Pauwi ako ng Glendale mula UCLA. Normally, sinusundo ako ng Daddy ko pero nung araw na yun tinatamad sya kaya nagbus nalang ako. As usual, I took my sweet ass time in packing and gathering my essentials kahit alam ko na weekend lang naman ako magstay so no need to pack heavy.
Malayo kasi yung stop ng specific bus ko mula sa dorm ko kaya medyo matagal din ang lakad. Mula sa malayo, nakita ko nang paparating yung bus pero tumigil ito across the street dahil sa red light. Kahit nakatigil sya sa red light, naiisip ko na sa layo ko at sa bagal ko maglakad, hindi ko na aabutan yung bus. Hindi ko na rin sinubukan tumakbo talagang nagsurrender na ako at tinanggap na kailangan ko mag-antay for the next bus…
You must understand my frustration with myself at that point. Hindi ito isolated case. Ilang beses ko nang namiss ang bus ko by matter of minutes, minsan seconds pa nga. As in, kitang-kita ko na, nawala pa. And every time this happens, I can’t help but be frustrated with myself and think “kung one minute early lang sana ako… Kung binilisan ko lang maglakad sana kahit kaunti, naabutan ko sana yung bus.”
At tuwing nangyayari ito, lagi kong naiisip kung paano karamihan din ng pangyayari sa buhay parang antayan ng bus. Yung bus parang mga opportunity sa buhay. Minsan para bang abot-kamay mo na pero kung hindi mo bilisan maglakad mamimiss mo yung opportunity. Sure, kagaya ng bus, there will be another opportunity to come PERO ang bus consistent at guaranteed ang dating (antay ka lang ng ilang minuto), ang opportunities hindi mo alam kung kailan ulit dadating. Yung bus para ding love yan. Minsan kitang-kita mo na. Habang papalapit ka, na-iimagine mo na yung journey nyo together. Parang alam mo na na ito na nga ang bus na para sa iyo pero sa huli, wrong timing ka naman. Napag-iwanan ka ng bus kasi mabagal ka, torpe, natatakot, distracted o baka may nauna nang sumakay sayo.
…pero isang himala, matagal yung red light at biro mo, NAABUTAN KO PA YUNG BUS! First time lang nangyari sakin ito at sobrang naswerte lang talaga. Pakiramdam ko tumama ako sa Lotto! Habang nakasakay ako sa bus, naisip ko “this is where I am supposed to be. This is where God meant for me to be.” Everything happens for a reason. Some opportunities/person may be meant to be in your life or not… but trust, that you are were you are suppose to be.
s-u-f-j-a-n-s-t-e-v-e-n-s
andulkaphoto
vaporwave
2087
