𖦹

[clairdelune111]

Έκανα το κερί μου τασάκι

Η ομορφιά είναι μια ύβρις όταν τα χέρια σου σαπίζουν από μέσα.

Μπροστά μου ένας μωβ πνεύμονας από κερί.

Εξέπνεε λεβάντα και εξωφρενική γαλήνη.

Αηδιαστικό.

Πώς τολμάει να παραμένει άθικτο στο δικό μου δωμάτιο;

Το μισώ επειδή δεν ξέρει να πονάει.

Όπως μισώ τον σφυγμό που επιμένει κάτω από το δέρμα μου.

Άνοιξα τρύπες στην απαλή, αρωματική του σάρκα.

Του τάισα πυρωμένη πίσσα.

Φύτεψα ένα μικρό δάσος από νεκρά τσιγάρα στο λιωμένο του κεφάλι,

μέχρι που η λεβάντα άρχισε να βήχει καπνό

και το άρωμα έγινε ιδρώτας νεκροτομείου.

Το τέλειο αντικείμενο είναι τώρα ένα νεκροταφείο στάχτης.

Ένα ακρωτηριασμένο τασάκι που δακρύζει βρώμικο κερί.

Το κοιτάζω να ασχημονεί. Το χαϊδεύω με τα λερωμένα μου νύχια.

Επιτέλους, καταστράφηκε.

Επιτέλους, μου μοιάζει.

Κατακρεούργησα τον καθαρό του αέρα,

για να αντέξω τη σαπίλα που καταπίνω κάθε πρωί μπροστά στον καθρέφτη.

[clairdelune111]

Οδηγίες για να Γίνεις Καπνός

Ξεχάρβαλωσα όλα τα ρολόγια της πόλης

και έκρυψα τους δείκτες τους κάτω από το δέρμα μου.

Νόμιζα πως αν καταπιώ τον χρόνο, θα σταματήσει να με προσπερνά,

μα τώρα το σώμα μου είναι ένας τεράστιος, κουρδιστός μηχανισμός

που τρίζει έτοιμος να διαλυθεί, ικετεύοντας να ξεκουρδιστεί.

Κουβαλάω έναν πελώριο, άδειο καθεδρικό ναό στους ώμους μου

και παλεύω με τα δόντια να τον χωρέσω σε ένα σπιρτόκουτο.

Παρακαλάω τον εαυτό μου να γίνει λιγότερος.

Να γίνω η σκουριά σε κάτι εγκαταλελειμμένες ράγες στο σκοτάδι,

ένα παράσιτο σε ένα ραδιόφωνο που κανείς δεν ανοίγει,

μια συχνότητα που χάθηκε αθόρυβα κάπου ανάμεσα στους σταθμούς.

Έσκαψα με τα νύχια τον αέρα ψάχνοντας μια πόρτα,

έστω μια κλειδαρότρυπα για να ξεφύγει η ασφυξία.

Αλλά το δωμάτιο είναι ένα τέλειο, αεροστεγές κουτί.

Κι αυτός ο ήχος… Ένα βαρύ, χαλασμένο πλήκτρο από πιάνο

που πατιέται ξανά και ξανά μέσα στον λαιμό μου,

χτυπώντας με μανία πάνω σε μια κομμένη χορδή,

δονώντας το κενό χωρίς να βγάζει την παραμικρή μελωδία.

Ψάχνω στο σκοτάδι ένα καλώδιο να συνδεθώ,

έστω ένα βραχυκύκλωμα για να θυμηθώ πώς είναι να γειώνεσαι.

Μα η σιωπή εδώ μέσα έχει πλέξει χοντρό ιστό.

Η λήθη ήρθε και κάθισε στην πολυθρόνα απέναντι.

Φόρεσε τα δικά μου στρογγυλά γυαλιά,

ακούμπησε το πηγούνι της στα δικά μου, κουρασμένα χέρια,

και παρακολουθεί την αυλαία να πέφτει σε ένα εντελώς άδειο θέατρο,

χωρίς να κάνει τον κόπο να χειροκροτήσει.

[clairdelune111]

Η Γεωμετρία της Απουσίας

Το στέρνο μου , ένα δωμάτιο δίχως πόρτες,

όπου το κενό κάθεται στο κέντρο και μετράει τους παλμούς μου,

σαν να είναι ξένα νομίσματα σε μια αγορά που έχει πια κλείσει.

Η βροχή δεν καθαρίζει τίποτα

είναι υγρό τσιμέντο που στεγνώνει πάνω στα ρούχα μου,

ενώ ο ήλιος, αυτός ο αδίστακτος εισβολέας,

σχίζει τα σύννεφα μόνο για να δείξει τη σκόνη που αιωρείται,

τη δική μου σκόνη, που κάποτε ήταν κύτταρα.

Δεν περιμένω το ουράνιο τόξο.

Είναι μόνο η αντανάκλαση μιας ψευδαίσθησης,

ένα κλείσιμο του ματιού από έναν κόσμο που αποσυντίθεται.

Θέλω να γίνω αυλή·

όχι όμως κήπος που ανθίζει,

αλλά το μπετόν που έχει ραγίσει από την παγωνιά,

το χώμα που δεν θυμάται πια τη βροχή.

Κάθε κύτταρο είναι μια φυλακή που καταρρέει,

ένας μικρός στρατός που λιποτάκτησε.

Και το κενό, σφιχτά αγκαλιά,

δεν ψιθυρίζει πια.

Απλώς περιμένει να γίνει ο ήχος του τίποτα,

εκεί όπου ούτε ο ήλιος, ούτε η βροχή,

δεν μπορούν να φτάσουν να με πληγώσουν ξανά.

Στην απόλυτη ακινησία της αυλής,

δεν υπάρχει αύριο.

Υπάρχει μόνο η σιωπή που εισπνέει το σκοτάδι

και ξεχνάει να το βγάλει.

[clairdelune111]

[clairdelune111]

Το γατάκι μας έμαθε να παίζει πιάνο. Τα όνειρά σου πότε;

[clairdelune111]

Φως χωρίς χρώμα

Σαράντα ήλιοι μέσα του,

δεκαεννιά νύχτες μέσα μου.

Συναντηθήκαμε σε ένα κενό που δεν υπήρχε,

και τα σώματά μας δεν ήταν σώματα,

μα φως και σκιά που προσπαθούσαν να μιλήσουν.

Οι λέξεις του πέφτουν σαν βροχή μέσα σε ηφαίστειο,

και εγώ στέκομαι σαν απόσταση που καίει.

Το σκοτάδι του γελάει απαλά

όπως γελάει το μέλλον όταν το κοιτάς χωρίς να το καταλαβαίνεις.

Κι όμως, μέσα σ’ αυτό το χάος,

μια σπίθα δική μας ανασαίνει

σαν να ξέρουμε,

χωρίς να το λέμε,

ότι το πριν και το μετά

είναι μόνο μια λεπτή γραμμή φωτός

που ενώνει δύο κόσμους που δεν θα συναντιόνταν ποτέ.

Κι όταν όλα λιώνουν,

οι αριθμοί μας γλιστρούν σαν νερό,

και μένει μόνο η σύνδεση:

ένα φως που τρέμει μέσα στο στήθος μου,

μια σιωπή που γεμίζει με εσένα,

ένα κενό που πονάει και γελά ταυτόχρονα,

σαν να ανασαίνουμε μέσα στον ίδιο ήλιο.

[clairdelune111]

Η μοναξιά μας.

Μόνη η μοναξιά μου,

όπως κι η ψυχή μου·

δεν γεννήθηκε για να γεμίσει,

μα για να τεντώνεται άδεια

ως τα όρια του κόσμου.

Μεγάλη η μοναξιά της,

κι η χαρά της τόσο μικρή,

που χάνεται σαν ψίχουλο

στην άβυσσο του στόματός της.

Δεν ξέρω τι απέμεινε —

ίσως μια σκιά αγάπης για τη φύση,

ένα θραύσμα αγάπης

για την ίδια την αγάπη.

Μα κι αυτά φθείρονται,

όπως τα χρώματα στη βροχή·

μένει μονάχα η ηχώ

μιας καρδιάς που δεν σταμάτησε

να ζητά να ακουστεί.

[clairdelune111]

Μορφή μου

Μορφή μου πλασματική

Μορφή μου κλαψιάρικη

Γιατί τολμησες

Να μοιάζεις λίγο παραπάνω με μορφή;

Μορφή μου σε ρωτάνε γιατί μοιάζεις με μορφή

Επειδή ξεχασαν οι ίδιες οι μορφές ότι είναι και αυτές μορφές

Μορφή μου γιατί θέλεις να σε μικρυνεις

Μορφή μου γιατί δεν βλέπεις τον ωκεανό που δεν φοβάται το μήκος της

Μορφή μου γιατί δεν είσαι Ωκεανος;

Μορφή μου οι σχιζοφρενεις αν βλέπουν μορφές ίσως βλέπουν απλά τον εαυτό τους.

Μορφή μου αν μια μέρα σε κοιτάξεις στον καθρέφτη φρόντισε να χαμογελάσεις

Μέχρι τότε μείνε πίσω από τον καθρέφτη και συνέχισε να τον μαστιγωνεις

[clairdelune111]

✨ Αναζητούνται συγγραφικές ψυχές ✨

Σκέφτομαι να φτιάξω/συμμετάσχω σε ένα ομαδικό σάιτ όπου μπορούμε να γράφουμε ποίηση ή λογοτεχνικά κείμενα (μικρά ή μεγάλα, δεν έχει σημασία).

Αν γράφεις και σε ενδιαφέρει, ή αν ξέρεις ήδη κάποια τέτοια κοινότητα/ομάδα που ψάχνει μέλη, στείλε μου μήνυμα! Θα ήταν ωραίο να μαζευτούμε άτομα που αγαπάμε τη γραφή και να χτίσουμε κάτι όμορφο μαζί.

[clairdelune111]

Στα μάτια του Άτλα

Το λούτρινο που μου ’φερες για δώρο,

έγινε παρηγόρια μεγάλη.

Ζεστή αγκαλιά, γλυκό, μικρό μαξιλάρι

να κρατά τα καυτά μου δάκρυα.

Ο όμορφος αντικαταστάτης σου,

στη θέση που έλειψες, ήρθε.

Μια νύχτα, εκείνη την Κυριακή,

τον πήρα στην αγκαλιά μου.

Πήγα σε μια γωνιά του σπιτιού

και κράτησα στα στήθη μου

αυτό το μικρό λούτρινο

που με αγάπη μου χάρισες.

Έκλαψα.

Έκλαψα πάνω στα μάτια του

και ένιωσα,

πως έκανα κάτι σωστό.

Ήλπιζα,

πως εκείνες οι στιγμές

που έμεινα επιτέλους

με το συναίσθημά μου,

χωρίς να το κρύψω,

θα φτάσουν ως εσένα.

Ότι — δια μαγείας — θα νιώσεις

πως η ύπαρξή σου μου είναι στήριγμα,

είναι κάτι πολύτιμο.

Αν όχι σανίδα σωτηρίας,

τότε μια αγκαλιά

για να μην πεθάνω.

Σε ευχαριστώ.

[clairdelune111]

Ύμνος Καλοκαιρινού Ονείρου

Κάθε νύχτα μοσχοβολά υγρασία,

κι εγώ κρατώ πνοή δροσερή,

για να δεχθώ το φως που ταξιδεύει,

σαν απαλό αεράκι απ’ την αυγή.

Σιωπές χτίζουν γέφυρες φωτεινές,

λόγια χαμένα σε θάλασσες μακρινές,

παραδέρνουν ανάμεσα σε όνειρα και σιωπές,

σαν να ψάχνουν χάδι ζεστό, ν’ αγκαλιάσει ψυχές.

Ονειρεύομαι στιγμές που δεν ήρθαν,

το βλέμμα σου, αστέρι που τρεμοπαίζει,

μα φοβάμαι να πιστέψω πως είμαι μόνο όνειρο,

που σβήνει στο χάδι που αργά σβήνει.

Κάθε αγκαλιά που δεν έκλεισε,

γίνεται αέρας που χαϊδεύει δέρμα,

υπόσχεση που ζητά να γίνει φως,

τραγούδι που ψιθυρίζει μέσα στη γη, στο χώμα.

Κι αν με ρωτήσεις πότε θα ‘ρθει η ώρα,

θα σου πω — όταν αγαπήσω τα θραύσματα,

όταν τα κομμάτια γίνουν καλοκαιρινά φώτα,

και το σκοτάδι γίνει φως απ’ τα βάθη.

Μέχρι τότε κρατώ την ανάσα μου,

περιμένοντας σαν θάλασσα στα βάθη,

που κυματίζει και ψάχνει την ακτή,

με καρδιά γεμάτη απ’ όνειρα και πάθη.

[clairdelune111]

κανείς δεν το διαβάζει αλλά όλα γράφονται

το φως έλιωσε στα δάχτυλά μου,

παράτησα το βλέμμα σου στο ψυγείο,

μετά κοιμήθηκα.

ένας ήλιος έτρεχε στους τοίχους,

έγραφες με πορτοκαλί κουμπιά

την αλήθεια σου

πάνω σε καρπούς από νερό.

φύσηξα τη λέξη «μαζί»

και μου γύρισε «μισή».

κρύφτηκα σε ένα φλιτζάνι

που δεν τελείωνε.

μέσα είχε σένα

και ένα ψίχουλο τύχη.

τα σύννεφα πήγαν για μπάνιο

χωρίς να με καλέσουν.

έκτοτε

φοράω τη σιωπή σου σαν καπέλο.

στο πάτωμα κάτι ανάσαινε.

δεν ξέρω αν ήταν η ανάμνηση

ή εγώ.

(σου άφησα τη λέξη μου στο τραπέζι.

μην τη φας.

έχει ακόμα εμένα μέσα.)

[clairdelune111]

Το σκλαβωμένο ελεύθερο πνεύμα της.

Μου μίλησε απαλά.

Σαν να ήθελε να προστατέψει κάτι.

Αλλά όχι εμένα.

Η φωνή της φορούσε μεταξωτό ύφος.

Μουρμούριζε για ισορροπίες, για όρια,

για το μέτρο,

αυτό το ευγενικό κλουβί

που φτιάχνουν οι άνθρωποι για να μην τους τρομάζουν οι ανάγκες.

Και μέσα μου κάτι τρεμόπαιξε.

Σαν κερί που παλεύει με τον αέρα.

Γιατί δεν ήξερε ότι εγώ

δεν γεννήθηκα για "λίγο".

Ότι μέσα μου ζει μια θάλασσα,

κι όταν δεν χωράω, δεν φταίει η θάλασσα,

φταίνε οι φράχτες.

Μα ένιωσα πάλι ενοχή.

Σαν παιδί που έσπασε ποτήρι

και το μάζεψε πριν το δει κανείς.

Μόνο που το ποτήρι είναι εγώ.

Σπασμένη, κοφτερή,

που φοβάμαι μη ματώσω όποιον με πλησιάσει.

Δεν είπα τίποτα.

Μόνο μια φράση, σαν χέρι που τραβιέται πίσω:

«Δεν θα συνεχίσω αυτή τη συζήτηση.»

Μα μέσα μου…

συνέχισε.

Έκανε γύρους.

Έψαχνε χώρο να ξαπλώσει

το παράξενο βάρος του να νιώθεις λάθος

χωρίς να ξέρεις τι έκανες.

Και ήρθε η νύχτα,

να με τυλίξει σφιχτά με την ερώτηση:

«Μήπως εγώ είμαι το πρόβλημα;»

Μα ύστερα σκέφτηκα…

ίσως το πρόβλημα είναι πως γεννήθηκα φλόγα

και όλοι γύρω μου φοβούνται τη φωτιά.

Και με λένε υπερβολή

μόνο και μόνο επειδή καίω.

[atrapos]

Εσύ θα κάθεσαι κι εγώ θα σε κοιτάω.

Τι σημασία έχει τι θα πω αν πρώτα δεν σου δείξω;

[clairdelune111]

Δεν με άγγιξε. Κι όμως, με σημάδεψε για πάντα.

Το καλοκαίρι του 2019 ήμουν 12 χρονών. Είχα πάει στο σπίτι μιας φίλης μου που ήταν 13. Έμενε κοντά στο δικό μου. Ήμασταν στο δωμάτιό της όταν η μητέρα της της ζήτησε να μαζέψει τα ρούχα από τη βεράντα. Την ακολούθησα. Εκείνη τα μάζευε κι εγώ απλώς έκανα παρέα, περπατώντας πάνω-κάτω στη βεράντα.

Και τότε, από τη δεξιά πλευρά, κοίταξα προς το διπλανό σπίτι. Στον κάτω όροφο.

Είδα έναν άντρα.

Μας κοιτούσε. Και αυνανιζόταν.

Αυτό που έβλεπα δεν το χωρούσε το μυαλό μου, αλλά ήξερα τι ήταν.

Ήξερα ότι ήταν λάθος, χυδαίο, αρρωστημένο.

Ήξερα ότι έπρεπε να μη συμβαίνει, κι όμως συνέβαινε μπροστά στα μάτια μου.

Ήταν η πρώτη φορά που βρέθηκα αντιμέτωπη με τον χώρο του σεξ.

Και μπήκα μέσα του με τον χειρότερο, πιο βρώμικο τρόπο.

Ένιωσα αηδία. Όχι μόνο για εκείνον, αλλά και για εμένα.

Για την ύπαρξή μου. Για το σώμα μου. Για το γεγονός ότι ήμουν εκεί.

Στο λάθος σημείο, τη λάθος στιγμή, με τον πιο λάθος άνθρωπο.

Ήταν σαν να με είχε χρησιμοποιήσει, χωρίς να με αγγίξει.

Κι όμως, ένιωσα βιασμένη — όχι σωματικά, αλλά υπαρξιακά.

Δεν ήμουν πια παιδί. Δεν ήμουν ασφαλής. Δεν ήμουν δική μου.

Η φίλη μου μου είχε εκμυστηρευτεί νωρίτερα ότι της το είχε ξανακάνει.

Στο ίδιο σημείο. Ίσως να μας περίμενε.

Εκείνη τη μέρα, η “ικανοποίησή” του ήταν διπλή. Δύο ανήλικα κορίτσια.

Πέρασαν επτά χρόνια από τότε.

Αλλά το σώμα μου δεν το ξέχασε. Ο τρόμος δεν πέρασε.

Πριν λίγο καιρό, τον ξαναείδα.

Περπατούσε στον δρόμο. Σαν να μη συνέβη τίποτα.

Για εκείνον, ίσως να μη συνέβη. Για μένα όμως συνέβη. Και συνεχίζει να συμβαίνει μέσα μου, κάθε φορά που πλησιάζει κάποιος άνδρας, κάθε φορά που το σεξ εμφανίζεται ως πιθανότητα, ως σκέψη, ως εικόνα.

Δεν έχω καμία επιθυμία γι' αυτό. Μόνο φόβο.

Το σώμα μου δεν νιώθει ασφαλές, γιατί η πρώτη του επαφή με την έννοια του σεξ έγινε με τη μορφή απειλής.

Ο αυνανισμός του, το βλέμμα του, η χρήση μας για τη δική του ευχαρίστηση, έγιναν τραύμα που δεν μου επιτρέπει να συνδεθώ με το σώμα μου χωρίς να φοβάμαι.

Δεν με άγγιξε.

Αλλά με καταπάτησε.

Ακόμα και σήμερα, όταν τον βλέπω, η ψυχή μου παγώνει.

Σα να γύρισα πίσω στο 2019. Σα να είμαι πάλι 12, στο ίδιο μπαλκόνι, φυλακισμένη στο βλέμμα του.

Γράφω αυτό το κείμενο γιατί δεν μπορώ να το κουβαλάω άλλο σιωπηλά.

Γιατί η σιωπή δεν προστατεύει.

Μόνο πνίγει.

Ps. : η υπόθεση έχει ακολουθήσει την "νομική οδό" και έχει ολοκληρωθεί (είναι με αναστολή, έξω. Τόσο έξω, που σήμερα τον είδα.)

[clairdelune111]

Το έχετε ξανά δει, ξανά δείτε το.

Το φως μπαίνει ντροπαλά απ’ το άνοιγμα. Δεν είναι χαρά ούτε λύπη – είναι κάτι άλλο, πιο βαθύ. Ένα "ανάμεσα", μια αγκαλιά που δεν ξέρεις αν σε ζεσταίνει ή σε λιώνει.

Ίσως στέκεσαι εκεί, κάπου ανάμεσα σε αυτό που ήσουν και αυτό που δεν ξέρεις αν θέλεις να γίνεις. Η πόρτα ανοιχτή, η κουρτίνα διάφανη – όλα είναι ημιτελή. Κι εσύ, ένα βλέμμα ακίνητο μέσα σε μια μέρα που δεν αποφάσισε αν θα γίνει νύχτα ή ελπίδα.

Το τραπέζι με τα ποτήρια, οι καρέκλες άδειες στο μπαλκόνι. Κάποιος ήταν εδώ ή κάποιος λείπει για πάντα;

Ο ήλιος χαμηλώνει. Όχι γιατί κουράστηκε, αλλά γιατί έτσι γίνεται. Κι εσύ, κουρασμένος ή απλώς παρών. Ίσως θες να φύγεις, ίσως θες να μείνεις λίγο ακόμα. Μια σταγόνα ύπαρξης μέσα στο μεγάλο, αχανές "δεν ξέρω".

Δεν είναι λύπη αυτό που νιώθεις. Είναι η σιωπή που σου μιλά για όλα όσα δεν ειπώθηκαν. Η ομορφιά που πονά γιατί δεν κρατά. Η βεβαιότητα πως κάτι πέρασε – και δεν ξέρεις αν το έχασες ή το απέκτησες.

Εκείνη η στιγμή πριν νυχτώσει, που τίποτα δεν υπόσχεται και τίποτα δεν απειλεί. Μονάχα υπάρχει. Όπως κι εσύ.

[clairdelune111]

Σκότος.

Σε δημόσια τουαλέτα κάποιοι επισφραγίζουν το πάθος τους και'γω την ανεπάρκεια μου.