metanoia

here to hear, here to deal, here to heal

[thecharmeroflight]

Tekim, öyleyse varım...

Aidiyet duygusu. Hepimiz aşinayız bu duyguya. İnsanlık tarihinin neredeyse en başından en zayıf noktamız, en büyük ihtiyaçlarımızdan biri. Öyle ki, insanlık tarihinin şekillenmesinde en büyük rolü üstlenen kavramlardan biri halini almış.

Aynen canlılar gibi, kavramlar da evrim geçirebiliyor. Onlar da, bizler gibi, hayatta kalmaları için en uygun koşullara adapte oluyor, buldukları en sağlam dala tutunuyor düşmemek için. Bizim itici gücümüz doğa koşulları, onların itici gücü bizim koşullarımız. Biz onların habitatıyız yani bir diğer deyişle.

Bir arada olma, bir bütüne ait olma kavramları nasıl evrimleşti peki? Nereden çıktı ve nereye vardı günümüzde ve tabi bir de nereye gidiyor? Hiç düşündünüz mü bunu?

Çıkış noktası, bir hayatta kalma iç güdüsünden daha öte ve karmaşık değil. En temel iç güdümüzün tetiklediği bir ihtiyaç doğal olarak bizimle birlikte yaşayıp gitmiş yüzyıllarca. Duruma göre de evrimleşmiş.

Basitçe, çıkış noktasına bakacak olursak; bir tehlike (ki bu dönem koşullarına göre bir avcı, bir doğa olayı ya da başka bir topluluk olabilir) karşısında tek başımıza hayatta kalma şansımız, bir grup halinde hayatta kalmamızdan çok daha düşük bir ihtimaldir. Bir başka durum ise, hayatı kolaylaştırma, ve bir şeylerin üstesinden gelebilme kabiliyetimizi arttırma isteğimiz. Bir taş taşınacaksa ya 100 kilo taşıyacağız, ya 50 kilo, ya yetmeyecek kollarımızın çapı taşı sıkı sıkı tutup sarmalamaya ya da bir ucundan tutuvereceğiz. Söyleyin, hangisi daha kolay duyuluyor? Gruplaşmanın, toplumlaşmanın temeli buraya dayanıyor. Bir bütünün parçası olma dürtüsü ise daha eski.

Tasvir der ki, Adem ve Havva cennete ayrı ayrı gönderilir fakat; cennetten atılma pahasına bir araya gelirler. Adına, ilişki diyelim, arkadaşlık diyelim, iş diyelim, dernek diyelim, spor kulübü diyelim, siyasi parti diyelim, mezhep diyelim yani özetle ne dersek diyelim, amaç hep aynı. Bizim gibi, bizden olan ile ortak bir çatı altında toplanmak. Bize ait olanı tanımlamak ve ait olduğumuz yeri belirlemek. İç güdüsel olarak bir köpekten en ufak bir farkımız yok. Kendi konfor alanımız olsun, orayı işaretleyelim ve orayı, oradan olmayandan koruyalım. Mevzu, kendimizi güvende ve rahat hissettiğimiz yerde olmak. Peki oradan olmayan, alanımızın dışında kalana ne oluyor? İşte mevzu, tam da burada karışıyor.

Ötekileşiyor ve dışlanıyor, ne zaman ki kendi ait olduğu yeri buluyor ya da yaratıyor, o zaman güvende oluyor bizden olmayan. Her insan, bu senaryonun bir tarafında olmak istiyor, o da bir yere ait olan tarafı. Kimse aykırı olan olmak istemiyor. Yüzyılımızın tanımladığı yepyeni bir fobi var bu konu ile ilgili; FoMO yani “Fear of Missing Out”. Dilimize çevirmek gerekirse, dışlanma korkusu. Herkesin giydiği kıyafeti giymiyorsan, herkesin yediği yemeği yemiyorsan, herkesin gidip gördüğü yerleri görmemişsen, herkesin tanıdığı insanları tanımıyor, herkesin kullandığı markaları kullanmıyorsan, ötekisin ve dışlanmaya mahkumsun. Hatta, tabiri caizse, “eziksin”. Bizim gibi olmanın bir getirisi, bir ödülü olmalı çünkü o da dışlanmaktan ve ezilmekten muaf olmak. Bunun tadını sonuna kadar ve en acımasız şekilde çıkartmaya yemin etmiş gibiyiz.

Peki sonuç? Ödümüz kopuyor eksik kalmaktan, tek başına olmaktan ve dışlanmaktan. “Öteki” olmak istemiyoruz. O kadar ki, dayanılmaz buluyor, tahammül edemiyoruz böyle algılanmaya. O kadar ki, kendimiz gibi olmaktan, bizi biz yapan her şeyden feragat edecek kadar. Bir düşünün, insanlar ne kadar da kategorize ve ne kadar da birbiri ve herkes gibi. Fabrikadan çıkmış gibi görünmeyen kaç kişi kaldı? Çok seçenek de yok üstelik, ya bizdensin ya onlardan.

Mutluluk ve huzur, bu sistemin peşinde sürüklenmemekte. Kendin gibi olmak basittir, kolaydır, daha köklü ve daha huzurludur. Kendin gibi güvende olabilsen, nasıl mutlu olmazsın bir düşün... Modern yaşamın baskısından, beklentilerinden ve sorumluluklarından öyle korkuyoruz ki, bir aradalık, aidiyet ve herkes gibi olmak bizim konfor alanımız. Yanlış bir şey yapıyorsam, onlar da yanlış yapıyor. Bende bir tuhaflık yok, biz böyleyiz. Kendimizi topluma ve kendimize kabul ettirmenin ve kanıtlamanın, onaylanmanın en kestirme yolu. İçimizdeki huzursuzluk ve bir türlü kurtulamadığımız mutsuzluğumuzun asıl sebebi onaylanma isteğimiz ve kanıtlama çabamız. Kendimize olan güvenimiz o kadar sarsılmış ki, kendi onayımız bize güven vermiyor, hep bir başkasınınkine ihtiyaç duyuyoruz.

Olması gereken ne peki? Doğrusu ne bunun?

Yalnızca kendi onayımız bizi geçerli kılar. O, onayların ve tatminin en büyüğüdür. Kendimize güvenmeyi, yeterli ve yetkili görmeyi öğrenmek zorundayız. Kendimizle ilgili yolunda gitmeyen bir şeyler var ise, bunları göz ardı edip, başka insanlar da farketmesin diye kılıktan kılığa girmememiz lazım. Önemli olan onları kandırmak değil, kendimizi sonsuza dek kandıramayacak olmak. İçinizdeki huzursuzluktan, değiştirmek istediklerinizden, eksikliklerinizden, tuhaflıklarınızdan, bedeninizin çirkin bulduğunuz yerlerinden, değişimin kendisinden kaçmayın. Onları da, kendinizi de olduğu gibi, en saf haliyle kabul edin ve neresinden memnun değilseniz onu iyileştirmek, şifalandırmak, değiştirmek için çabalayın. Başkası gibi, başka bir şey olmak için değil, yalnızca kendinizin daha gelişmiş ve daha tatmin edici bir versiyonu olmak için.

Öyleyse mottomuz bu; tekim ve eşsizim, öyleyse varım...

[thecharmeroflight]

Nereden Geldik, Nereye Gidiyoruz?

Bir önceki yazımda, size bir kitaptan bahsedeceğim demiştim. 

Öncelikle, tekrarlamak istiyorum, kitap sizin için mucizeler yaratmayacak, kitap size inanılmaz bilgiler vermeyecek, kitap bir aydınlanmaya sebep olmayacak, yani özetle kitap metalaştırılmamalı. 

Kitap yalnızca deniz fenerimiz.

Benim yolculuğumda kitap, kendimle ilgili cevabını bulamadığım soruların bazılarına cevap verdi, kendimle ve hayatımla ilgili anlamlandıramadığım bazı durumlara ışık tuttu. Özetle, yolumu daha net görebilmem için bir fener görevi gördü. Bu sebeple, yukarıda kitaptan deniz feneri diye bahsettim. 

Bana kısaca Deniz diyebilirsiniz yani. 

Kitaptan bahsetmeden önce son olarak şunları söylemek istiyorum, siz değişmeye, büyümeye, güzelleşmeye, bütünleşmeye, tamamlanmaya açık ve hazır değilseniz, bunu bu kitap da dahil olmak üzere, hiçbir şey sizin adınıza başaramaz. Başarsa bile, kalıcı olmaz. O yüzden kitaba da, yolculuğunuza da hazır hissettiğinizde, akış sizi oraya doğru karşı konulamaz şekilde sürüklediğinde başlayın. Doğru zamanı beklemeyin, o sizi bulur.

Hazırsak başlayalım.

Kitabın adı “Ruhsal Astroloji”. Yazarı, Jan Spiller, oldukça tanınmış bir astrolog fakat bizim bildiğimiz gibi bir astrolojiden söz etmiyoruz. Sözüm benim gibi, astroloji hakkında çok da derin olmamak kaydıyla, bir miktar bilgi edinmiş olanlara elbette. Belki de sizin bildiğiniz bir astrolojiden söz ediyoruzdur, kim bilir. 

Hepimiz güneş burcu, yükselen burç, ay burcu gibi kavramlara kısmen ve ismen hakimiz. Oldukça basit bir şekilde özetlemeye çalışacağım. Freud bir insanı üç katmanda inceliyor; İd, Ego ve Süper-ego. İd bizim en hayvansal iç güdülerimizi, ihtiyaçlarımız, korkularımızı, kontrol dışı kalan, anlayamadığımız, yorumlayamadığımız tarafımızı temsil eder. Bir nevi bilinçaltımızın dışa vurumudur. Ego, latince “ben” demek zaten. Sizin özünüzde, kimse bakmıyorken olduğunuz insandır Ego. Süper-ego ise, sizin sosyal maskenizdir. Diğer insanlara gösterdiğiniz yüzünüz, toplumsal kimliğinizdir. 

Burçlara dönecek olursak, Ay burcunu İd ile, Güneş burcunu Ego ile, Yükselen burcunu ise süper-ego ile bağdaştırabiliriz. Ay burcunuz sizin bilinçaltınızı, Güneş Burcunuz kimliğinizi, yükselen burcunuz ise sosyal kimliğinizi belirler. 

Bunların hepsinin dışında, Jan Spiller’ın bizi “Ruhsal Astroloji” kitabı ile tanıştırdığı kavram ise, Kuzey ve Güney Ay düğümleri. Kuzey Ay düğümü, daha önce duymayanlar için, sizin doğduğunuz anda Ay’ın Dünya çevresindeki yörüngesi ile, Dünya’nın Güneş çevresindeki yörüngesinin kesiştiği nokta. Güney Ay düğümü ise bunun tam olarak 180 derece karşısında bulunan nokta. 

Peki astrolojik olarak ne anlama geliyor bu Kuzey ve Güney Ay düğümleri diyorsanız şöyle özetleyeyim, Güney Ay düğümü sizin önceki enkarnasyonlarınızdan, şu anki enkarnasyonunuza taşımış olduğunuz özelliklerinizi, Kuzey Ay düğümü ise sizin bu enkarnasyonda edinmeniz gereken özelliklerinizi temsil ediyor. Bu düğümler sizin doğum haritanızda bir eve ve bir Zodyak burcuna denk düşüyor. Zodyak burcu yukarıda bahsettiğim özellikleri, ev ise bu özellikleri edinmek için kullanmanız gereken yöntemleri, bunları hayata nasıl geçireceğinizi belirliyor. Bu kitap, Kuzey ve Güney Ay düğümlerinizin hangi burçta olduğu bilgisini en başta sağlıyor size. 

Hangi eve düştüğü mevzusuna gelince, ideal durum hangi burçta ise o evde olması. Yani diyelim ki, Kuzey Ay düğümünüz kova burcunda, bu durumda en ideal senaryo Kuzey Ay düğümünüzün kova burcunun evinde yani, 11. evde olması. Zodyak çemberini açıp bakarsanız, kova burcunun bu çemberdeki 12 dilimden, 11. dilimde olduğunu görebilirsiniz. İdeal durum, her zaman sağlanamıyor elbette. Benim üzerimden inceleyecek olursak, benim Kuzey Ay düğümüm kova burcunda; fakat  9. evde yani yay burcunun evinde. Bunun ne anlama geldiğinin detaylarını kitapta bulabilirsiniz, bu sebeple daha fazla detaya girmiyorum. Bu bilgiyi edinmek de çok kolay, doğum haritanızı detaylı olarak bu (https://astro.cafeastrology.com/natal.php) linkten inceleyebilir, Kuzey Ay düğümünüz haritanızın hangi evinde öğrenebilirsiniz. 

Güney Ay düğümü ise Kuzey Ay düğümünüz hangi burçta ise, zodyak çemberinde o burcun tam karşısındaki burca denk geliyor. Yine benim durumuma bakacak olursak, benim Güney Ay düğümüm bu sebeple aslan burcunda. 

Daha net bir şekilde şöyle özetleyeceğim, ben önceki enkarnasyonlarımı bir aslan burcu gibi yaşadım ve bu benim hayatta kalmamı sağladı, başka bir deyişle bana hizmet etti. İçgüdüsel olarak, ben bu özellikleri bu enkarnasyonuma gelirken yanımda taşıdım. Ancak bu enkarnasyonum, bana tam tersini, yani aslan burcu özelliklerimi geride bırakıp, onun tam zıttı olan kova burcu özelliklerini edinmem için var. Özetle benim kendi evrimimdeki misyonum, bu enkarnasyonumda bana hizmet etmeyen özellikleri geride bırakmak ve bana hizmet edecek olan başka özellikler kazanmak. Ben bu özellikleri kazanmamak ve diğer özelliklerim ışığında hareket etmekte direndikçe kendime hizmet etmeyi bırakıyor ve kendi yörüngemden çıkmış oluyorum. 

Gelelim, bu bilgiler nasıl bir farkındalık, nasıl bir kabulleniş sebebi oluyor. Öncelikle, kader, tesadüf ve şanssızlık kavramlarını geride bırakmanızı sağlıyor. Başınıza gelen her şeyin, bir sebebi olduğunu, sizi evriminizde ileri taşımak için yaşandığını ve sonuçlarının da kader değil aslında sizin davranışlarınızın bir sonucu olduğunu anlatmaya çalışıyor size. Şunu söylüyor evren, “bak, yolculuğunda önüne, yeniden kendine hizmet etmeye başlamanı sağlayacak bir durum çıkartıyorum, haydi, bu kez başarabilirsin!”. Eğer siz, yine geçmiş enkarnasyonlarınızda olduğunuz kişi gibi karşılarsanız bu durumu, işler iyi gitmiyor. Eğer, siz bu enkarnasyonunuzda olması gerektiği gibi davranırsanız, o zaman görüyorsunuz ki her şey rayına oturuyor.

Nasıl bir his olduğunu şöyle anlatacağım, elinizde bir top ve pek çok kutu var. Kutulardan biri kare, biri üçgen, biri altıgen, biri yamuk ve biri daire şeklinde. O topu sanki hayatınız boyunca kare, üçgen, altıgen ve yamuk şeklinde olan kutulara koymaya çalışmışsınız da bir türlü olmamış. En sonunda, daire olan kutuyu deniyorsunuz, top mükemmel bir şekilde oturuyor kutusuna. O anın verdiği haz, huzur, sanki evrendeki ve eş zamanlı olarak içinizdeki her şey hizalanması ve sizi yörüngenize oturtması gibi.

Ne olması gerektiğini, bilincimizle hareket ederek bulabileceğimizi sanıyoruz. Karşımıza çıkan insan ve olayları iyi ve kötü diye kendi bilincimizle kategorize ediyoruz. Karar verdiğimiz, düşündüğümüz gibi olsun istiyoruz herkes ve her şey. İnanın, ne gerektiği diye bir kavram yok. Evren ve akış var. Onları izleyin, onları dinleyin, onlara güvenin, çok güçlü bir bağ var onlarla aranızda, onu kaybetmeyin. Size ne anlatmaya çalıştıklarını, isyan etmeden, lanet etmeden, kızmadan, kırılmadan, sessizce gözlemleyin. Yolunuzu bulacaksınız. 

“Nova Etkisi”ni hiç duydunuz mu bilemiyorum. Duymadıysanız, bu link (https://laughingsquid.com/the-nova-effect/) size yardımcı olabilir. Olayı anlatıp, heyecanı kaçırmayacağım ama kıssadan hisse derler ya, başınıza gelen ve “kötü” ya da “yanlış” olarak kategorize ettiğiniz olayların aslında sizin bilincinizin tahmin ve öngörü sınırlarının çok ötesinde bir amaca hizmet etmek için olabileceğini ve buna güvenmeniz gerektiğini anlatıyor. Yaşanmış bir olaydan almıştır adını ve aslında diyebilirim ki kendi hayatımda da tecrübe ile sabittir. 

Bunu nasıl uygulayacağız, nasıl bir yaşam şekli, bir prensip haline getireceğiz, inanın hep birlikte deneyimleyeceğiz bunu. Kolay değil ve bir anda olmayacak. Bu döngü, bu evrim sonsuz. Daha çok uzun süre konuşacağız bunların üzerine; fakat şimdilik bu kadar. 

Size bir konuda yardımcı olabilirim o da nereden başlayacağınız. İnanın çok kolay. Kendi kendinize tekrarlayın, “evrene ve akışa güveniyorum, yolculuğumda önüme çıkan her engel gibi, o engeli aşmam için gereken adım da çıkartılıyor karşıma. Gözlemleyeceğim, takip edeceğim, kabul edeceğim ve direnmeyeceğim”.

Sonra arkanıza yaslanın ve izleyin. Büyülü şeyler olacak... 

[thecharmeroflight]

Ikigai

Hector Garcia ve Francesc Miralles’in “Ikigai” romanını belki duymadınız, belki ismen biliyorsunuz, belki okudunuz gitti, belki okudunuz yer etti. “Ikigai”, kelime anlamı olarak, “yaşamak, varolmak için bir sebep” anlamına geliyor. Bizler onu, Japonlar’ın “uzun ve mutlu yaşam sırrı” olarak duyduk. 

Peki neden Japonlar’ın sırrı olarak kalsın? Biz neden bilmeyelim, öğrenmeyelim nedir bu işin sırrı. Aslında herkesin sırrı kendine. Adı üstünde, sır bu. Kimse, bir başkasınınkini bilmiyor. Bu sebeple, bir formülü de yok. Kişiden kişiye göre değişebilen, sübjektif bir konseptten bahsediyoruz çünkü burada. Dolayısıyla, kitabı okuduğunuzda, bir “a-ha” anı yaşamayı da beklememek, kitabı metalaştırmamak lazım. 

Gelgelelim, bu sorular zaten belki de insanlığın kendi tarihi kadar eski. Bahsettiğimiz sorular; “Neden yaşıyoruz?”, “Bu Dünya’ya neden geldik?”, “Amacımız ne?” ve hepsinden önemlisi “Misyonumuz ne?” gibi şeyler. Bazılarımız inanıyor bunların varlığına, bazıları “geldik, gidiyoruz işte” diyor. Öncelikle, bu bir sosyal sorumluluk projesi değil. Oradan başlayalım.

Her şeyden önce, varoluş amacımızın kendimize hizmet etmesi gerekiyor. Sonra da daha büyük amaçlara, daha kollektif bir varlığa diyebiliriz. Bunun ölçeği sizin yaşam dinamiklerinize kalmış. Belki yakın çevreniz olabilir bu kollektif varlık, belki toplum, belki tüm insanlık... Uçaklarda gördüğümüz, “oksijen maskesini, önce kendinize sonra çocuğunuza takın” prensibi gibi. Siz öncelikle kendinizi, olabileceğinizin en iyi, sizin açınızdan en bütün ve en tatmin edici versiyonuna getirmelisiniz ki, daha büyük ölçekte herhangi bir oluşuma katkınız olsun. 

Benim bu konuda şöyle bir bakış açım var, bir insan öncelikle kendi içinde bir bütündür, daha sonra da bir oluşumun belli bir bölümüdür. Bu bir arkadaşlık veya romantik bir ilişki ise, yarısı olabilir mesela o insan o oluşumun. Üç kişilik bir aileden bahsediyorsak, üçte biri olabilir ve diğer ölçeklerde de aynı algoritma ile devam eder çalışma şekli. En küçük ölçekte, karşılıklı iki kişi varsa eğer oluşumun içinde, bir insan kendi içinde bir bütün olmadan, birlikteliğin yarısı olamıyor. Bu durumda bu birliktelik, büyük ölçeklerde sağlıklı olmuyor, mekanizma olması gerektiği gibi çalışmıyor, küçük ölçeklerde de bir son kullanma tarihi oluyor. Ya yakın, ya da ertelenmiş bir tarih... Düşünün ki bir toplumda, ve hatta daha da kaotik ölçekte, yani insanlıkta, bu durumda sayısız birey var. En küçük ölçekten, en büyük ölçeğe kadar sıkıntı nerede, neden amacına hizmet etmiyor bu oluşumlar, aslında cevabı önümüzde ve aslında özümüzde çünkü biz kendimize hizmet etmiyoruz en başta.

Japonların “mutlu ve uzun yaşama sırrı” konusuna gelecek olursak, mutlu değilseniz, neden uzun yaşamak isteyesiniz? Hasta olduğunuzda, insanlar size “geçmiş olsun” diyor. Bir an önce geçsin, bitsindir temenni burada. Siz de, “ay öyle deme umarım hiç geçmez!” demiyorsunuz, çünkü sizin de temenniniz aynı. Söz konusu olan, yaşamak olunca ise, nasıl yaşıyor olursak olalım, uzun olsun bakış açısı hakim. Neden? Uzun olmasın, güzel olsun. Pek çok durumda olduğu gibi burada da, miktar değil, kalite önemli. Uzun yaşamak için her şeyi deniyoruz da, mutlu yaşamak için çabamız yalnızca dilemek. 

Nereden başlayacağız peki mutlu olmaya? Tekrar başa dönüyoruz. Mutluluk, tam olmaktan, tatmin olmaktan gelen doğal bir hal. Kalıcı. Çaba istemiyor. Sizden başka hiçbir şeye de bağlı değil. Tam olmak, tatmin olmak, sanılanın ve sistemin dayattığının aksine, kariyer ile, para ile, ev ile, araba ile, aşk ile, diğer insanlar ile bağlantılı değil. Bunlardan ne kadar olursa olsun, sizin bu koşullarda nasıl bir insan olduğunuzla bağlantılı. Bakış açınızla, hislerinizle, enerjinizle, frekansınızla, aklınızın çalışma şekliyle, kalbinizin atma şekliyle bağlantılı. Bunların çok azıyla mutlu, çok fazlasıyla mutsuz olan insan o kadar çok ki. Zaten bir çoğumuz da hayatın çeşitli dönemlerinde, sahip olduğumuzda mutlu olacağımızı düşündüğümüz ama sahip olma haline eriştiğimizde hiç de tatmin olmadığımızı, daha mutlu olmadığımızı deneyimlemişizdir. Peki, sandığınız gibi olmadığını görünce daha mutsuz olmadınız mı? Dürüst olun, oldunuz. Ben de oldum. Defalarca kez hem de... 

Daha fazla kafa şişirmek istemiyorum bu seferlik. Nereden başlayacağız peki mutlu olmaya sorusunun cevabını vermeye, bir sonraki yazımda, size bu yolda rehberlik edebileceğini düşündüğüm bir kitaptan ve bu kitapta anlatılan prensipten bahsederek başlayacağım.

 O zamana kadar, mutlu kalmanız tek temennim.

[thecharmeroflight]

@other-wordly 

[thecharmeroflight]

Burada neler oluyor?

Kaybedilenler dükkanı nedir? Metanoia ne demek? Bunlarla başlayalım o zaman. 

Kaybedilenler dükkanı adından da anlaşılabileceği üzere, kaybettiğimizi düşündüğümüz şeylerin depolandığı bir bulut gibi. Düşünün ki bir dükkan var ve gidip, “ben yaşama hevesimi kaybettim ve onu geri istiyorum” diyorsunuz. İnanın, yaşama hevesiniz bizde değil ama nerede olduğunu beraber bulabiliriz. Başlıyoruz nerede ve nasıl kaybettiğinizle... Gerisi kolay. İnanın kolay.

Ben psikolog değilim, kişisel gelişim uzmanı değilim, astrolog değilim, hiçbir şey değilim, insandan başka. İnsanım sadece ve yaşadığınız şeyleri yaşadım, yaşıyorum ya da yaşayacağım. Biliyorum ki, ne yaşamış ya da yaşıyor olursanız olun, zor. Çok zor. Afrika’da insanların açlıktan ölüyor olması, ya da falanca kişinin çok daha büyük dertlerinin olması sizin yaşadığınızı hiç ama hiç kolaylaştırmıyor. Benimkini kolaylaştırmıyor çünkü, oradan biliyorum. 

Hepimizin kendi döngüsü var ve o döngünün içinde bir şeyler yaşanırken bir tanesi gelip içinize saplanıyor, can havliyle çıkartmaya çalışırken de saplandığı, tutunduğu yeri de söküp götürüyor çoğunlukla. Sonra bilemiyoruz yerine nasıl koyacağımızı kaybettiklerimizi. 

Biz o kaybettiklerimizden de oluşuyorduk, sahip olduklarımız kadar. Eksik miyiz şimdi? Kimiz? Niye yaşıyoruz? En önemlisi de, ne zamana kadar, ne kadarımızı kaybedene kadar arkasından bakakalacağız gidenlerin? Tükenene kadar mı? Kaybedecek hiçbir şeyimiz kalmayana kadar mı? 

Güzel haberi vereyim o zaman. Kaybetmiyoruz hiçbir şeyi... Kaybedilenler dükkanı içimizde. Kaybettiğinizi düşündüğünüz şeyler de oralarda bir yerde. Biraz paslı, biraz tozlu, biraz dağınık ama orada. Buraya gelmek için yaptığınız yolculuk, her ne kadar aylar yıllar hatta geçmek bilmeyen sonsuz bir zaman dilimi gibi gelse de o kadar kısa ki aslında. İçinizde başlıyor, içinizde bitiyor. 

Mutluluk içimizde safsatası değil bu. Yanlış anlamayın. Mutluluk bir meta. Bu bence yeni bir bilgi. Ve mutluluk kaybedilenler dükkanında değil. Biz öyle sandığımız için, oraya uğrayıp da kaybettiklerimizi kaybetmediğimizi gördüğümüzde, artık mutlu olmakta özgür oluyoruz sadece. Mutluluk bir duygu da değil, mutluluk cahillik de değil. Mutluluk yalnızca farkındalık. Büyük resmin, dışımızda gelişen, müthiş bir ivmeyle dönüp duran bir evrenin, kontrolümüz dahilinde olan şeylerin, her şey okyanusunda bir damla dahi olmadığının, bunca koşuşturmacanın ve bunca yaşananın aslında gereğinden ne kadar fazla olduğunun, gerçek bir sükunetle dönüp içimize bakma cesaretini gösterdiğimizde neye ihtiyacımız olduğunun, büyük bir dürüstlük ve açıklıkla ne istediğimizin, ve bunları dile getirmek için aslında ne yapıyor olmamız gerektiğinin farkında olmak. Basit mi? Asla. İstemenin, başarmanın gerçekten yarısından bile fazla olduğu tek durum belki. İstemek karmaşık, istemek zor ama gerisi değil.

Yeni bir dil öğreneceğiz diye düşünebilirsiniz. Bu dil, sade kelimelerle, mimiklerle, ve vücut dili ile konuşulamıyor. En temel yöntemi, enerjimiz. Ne düşündüğümüz, dışımızdan değil, içimizden ne dediğimiz. Herkesi kandırırız da işte kendimizi ve evreni kandıramayız. Bunun farkındalığı en önemlisi de. 

Gelelim Metanoia ne demek. Metanoia Yunanca kökenli, İngilizce bir kelime. Bir bireyin, kendisini, yaşama, düşünme ve hissetme şeklini değiştirmesi sırasında çıktığı yolculuk. Ben sizin yalnızca yol arkadaşınızım. Araç ben değilim, yol ben değilim, harita ben değilim, çıkış ya da varış noktası ben değilim. Ben kimse değilim.

İnanır mısınız bilmiyorum ama, ben bir iç mimarım. Uzun süredir de mimari aydınlatma tasarımcısı olarak çalışıyorum. Aslında, o kadar alakam yok bu alan ile. Ama evrenin bir şakasıymışçasına, farkettim ki mimarlar yalnızca binalar inşa etmez, aydınlatma tasarımcıları yalnızca yüzeyleri aydınlatmaz. Doğru ünvan, yanlış alan. Ben insan inşa eden bir mimar ve o insanların hayatlarını ve yüreklerini aydınlatan bir aydınlatma tasarımcısı olmak istiyorum artık. 

Biliyorum ki burası bizim oyun parkımız olacak. Bana ihtiyacı olan ve benim ihityaç duyduğum insanlarla, olağanüstü şekillerde birbirimizi bulacağız ve sonra büyülü şeyler olacak...