Οι γυναίκες έχουν ένα υπέροχο ένστικτο για τα πράγματα. Μπορούν να ανακαλύψουν τα πάντα εκτός από το προφανές

❣ Chile in a Photography ❣
Not today Justin
h
🪼
No title available
almost home
No title available
untitled
🩵 avery cochrane 🩵
Sade Olutola
Interview Vampire Daily
TMBGareOK. The Official They Might Be Giants tumblr
Jules of Nature
No title available

titsay
Xuebing Du

gracie abrams
sheepfilms
noise dept.
Fai_Ryy

seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States

seen from South Korea

seen from Argentina
seen from Colombia
seen from Argentina

seen from United States
seen from India
seen from Argentina
seen from Argentina
seen from United States
seen from United States

seen from United States

seen from United States

seen from United States

seen from United States
seen from United States
@theflamebetweenus
Οι γυναίκες έχουν ένα υπέροχο ένστικτο για τα πράγματα. Μπορούν να ανακαλύψουν τα πάντα εκτός από το προφανές
Γράφω για εσένα, γράφω για το κομμάτι του εαυτού μου που με έκανες να ξανά ζήσω.
Μια άκυρη γνωριμία, σε μια άκυρη στιγμή, σε ένα άκυρο μέρος..
Μα εσύ όμως δεν ήσουν άκυρος…
Είχα καιρό να ζήσω τόσο ανέμελα, γεμάτη ζωντάνια, αφήνοντας κάθε πρόβλημα πίσω μου.
Ενα πρόβλημα δεν υπολόγισα όμως. Την απόσταση.
Ποτε δεν ένιωσα τον φόβο ότι θα σε χάσω.
Άκουσες κάθε μου πρόταση, σκεψη και την έκανες να έχει νόημα.
Τι όμορφο αλλά πόσο πικρό το να ζεις σε άλλη πόλη και να συνδέεις μια άλλη με έναν άνθρωπο και να ζεις μοναδικές στιγμές κάνοντας το μέρος πλέον και δικό σου.
Πόσο γλυκό να θυμάσαι το παραμικρό και να μου δείχνεις νέα μέρη που ήθελα να δω.
Τι κρίμα πλέον να τα γράφω εδώ και να μην στα εκφράζω καθημερινά. Τι κρίμα να τελειώνει κάτι καθωσπρεπει και να σε πονάει τόσο πολύ.
Θα μου λείπεις για πάντα
4:38
Ίσως να μη γεννιέται ποτέ κανείς ολοκληρωμένος.
Ίσως να είμαστε όλοι ένα βιβλίο που γράφεται από χέρια που δεν μας ανήκουν ολοκληρωτικά: από όσους μας αγάπησαν, από όσους μας πλήγωσαν, από όσους πέρασαν και δεν έμειναν ποτέ.
Κι αν υπάρχει μια αλήθεια για τον άνθρωπο, ίσως να είναι αυτή: πως δεν είμαστε ποτέ μόνο ο συγγραφέας της ιστορίας μας. Είμαστε και το χαρτί πάνω στο οποίο έγραψε η ζωή.
Ίσως η εξέλιξη να μην είναι τίποτα περισσότερο από μια αργή σειρά αποχαιρετισμών.
Αποχαιρετισμών σε ανθρώπους, σε φόβους, σε εκδοχές του εαυτού μας.
Και, πάνω απ' όλα, στις βεβαιότητες που κάποτε μας κράτησαν ασφαλείς, αλλά μια μέρα έγιναν πολύ μικρές για να μας χωρέσουν.
αόρατη έλξη
κάπου διάβασα πως για να μπορέσουν να ενωθούν δυο μαγνήτες,
θα πρέπει να βρεθούν σε μεταξύ τους απόσταση των είκοσι εκατοστών, τουλάχιστον.
τοσο χρειαζεται για να ενεργοποιηθεί η έλξη.
τοσο να ενωθούν δυο ενέργειες.
είκοσι εκατοστά—
το διανοείσαι;
τόση ήταν πάντα η απόσταση που μας χώριζε απ’την ένωση.
σαν ένα αόρατο νήμα έλξης,
που μας ένωνε και μας χώριζε ταυτοχρονα.
πως δε τόλμησα ποτέ να πλησιασω παραπανω. ποσα έχανα ενω ηταν μπροστα στα ματια μου;
μα ποσα πραγματα δε βλεπω,
ποσα μου κρύβουν τα ιδια μου τα ματια.
ισως καποια πραγματα χρειαζεται πρωτα να τα νιωσεις για να τα δεις.
τοσα ερωτηματικά αναμεσα σε είκοσι εκατοστα.
αναλογίζομαι συνεχεια ποσες φορες βρεθήκαμε κοντα σε αυτα τα είκοσι εκατοστα χωρις να τ’αγγιξουμε.
πως αυτη η μικρη μας αποσταση καταφερε να αποκρύψει ολοκληρη την ιδεα της ένωσης μας.
αναμεσα σε μισόλογα κι βλέμματα κλεφτά.
τα αγαπημενα μου ματια, που παντα απέφευγα να κοιταξω με μανια.
το αγαπημενο μου αρωμα που δεν ειχα μυρίσει ακομα, παντα είκοσι εκατοστα μακρια μου.
ποσο ειρωνική αυτη η αντιθεση.
εσυ κατα κανόνα να βρίσκεσαι σε τοσο μικρη αποσταση.
μεχρι που ξαφνικα εφτασες ενα παλμό μακρια μου.
μια στιγμη μαζι σου σε ενα τυχαιο μπαλκονι με θεα άλλα μπαλκόνια,
εκανε ολη την υπόλοιπη ζωη μου να βαφτεί σε μπλε αποχρωσεις.
σαν τα φωτα που κοιτούσαμε απέναντι.
ή μηπως ηταν μωβ; δε ξερω.
αυτο που ξερω καλα ειναι πως πλεον βρισκεσαι κατω απο το δερμα μου.
σε μηδενική αποσταση, κι ας μη το βλεπαμε απο την πρωτη στιγμη,
ειναι αυτη που απο παντα μας ταιριαζε καλυτερα.
πάντα μου αρεσε να κοιταω τον κοσμο αναποδα, έβγαζε παραπανω νοημα σε εμένα ετσι.
καθομαι κι κοιταω το τοπίο, το κεφαλι μου κρέμεται αναποδα.
βλεπω την θαλασσα στον ουρανο
και τον ουρανο στη θαλασσα.
εχω μια σιγουρη ψευδαισθηση πως η θαλασσα θα αρχισει να χύνεται στον ουρανο σιγα-σιγα.
(…)
σηκώνομαι και στέκομαι επανω στα βραχια, κοιτώντας (ορθά αυτή τη φορά) την θαλασσα.
αφουγκράζομαι τις μπλε αποχρώσεις.
θελω να πηδηξω αλλα φοβαμαι.
παιρνω φόρα κι σταματαω αποτομα.
υστερα απο καποιες απόπειρες να γινω ενα με την θάλασσα τα παρατάω.
ξανα χάνομαι στο μπλε για ωρα, απο αποσταση ομως.
μια απλη μεταβολή της παλίρροιας αρκει για να αλλαξουν ολα, σκεφτομαι
πηδάω, γινομαι η θαλασσα.
κι ο φοβος σβήνει στο πρωτο ρίγος.
ποτέ δεν ηταν αναγκη της θάλασσας να χυθεί στον ουρανο.
ηταν δικη μου, όπως και ο φοβος λιγο πριν πηδηξω.
μα ισως τα γυρισω όλα αναποδα,
γιατι μου βγάζει παραπανω νοημα έτσι.
και ισως ετσι καταφερω να χυθώ στον ουρανο σου.
 ή ισως εσυ γινεις η θαλασσα, κι εγω θα τα γυρισω ολα αναποδα.
Πάντα θα υπάρχει αυτό το βάρος στο στήθος όταν καταλαβαίνεις ότι δεν μπορείς να κάνεις κάτι παρά μόνο να το αποδεχτείς.
Εχω την ανάγκη να γράψω ξανά.
Οχι απεγνωσμένα, αλλά ανελλειπώς συνειδητοποιημένα.
Όντας άνθρωπος της λογικής, σκέφτομαι η απόσταση είναι καλό εγχειρίδιο για να γνωρίσεις και να νιώσεις έναν άλλον ανθρώπο ή είναι τελικά προϊόν μυθοπλασίας;
Ερωτεύτηκα και μάλιστα παράφορα.
Ζούσα κάθε μέρα σαν την τελευταία και ένιωθα πραγματικά ενθουσιασμένη σαν να γνωρίζω πρώτη φορά άτομο και όλως περιέργως να έχω την επιθυμία να προσφέρω πολύ περισσότερα απ όσο θα φανταζόμουν.
Ο έρωτας πλέον στις μέρες μας δεν ξέρω αν είναι κάτι θετικό. Σίγουρα είναι δίπολο, αλλά όντως αξίζει να δίνεις πολλά, να παίρνεις μεν, αλλά κάθε φορά να τελειώνει;
Γιατί να τελειώσει στην τελική όταν δύο άνθρωποι είναι τόσο ενθουσιασμένοι; Μπαλόνι που θα εκραγεί είναι λοιπόν; Όταν θα φτάσει απλά στο «ταβάνι» σκάει;
Μήπως η απόσταση απαλύνει και διευρύνει την φαντασία;
Είναι γνώμονας να επεκτείνεις τα δικά σου θέλω και επιθυμίες χωρίς αυτές εν τέλη να συμβούν;
Το μόνο σίγουρο είναι πως όλα είναι αναμφισβήτητα έντονα.
πιστεύεις στον ρομαντισμό χωρίς συντροφικότητα;
Αν καταλαβαίνω σωστά, εννοείς στο κομμάτι των διαφόρων ειδών σχέσεων (γιατί και η ίδια η ζωή είναι ρομαντική). Τον ρομαντισμό τον βλέπω σαν κάτι αυθόρμητο, το έχεις μέσα σου αλλά σίγουρα πρέπει να σε εμπνέει και το άλλο άτομο για να το εκδηλώσεις. Οπότε πιστεύω ότι είναι κάτι που υπάρχει απτην αρχή. Σε αντίθεση με την συντροφικότητα που εκείνη θέλει καιρό, να εξοικειωθείς, να γνωριστείτε, να εμπλακείς στην καθημερινότητα του άλλου και αυτό αντίστοιχα στην δικιά σου.
Θα μιλήσω καθαρά από προσωπική εμπειρία γιατί δεν είναι ότι το χω μελετήσει για να μιλήσω με φακτς. Έχω φιλίες με την παραδοσιακή έννοια που πάντα θα υπάρχει ένας παιχνιδιάρικος ρομαντισμός. Έχω κάνει σχέσεις που το μόνο πράγμα ήταν το σεξ και υπήρχε ρομαντισμός αλλά δεν έβγαινε η ανάγκη για συντροφικότητα. Σε γενικό βαθμό πάντως (όπως το σκέφτομαι τώρα δηλαδή, την ώρα που απαντάω) πάντα θα υπάρχει ανάγκη για συντροφικότητα κατ εμέ. Προσωπικά όσες σχεσεις και να κάνω και να περνάω καλά πάντα θα υπάρχει αυτό το κενό μέσα μου ότι μου λείπει μια σχέση που είναι συνδυαστικά ρομαντική και συντροφική.
Συγγνώμη για το rant, όταν σκέφτομαι κάνω 500 συνειρμούς και μου είναι δύσκολο να σκεφτώ ενα μόνο πράγμα σε μια τόσο γενική ερώτηση, ελπίζω να απάντησα σαυτο που ήθελες πάντως. Θα θελα φουλ να μου πεις τι σε έκανε να προβληματιστείς με αυτό, γιατί αν είναι κάτι συγκεκριμένο ίσως είναι πιο εύκολο να βρεις την απάντηση που θες. Επίσης θαθελα να μου πεις και συ τη δικιά σου γνώμη
Ps. Άμα θες να καταλάβεις τι νιώθεις εσύ ο πιο γρήγορος τρόπος είναι να πέσεις μέσα και να φας τα μούτρα σου. Πονάει σίγουρα αλλά τουλάχιστον θα πάρεις την απάντηση που θες
Αγκαλιά
Η ένωση της αγκαλιάς, είναι για μένα πολύ ανώτερη από την ένωση του σεξ.
Η ένωση της αγκαλιάς λοιπόν.
Όχι οποιασδήποτε τυπικής αγκαλιάς, αλλά εκείνης της συναισθηματικά αμοιβαίας αγκαλιάς.
Εκείνης που δίνεται ταυτόχρονα από δύο ανθρώπους.
Που δεν ακούγεται τίποτα πέρα από δύο ανάσες που από την επαφή έχουν κάπως συγχρονιστεί.
Και ίσως στην πλήρη σιγή ακούσεις και τον γρήγορο χτύπο δύο καρδιών.
Συγχρονισμένες κι αυτές.
Αναφέρομαι στις αγκαλιές που κρατούν πάνω από κλάσματα δευτερολέπτων,
που κρατούν λεπτά.
Σε εκείνες που γίνονται όχι από συνήθεια ή ρουτίνα,
αλλά από αμοιβαία ανάγκη.
Σε εκείνες που γίνονται ξαφνικά, εκεί που δεν το περιμένεις.
Σε εκείνες που μαζί με δύο κορμιά ενώνονται και δύο μυαλά,
δύο καρδιές,
δύο συναισθηματικοί κόσμοι.
Σε εκείνες που σου αγγίζουν το είναι, σου αγγίζουν τα τραύματα
και στα γιατρεύουν.
Σε εκείνες που εξαιτίας τους γεμίζεις για μέρες.
Που ηρεμούν τις φρίκες σου.
Που ηρεμούν εσένα.
Σε αυτές τις αγκαλιές αναφέρομαι.
Η Αυταπάτη της Μη Αγάπης
Οι άνθρωποι δεν αποφεύγουν την αγάπη επειδή δεν τη θέλουν. Την αποφεύγουν επειδή δεν την αντέχουν. Επειδή είναι άναρχη, ακατέργαστη, γιατί απαιτεί να παραδοθείς χωρίς εγγυήσεις. Και η παράδοση τρομάζει περισσότερο από την απουσία. Γι’ αυτό προτιμούν τα situationships—εκείνες τις άμορφες, άυλες σχεδόν-σχέσεις, όπου κανείς δεν οφείλει τίποτα και κανείς δεν ρισκάρει τίποτα. Προτιμούν το λίγο, το μερικό, γιατί ελπίζουν ότι μ’ αυτόν τον τρόπο θα κρύψουν την ανέλπιδα προσπάθειά τους να μην φοβούνται. Ότι αν δεν ονοματίσουν αυτό που νιώθουν, ίσως το αίσθημα της έλλειψης πάψει να τους κυνηγά. Μα η έλλειψη δεν υποχωρεί. Φωλιάζει κάτω από το δέρμα, στις σιωπές μεταξύ των λέξεων, στα άδεια βλέμματα πάνω από τις οθόνες. Είναι μια μοναξιά πιο ύπουλη από την πραγματική μοναξιά—γιατί ντύνεται την ψευδαίσθηση της σύνδεσης. Και έτσι, η απόσταση μεγαλώνει. Οι άνθρωποι γίνονται φευγαλέες σκιές ο ένας για τον άλλον, περνούν ξυστά, αγγίζονται επιδερμικά, αλλά δεν αφήνουν τίποτα να βυθιστεί, να ριζώσει, να απαιτήσει ύπαρξη. Και κάπου εκεί, μέσα σε αυτή τη σκόπιμη αοριστία, η αγάπη πεθαίνει πριν προλάβει να γεννηθεί.
Όταν συναντώ φωτισμένα παράθυρα τις νύχτες στον δρόμο μου, ως δια μαγείας ηρεμώ.
Καμιά φορά η ευτυχία μοιάζει μ’ ένα τραπεζάκι
ξεχασμένο στη γωνία
κι εσύ κάθεσαι και δεν το ξέρεις.
–
Νίκος Καρούζος, Ημερολόγιο.
Τελικά τι ορίζεται ως "χημεία" μεταξύ δύο ανθρώπων;
Να κόβεις εσύ να ράβει αυτός, και αντίστροφα. Να κουμπώνουν οι ενέργειες σας, χωρίς κάποιος από τους δύο αρχικά να το επιδίωξε απλά να κυλάει μόνο του. Το ταίριασμα ενεργειών, μυαλού και ψυχής είναι που δημιουργεί την χημεία ανάμεσα τους.
ακομα και οταν τελειώνει κατι , η χημεια μενει, σιωπηλή.. ωσπου να επανενωθούν ξανά
Τελευταία σε αναφέρω συχνά,
Είναι ίσως οι μέρες τέτοιες,
η εποχή του έρωτα,
Που όλοι κυκλοφορούν αγκαλιασμενοι ,
Κάνοντας όλα όσα δεν προλάβαμε ποτέ να κάνουμε μαζί.
Είσαι η πιο όμορφη ιστορία έρωτα που έχω να αφηγηθώ ,
για αυτό και μόνο δεν παραλήπτω ποτέ να το ξεχάσω όπου ακούω για απωθημένα, αυταπάτες,
Και καψούρα.
Μαζί σου έζησα και τα τρία.
Δεν θα το συνεχίσω,
μέρες που 'ναι...
Ένα καλοκαίρι μαζί, να χαζεύουμε κάθε ηλιοβασιλεμα και να τσακωνομαστε για το αν το σημερινό ή το χθεσινό ήταν πιο όμορφο.
Όμως να περιμένουμε πάντα το αυριανό μαζί.