[OS] Valentine Cartoon Book [UpXX]
Talk : หนูมุนเคยกล่าวไว้... เราจำได้....
หลังเลิกเรียนก็ไปร้านเช่าการ์ตูน
ในคาบเรียนก็แอบอ่านการ์ตูน
กลับบ้านก็อ่านการ์ตูน ทั้งหนังสือการ์ตูน ทั้งการ์ตูนในเน็ต
ผ่านร้านหนังสือก็หยิบหนังสือการ์ตูนมาอ่าน
เคยมีคนถามผมว่า ชีวิตนี้ผมจะมีแฟนไหม?
ใครก็ได้ที่ทำให้ผมเลิกมองแต่ตัวหนังสือในการ์ตูน แล้วหันมามองหน้าเขาแทน...
แค่นั้นแหละครับ ที่ผมต้องการ...
“อาทิตย์หน้าก็วาเลนไทน์แล้วนี่นา” เสียงบ่นงุ้งงิ้งของเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ตรงข้ามไม่ได้ทำให้ผมสนใจอะไรมาก
ถ้าเป็นเมื่อก่อนตอนที่พี่แดฮยอนหรือพี่ฮิมชานอยู่ ผมคงถูกเรียกตัวให้ไปซ้อมเบสเพื่อเล่นดนตรีในโรงอาหารกับพวกพี่ๆ เขาแน่ๆ
แต่เพราะพวกพี่เขาจบกันไปหมดแล้ว พี่แดฮยอนก็ไม่ได้ต่อม.ปลาย แต่ไปเรียนช่างแทน ผมเลยแทบจะไม่ได้เบสเลย..
ใครๆ ก็บอกว่าผมเป็นคนมีพรสวรรค์ ถ้าได้ลองทำอะไร หรือฝึกอะไรแล้ว ไม่ว่ายังไงก็รุ่ง
มันก็อยู่ที่ผมอีกนั่นแหละว่าจะเอารึเปล่า...
ผมซ่อมคอมได้ เพราะ ผมชอบอ่านการ์ตูนในคอม แล้วคอมที่บ้านก็พังบ่อยเหลือเกิน ผมเลยศึกษาวิธีซ่อมคอมเพื่อไม่ให้มันเสียระหว่างที่ผมกำลังอ่านการ์ตูนหรือดูการ์ตูน จนตอนนี้คอมบ้านใครพัง แม่ผมก็ส่งผมไปทุกที
ผมเล่นเบสเป็น เพราะตอนนั้นพี่ๆ ไม่รู้จักใครในโรงเรียนที่เล่นเบสเป็น เลยเอาผมมาฝึกเบสเพื่อใช้ผมโชว์ในงานโรงเรียน โดยให้ค่าจ้างเป็นหนังสือการ์ตูนที่ผมหาอ่านมานานแบบครบชุด ผมเลยเล่นเบสเป็นไปโดยปริยาย...
แต่การ์ตูนเรื่องนั้น ผมขอบอกเลยว่ามันไม่สนุกสมกับที่ผมอยากอ่านเลยสักนิด...
ผมเป็นคนเรียนดี... เพราะคุณพ่อคุณแม่ของผมมักจะให้รางวัลเวลาที่ผมสอบได้คะแนนดี เป็นการพาผมไปซื้อการ์ตูนกี่เล่มก็ได้หลังได้รับผลสอบ
ก็นั่นแหละทั้งหมดมันก็มาจากการ์ตูนทั้งนั้น
“เฮ่ย.. ออดดังแล้วกลับบ้านกัน” ผมพยักหน้าแล้วเก็บหนังสือการ์ตูนเข้ากระเป๋า มองหน้าจุนฮงเพื่อนสนิทที่ตอนนี้เก็บของเรียบร้อยหมดแล้ว
ผมกับจุนฮงกลับบ้านพร้อมกันทุกวันเพราะบ้านอยู่ทางเดียวกัน ห่างกันแค่ซอยเดียว เลยค่อนข้างสนิทกัน
“เดี๋ยวแวะร้านการ์ตูนแป๊บนึงได้ป่ะ” ผมบอกอย่างนั้นและจุนฮงก็พยักหน้า ผมเดินไปที่ร้านเช่าการ์ตูน คืนการ์ตูนที่อ่านจบไปแล้วและเลือกการ์ตูนที่จะอ่านต่อ
ออกมาจากร้านก็เจออีกคนรออยู่หน้าร้านการ์ตูน
จุนฮงถามผม ผมเลิกคิ้ว แล้วคิดพักหนึ่งก่อนจะพยักหน้า...
วันนี้เป็นวันศุกร์... ริมแม่น้ำใกล้บ้านของพวกผมมักจะมีถนนคนเดิน กลุ่มของจุนฮงจะมีกลุ่มเต้นอยู่กลุ่มหนึ่ง จะมาเต้นเปิดหมวกกันทุกวันศุกร์ ผมก็ติดไปด้วยทุกที... ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าไปทำไม...
แล้วสิ่งที่ตามมาคือ... ทุกคนชอบ...
“ว่าไงจงออบ คิดว่าวันนี้จะไม่มาซะแล้ว” พี่ยูควอนยิ้มจนตาหยีให้ผม ผมยิ้มกลับ พี่เขากอดคอผมแล้วชวนคุยเรื่องโน้นเรื่องนี้
เขาเป็นคนที่คุยได้ทุกเรื่องกับผม ทั้งเรื่องเรียน เรื่องเต้น และเรื่องการ์ตูน ผมคุยกับเขาไม่เบื่อเลย พี่เขาเป็นคนอัธยาศัยดี ยิ้มเก่ง แถมเป็นคนดีอีกต่างหาก...
“ชอบพี่ยูควอนหรอ?” ผมเงยหน้าขึ้นจากหนังสือการ์ตูน ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่พี่ยูควอนไลน์มาหาผม
“เห็นคุยกับเขาเยอะไง” ผมก้มลงมองลงไปในไลน์
‘ทำอะไรอยู่เอ่ย น้องชายยย????’
ผมเงยหน้ามองจุนฮงที่ส่งสายตาจริงจังมาให้ผม
วันนี้การ์ตูนเรื่องโปรดของผมอัพตอนใหม่...
ผมควรกลับบ้านมาดู และอ่านใช่ไหม?
“แม่ยังไม่ได้ไปจ่ายค่าอินเตอร์เน็ตเลยน่ะ จงออบ”
“.......................”
“ไว้อาทิตย์หน้าแม่จะไปจ่ายนะ อาทิตย์นี้แม่ไม่ว่างจริงๆ จงออบไปใช้เน็ตที่ร้านข้างๆ ร้านคุณยูก่อนได้ไหมจ๊ะ?” ผมเป็นคนไม่เถียงพ่อหรือแม่ เพราะฉะนั้น... ผมก็แค่รับเงินจากคุณแม่มา พูดขอบคุณท่านและตรงไปอินเตอร์เน็ตคาเฟ่ข้างๆ ร้านกาแฟที่แม่ผมมาประจำ
เดินไปซื้อโกโก้ปั่นสักแก้วในร้าน Only Yoo ก่อนจะไปที่ร้านอินเตอร์เน็ต เพราะร้านข้างๆ ก็ไม่ได้ห้ามให้นำน้ำจากร้าน only yoo มาดื่ม อืม... สองร้านอาจจะมีหุ้นส่วนกันมั้งครับ...
ผมนั่งตรงโต๊ะข้างๆ กับโต๊ะคนเก็บเงิน ข้างๆ ที่ผมยังว่างอยู่ ผมก็เปิดคอม เข้าเว็บการ์ตูนไล่อ่านแต่หน้าอย่างใจเย็น จนจบ...
แน่นอนว่าเรื่องนี้ทำให้ผมประทับใจจริงๆ
เห็นว่าเวลายังเหลืออีกมากเลยหาอีกเรื่องที่อ่านค้างไว้มาอ่านต่อ
ตอนแรกก็สนุกอยู่หรอก... แต่มีช่วงหนึ่งไปอ่านรีวิวตอนจบ... ใครๆ ก็บอกว่าห่วย อย่าอ่าน แต่ก้นั่นแหละ อยากรู้จริงๆ ว่ามันห่วยยังไง...
และอย่างว่า... ตัดจบแบบรู้เลยว่าโดนตัด
ว่าแล้วก็หาอย่างอื่นอ่านต่อ และอยู่ๆ ก็มีคนมานั่งข้างๆ โต๊ะที่มันว่างอยู่ ผมหันไปมองแวบหนึ่ง
เขาหันมายิ้มบางๆให้ผม....
แล้วทำไมผมถึงไม่กล้ายิ้มตอบกลับเขานะ...
เขาดูน่ารักมากเลย.. ทั้งที่เป็นผู้ชาย...
แอบเหลือบมองอีกครั้ง ผ้ากันเปื้อนเป็นของร้านที่ผมพิ่งไปซื้อโกโก้มา....
อยู่ในผ้ากันเปื้อนและตั้งใจหาอะไรซักอย่างอยู่แบบนี้...
ยกนิ้วขึ้นมากัดอย่างครุ่นคิดแบบนี้...
เขาทำให้ผมที่หาการ์ตูนอ่านอยู่ ถึงกับอ่านอะไรไม่รู้เรื่อง แต่ก็เอาเงินไปจ่ายค่าชั่วโมงเน็ตเพิ่มเพื่อหั้วเองได้นั่งอยู่ข้างๆ เขาต่อ....
หรือเขา จะเป็นคนที่ทำให้ผมเงยหน้าจากหน้าหนังสือได้นะ.....
“อร่อยไหม?” เสียงหวานถาม ผมหันหน้าไป เขายิ้มให้ผมอยู่ใกล้ๆ ก่อนจะชี้มาที่แก้วโกโก้ของผม
“อร่อยไหม?” เอียงคอเล็กน้อยให้ผมใจแกว่งเล่น ผมเลยพยักหน้าส่งๆ ไป
“ดีจัง” เขายิ้ม ก่อนจะหันไปหาอะไรในเน็ตต่อและหยิบปากกาและกระดาษมาเขียน
จะทำสูตรใหม่ในร้านรึไงนะ...
แต่ตอนนี้เขาลุกขึ้นไปแล้ว ส่วนผมก็นั่งเอ๋ออยู่คนเดียวกับชั่วโมงเน็ตที่ยังเหลืออยู่เกือบครึ่งชั่วโมง...
“เห้ออออออออออออออ” ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ เป็นเหตุให้จุนฮงที่นั่งอยู่ข้างๆ หันมามอง
“แม่ลืมจ่ายค่าเน็ตอ่ะ...”
“ก็ว่าล่ะ ไปเล่นบ้านเรามะ?” ถ้าเป็นปกติผมคงไปให้ได้แหละ... แต่ไม่เอาดีกว่า...
“อะไร ติดใจใครแถวนั้นรึไง?” แล้วทำไมถึงรู้ทันนะ...
“ซักคนที่ทำให้จงออบเงยหน้าจากหนังสือการ์ตูนหรอ... อยากเห็นหน้าจัง...”
อ่า... รู้สึกเหมือนอกหักครั้งแรกยังไงก็ไม่รู้สิครับ...
ผมไม่รู้ว่าผมชอบเขาตั้งแต่แรกเห็นรึยังไง... แต่มันก็แอบเจ็บแปล้บๆ ที่ใจไม่ได้เลย ตอนที่เห็นร้าน Only Yoo ปิดแล้วพี่เขากับใครซักคนเดินกลับบ้านพร้อมกัน..
และดูเหมือนจะไม่ใช่เพื่อนธรรมดาซะด้วยสิ....
“เห้ออออออออออออออออออออออออออออออออออ”
“พรุ่งนี้วาเลนไทน์แล้วนะ...” จุนฮงพูดเกริ่นๆ ส่วนผมก็หันมองนิดๆ
“เขามีแฟนแล้วอ่ะ...” ผมลอบถอนหายใจเบาๆ..
ก็ไม่ได้เสียดายเท่าไหร่หรอกครับ ก็เฉยๆ....
แต่มันเหมือนรักแรกไงครับ...
ก็เสียดายนิดๆ... ชอบเขาได้ไม่ถึงวัน... ไม่รู้ชื่อเขาเลยด้วยซ้ำ...
“วันนี้ขอไปใช้คอมที่บ้านแล้วกันนะ”
แล้วผมก็แบกหนังสือการ์ตูนกับเสื้อผ้าไปนอนที่บ้านจุนฮง พ่อกับแม่ของจุนฮงจำผมได้แล้ว ส่วนพ่อแม่ผมก็ไว้ใจให้ผมไปนอนบ้านนี้ได้ตั้งนานแล้ว และเมื่อถึงห้องนอนจุนฮง ผมก็พุ่งใส่คอมแบบไม่เกรงใจทันที...
เพราะเน็ตที่บ้านจุนฮงเร็วมาก การ์ดจอก็สูง... ผมชอบใช้คอมเขานะ... เพราะมันสเปคคอมในฝันผมทั้งนั้นเลย... อ่า ก็บ้านจุนฮงรวยนี่นา..
“ก็อาบไปก่อนสิ ขออ่านการ์ตูนแป๊บนึง”
จุนฮงดันหัวผมเล่นแป๊บนึงแล้วก็เดินไปอาบน้ำ....
ก็สนิทกันแล้วนี่นา... ก็ไม่เป็นไรนี่ครับ ความเกรงใจไม่มีอยู่แล้ว...
พอจุนฮงออกมาจากห้องน้ำ ก็ดันตัวผมออกจากหน้าคอม แล้วไล่ผมไปอาบน้ำ ซึ่งผมก็ยอมทำตาม และพอออกมาก้เนจุนฮงกำลังเล่นเกมส์อยู่ ทั้งๆ ที่หัวยังมีน้ำหยดอยู่
ผมก็แค่เดินไปแล้วเอาผ้าเช็ดตัวที่คลุมหัวจุนฮงอยู่มาเช็ดหัวจุนฮงนิดหน่อย
“ตัวโตซะเปล่า เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก” เพราะจุนฮงเป็นคนตัวโตก็จริง.. แต่กลับขี้โรคมากๆ ปล่อยห้หัวชื้น เดี๋ยวก็ไม่สบายไปอีก
“เหมือนกันนั่นแหละ” ว่าแล้วจุนฮงก็ยกมือขึ้นมากดหัวผมลงและขยี้แรงๆ
ทั้งคืนหมดไปกับการที่ผมและจุนฮงแย่งกันเล่นคอม และอ่านหนังสือการ์ตูน.. แล้วก็นอน..
นอนทั้งๆ ที่ผมยังนั่งอ่านการ์ตูนอยู่ที่หัวเตียง และจุนฮงก็หลับทั้งๆ ที่หนุนตักผมอ่านการ์ตูน
ถึงตื่นเช้ามามันจะเมื่อยนิดๆ ก็เถอะ...
วันนี้เป็นวันวาเลนไทน์...
จุนฮงขอตัวไปไหนซักแห่งหลังจากเราเดินเข้ามาในโรงเรียน
กิจกรรมในโรงเรียนจัดกันอย่างคึกคัก...
ผมตอนนี้ไม่เชิงว่าอกหัก อีกอย่าง คนติดการ์ตูนอย่างผม ก็คงไม่มีใครมาชอบ...
ก็ได้แต่นั่งอยู่ที่โต๊ะตัวเดิมแล้วอ่านการ์ตูนที่อ่านค้างไว้ แล้วอยู่ๆ ก็มีหนังสือการ์ตูนหนึ่งเล่มและกุหลาบหนึ่งดอกพร้อมช๊อคโกแลตบาร์มาวางไว้บนโต๊ะ... ผมเงยหน้ามองจุนฮงที่เป็นคนเอามาวาง เรามองกันอยู่ครู่หนึ่ง
ผมไม่รู้หรอกว่าอะไรในทำให้ผมต้องเงยหน้าจากหนังสือการ์ตูนแล้วมามองหน้าจุนฮง...
ผมไม่แน่ใจหรอกว่า ไอ้คำว่า ชอบ ที่ว่านี่มันหมายความว่ายังไง
ผมไม่รู้หรอกว่า ที่หัวใจผมเต้นแรงขึ้น มันเป็นเพราะอะไร...
แต่ผมก็เลือกหยิบดอกกุหลาบและช๊อคโกแลตมาก่อนจะหยิบหนังสือการ์ตูนแล้วกัน
แต่งเองงเอง.. ช่างเถอะ ถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถ
areudirty
gracieabrams
gummygunk
ellievsbear
stormborns
titsay
