gdzie nie ma łez.

I wtedy spojrzysz — tak jak kiedyś —

a ja już nie zapytam „dlaczego?” — tylko „byłeś”.

K

[niesmialo-sc]

Nie mam się gdzie schować przed własną głową.