"Using you imagination, create a portrait of your city or town in which everything that you encounter is magical, exaggerated, or slightly altered from reality. Use whatever documentation method you prefer."
Desondanks dat ik graag alle opdrachten in het Engels doe, heb ik besloten om deze in het Nederlands te doen. Ik heb door het boek How To Be An Explorer Of The World gebladerd en opdrachten doorgelezen totdat ik bij deze kwam. Mijn herinneringen werden geprikkeld en even stond ik stil bij een stuk tekst die ik heb geschreven toen ik 18 jaar oud was. In die tijden schreef ik nog vaak. Stukken teksten kwamen uit mijn pen, allemaal over mijn leven. Het was een manier om met demonen in mijn hoofd en spoken die me achtervolgden mee om te gaan. In mijn hoofd had ik een map gecreëerd, zonder legenda en misschien wel een gevaar om in rond te wanen, maar het was mijn map. En eigenlijk ook mijn leven.
Omdat ik nog steeds trots ben op het stukje tekst dat ik heb geschreven, wil ik het graag met jullie delen. Wellicht verruimt het je blik en leer je me beter kennen, en wellicht ook niet. In het boek stond dat ik alle opdrachten kon interpreteren zoals ik zelf wilde en dat regels gebroken en gemaakt mochten worden, dus bij deze deel ik mijn tekst en zal ik het proberen om het aan te vullen met een nieuwe update. Het is immers als drie jaar geleden sinds ik dat stukje tekst heb geschreven, en in die drie jaar is er meer dan genoeg gebeurd in de map van mijn leven.
De map van mijn leven.
Het voelt net aan alsof alles dat ik aanraak in goud begint te veranderen terwijl ik eerst altijd bezig was met het opbouwen van een troon, gemaakt van niks meer dan modder en vergif. Er zijn bijna achttien jaren verstreken en tegenslag is een van mijn dierbaarste vrienden geweest, de enige vriend waarop ik heb kunnen bouwen en waarbij mijn verwachtingen allemaal waar zijn gekomen. Ik omhels de tijden van wanhoop en verdriet, en ik kus de herinneringen van pijn en eenzaamheid. Op de map van mijn leven staan onafgemaakte steden en verbroken wegen. Platgebrande dorpjes en talloze omwegen. Geen wonder dat ik me soms zo verdwaald voel in mijn eigen structuur. Mijn gevoelens zijn opgeborgen in een kluis dat zich bevindt in een fort, omsingeld door dikke muren. Ik heb mijn hart maar geblinddoekt totdat ik mijn zelfgebouwde muren heb gebroken. Zo nu en dan bezoek ik het dorpje vernoemd naar liefde en ik hoef alleen maar een bruggetje te bewandelen om het dorp 'Haat' te bezoeken. Maar waar ik ook kom, het heeft allemaal dezelfde sfeer. De vertrouwde geur van sigaretten hangt om me heen en zo nu en dan stap je in een plasje van witte wijn. Treurwilgen groeien op de plekken waar verloren liefde heeft gestaan, ter nagedachtenis. Het zijn de fijnste plekken om even stil bij te staan en waar ik de mooie tijden voor de zoveelste keer herbeleef. Voor de mooiste tijden maar ook de lugubere tijden van mijn leven zijn hele steden gebouwd. De ene van perfect marmer en de ander is gelijkgemaakt met de grond waar het op gebouwd is.
Er heersen koninkrijken die sterk aanwezig zijn maar alsnog nederig overkomen, met een bescheiden lijst erom heen. Maar het grootste element dat heerst is verandering, constante verandering. Steden worden herbouwd en een tel daarna afgebroken. Bossen worden afgebrand en het laatste smeulend stukje struik wordt geblust door de regen. De grootste veranderingen zijn het meest zichtbaar maar de kleinste aanpassingen gaan niet onopgemerkt voorbij. Nieuwe gordijnen worden opgehangen en glazen worden omgestoten. Al is dit de map van mijn leven, ik heb het niet altijd voor het zeggen. Sommige zaken zijn onomkeerbaar en niet ieder glas dat valt kan ik opvangen. Des te meer mijn map uitbreidt, des te meer er kans is op pijn en leed. Maar er is ook een keerzijde.. Geluk en vreugde zal vaker verschijnen wanneer het verdiend is. Al worden mijn wetten gehandhaafd in deze map, regels zijn er om gebroken te worden. En de ongeschreven regels moeten niet vergeten worden. Het staat nergens maar toch wordt er naar gehandeld, het hoort vrijblijvend te blijven.
Door een ander perspectief dan de mijne, zal dit map chaotisch ogen. Wegen kruisen elkaar talloze keren en de onafgemaakte steden bewijzen dat er ongedane zaken zijn. De ene stad is nog in renovatie, als gevolg van een conflict. En de andere stad staat op wankelende poten, heen en weer schuddend door de wind. Een vreemdeling zou me voor gek verklaren, door de chaos die in mijn leven speelt. Maar alleen ikzelf kan begrijpen waarom ik nog sta, waarom ik nog orde kan zien in mijn eigen chaos.
Drie jaar later, mijn map is gegroeid. Mijn map is uitgebreid en de horizon reikt ver. De stad die nooit sliep is omgebouwd tot een arbeidersdorp. Er wordt hard gewerkt voor het brood dat op tafel wordt gezet. Er is beweging in de map, ramen zijn opengeslagen en de gordijnen wapperen vrolijk in de wind. Kersenbloesem danst mee met de wind en appetijtelijke geuren lokken je mee. Zelfs de treurwilgen dansen.
De chaos is er nog steeds. Een paar omgevallen glazen van toen zijn nog steeds niet opgeruimd, er smeult nog ergens vuur in het ondergrondse. Ergens in verloren huizen druppelen nog kranen als tranen, en niemand merkt het op om het dicht te draaien. Maar zelfs in de verlaten huizen schijnt er zonlicht door de ruiten. De seizoenen zijn veranderd, het is hier warmer en je hoort gelach in de verte. Ze zeggen dat er vloeibaar geluk wordt geschonken in de stad 'Liefde', dat je hart er sneller gaat kloppen, dat je voor heel even geen leegte voelt. Desondanks dat de stad niet erg groot is, je voelt je alsof je er voor eeuwig kan wanen. De stad die ooit onbewoonbaar is verklaard, sprankelt van het leven.