Δεν με άγγιξε. Κι όμως, με σημάδεψε για πάντα.
Το καλοκαίρι του 2019 ήμουν 12 χρονών. Είχα πάει στο σπίτι μιας φίλης μου που ήταν 13. Έμενε κοντά στο δικό μου. Ήμασταν στο δωμάτιό της όταν η μητέρα της της ζήτησε να μαζέψει τα ρούχα από τη βεράντα. Την ακολούθησα. Εκείνη τα μάζευε κι εγώ απλώς έκανα παρέα, περπατώντας πάνω-κάτω στη βεράντα.
Και τότε, από τη δεξιά πλευρά, κοίταξα προς το διπλανό σπίτι. Στον κάτω όροφο.
Μας κοιτούσε. Και αυνανιζόταν.
Αυτό που έβλεπα δεν το χωρούσε το μυαλό μου, αλλά ήξερα τι ήταν.
Ήξερα ότι ήταν λάθος, χυδαίο, αρρωστημένο.
Ήξερα ότι έπρεπε να μη συμβαίνει, κι όμως συνέβαινε μπροστά στα μάτια μου.
Ήταν η πρώτη φορά που βρέθηκα αντιμέτωπη με τον χώρο του σεξ.
Και μπήκα μέσα του με τον χειρότερο, πιο βρώμικο τρόπο.
Ένιωσα αηδία. Όχι μόνο για εκείνον, αλλά και για εμένα.
Για την ύπαρξή μου. Για το σώμα μου. Για το γεγονός ότι ήμουν εκεί.
Στο λάθος σημείο, τη λάθος στιγμή, με τον πιο λάθος άνθρωπο.
Ήταν σαν να με είχε χρησιμοποιήσει, χωρίς να με αγγίξει.
Κι όμως, ένιωσα βιασμένη — όχι σωματικά, αλλά υπαρξιακά.
Δεν ήμουν πια παιδί. Δεν ήμουν ασφαλής. Δεν ήμουν δική μου.
Η φίλη μου μου είχε εκμυστηρευτεί νωρίτερα ότι της το είχε ξανακάνει.
Στο ίδιο σημείο. Ίσως να μας περίμενε.
Εκείνη τη μέρα, η “ικανοποίησή” του ήταν διπλή. Δύο ανήλικα κορίτσια.
Πέρασαν επτά χρόνια από τότε.
Αλλά το σώμα μου δεν το ξέχασε. Ο τρόμος δεν πέρασε.
Πριν λίγο καιρό, τον ξαναείδα.
Περπατούσε στον δρόμο. Σαν να μη συνέβη τίποτα.
Για εκείνον, ίσως να μη συνέβη. Για μένα όμως συνέβη. Και συνεχίζει να συμβαίνει μέσα μου, κάθε φορά που πλησιάζει κάποιος άνδρας, κάθε φορά που το σεξ εμφανίζεται ως πιθανότητα, ως σκέψη, ως εικόνα.
Δεν έχω καμία επιθυμία γι' αυτό. Μόνο φόβο.
Το σώμα μου δεν νιώθει ασφαλές, γιατί η πρώτη του επαφή με την έννοια του σεξ έγινε με τη μορφή απειλής.
Ο αυνανισμός του, το βλέμμα του, η χρήση μας για τη δική του ευχαρίστηση, έγιναν τραύμα που δεν μου επιτρέπει να συνδεθώ με το σώμα μου χωρίς να φοβάμαι.
Ακόμα και σήμερα, όταν τον βλέπω, η ψυχή μου παγώνει.
Σα να γύρισα πίσω στο 2019. Σα να είμαι πάλι 12, στο ίδιο μπαλκόνι, φυλακισμένη στο βλέμμα του.
Γράφω αυτό το κείμενο γιατί δεν μπορώ να το κουβαλάω άλλο σιωπηλά.
Γιατί η σιωπή δεν προστατεύει.
Ps. : η υπόθεση έχει ακολουθήσει την "νομική οδό" και έχει ολοκληρωθεί (είναι με αναστολή, έξω. Τόσο έξω, που σήμερα τον είδα.)