Poems and more

[theofilosofspring]

You came naked, And you will not be walking naked. You came with nothing, you will leave with nothing.

So where did so much hate, resentment, envy, selfishness and pride come from?

We will all go empty handed, we won all material things, we won here and we will leave everything here.

The only thing that will come with you, that you actually earned here is the love you shared, the compassion you showed, your humility, your gratitude, your help, your kindness.

This is the legacy you will leave here that everyone will remember.

[theofilosofspring]

Μετείκασμα

ημιδιάφανες κλειδαρότρυπες ρυτιδιασμένη ντουλάπα σημειώματα μ’ αμνησία τέως μαγικό χαλί οι συνήθειες αυτού του δωματίου ιδρωμένα περίστροφα από κάποιο πράσινο απόσταγμα μάλλον ενώ το ψυγείο πάγωσε δίχως να είναι στο ρεύμα

έψαχνε το πρωί στους κάδους τους πράσινους έτρεξα μα δεν τον πρόλαβα έτρεξα μα είχε φύγει έτρεξα μα εξαφανίστηκε έτρεξα γιατί έτρεξα;

στου ύπνου τα χωράφια οι κεραίες αγγίζουν τα σύρματα του θεού η λάσπη ρούχο στων λυσικόμων φιγούρων τη σκιά η διαύγεια γρατζουνιά στους τοίχους ορθωμένη καμινάδα ψυγείου η σύνεση τρίζει το πάτωμα αγαπημένη σκηνή μια τρύπα στο κέντρο της γης ήρθ’ η ώρα

βάζω στις κόγχες των ματιών εκεί π’ άλλοτε ήταν σύννεφα δυο κουταλιές μέλι κρυσταλλωμένο φωνήεντα π’ ακούγονται συμφωνικά και σύμφωνα φονικά ενενήντα τέσσερα σκαλοπάτια κάτω κάθε φορά που μετράω θυμάμαι το κρυφτό πράσινοι θύσανοι κρέμονται στο γαλάζιο πλάτη με ρίγες στολισμένη πάντα ήθελα να γίνω ζέβρα να ριχτώ ενάντια σ’ οτιδήποτε γκρι δυο χρώματα υπάρχουν άλλωστε τα υπόλοιπα των ποιητών κι όσων καθυστερούν εγώ όμως έτρεξα γιατί έτρεξα;

σ’ έναν πίδακα μηδικών θέλω βρέθηκα απορημένες συντεταγμένες είδα να κάνουν έρωτα μ’ άγραφους χάρτες διαμάντια να πέφτουν σε μαύρες τρύπες (ανα)φιλητά στοιχισμένα να παρελαύνουν ρόδες αντί για καρδιές αλυσίδες αντί γι’ αγκαλιές τούλια εθελοντές προσκόπους μωρά να βυζαίνουν κεριά να μηλιώνουν έναν ορίζοντα να στάζει προσχήματα ροπές να γίνονται δάκρυα πεπρωμένα κρεμάμενα απ’ άγρια μανταλάκια και μικρά ψέματα π’ ονειρεύονταν να γίνουν μεγάλα «τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;» - συγχώρεση

[theofilosofspring]

Singulare Tantum

  Σε έναν κόσμο τόσο ρευστό, όσο αυτός που πλανάται γύρω μας, είναι αφηρημένο κι απογοητευτικό, ανέραστο και παρωχημένο, απλοϊκό κι αβέβαιο να μιλάμε για κοινή αλήθεια. Εξακολουθούμε να θεωρούμε ότι οι «αλήθειες» είναι σαν τα κλαδιά των μαϊμούδων που μας οδηγούν κάπου, σε μια διαβεβαίωση, μια εξασφάλιση ενδεχομένως, όπως το δωδέκατο, στη σειρά, δέντρο που είναι γεμάτο ώριμες μπανάνες. Δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς φυσικά τις αλήθειες της επιστήμης -ξεχνάω για λίγο τους ψεκασμένους γιατί με κουράζουν- οι οποίες έχουν χτίσει τους πυλώνες των σύγχρονων κοινωνιών. Άνθρωποι έχουν αφιερώσει δισεκατομμύρια ώρες -ή και θυσιάσει την ίδια τους τη ζωή ακόμη- προσφέροντάς μας τρόπους επιβίωσης και καλυτέρευσης της δικής μας ζωής προτείνοντας την επιστημονική αλήθεια απέναντι σε όποιον σκοταδιστή.

 Η κβαντική επανάσταση τροποποιεί -ίσως και αναιρεί σε κάποιες περιπτώσεις- επιβεβαιωμένες αλήθειες προσθέτοντας επιπλέον διαστάσεις για την πολλαπλή ταυτόχρονα ύπαρξη μιας κατάστασης ενός αντικειμένου ή τη δημιουργία πραγματικότητας όταν στρέφουμε την προσοχή μας στην ενέργεια και όχι στην ύλη, όπως κι αρκετό μυστήριο για το κρυφτό που παίζουν τα παρατηρούμενα. Να τονίσω ότι, όντας καταρχήν αδαής, βλέπω μία γενικότερη ρευστότητα της πλάσης να κάνει τσαλίμια σε όσους επιχειρούν να τιθασεύσουν και να εκμαιεύσουν αλήθειες κι εξηγήσεις με την περίεργη μουσούδα τους. Είναι σαν η φύση να κρύβεται καλά από ό,τι την πλησιάζει -δίχως να απειλείται ποτέ η πλήρης απογύμνωσή της βεβαίως- δίνοντας ταυτόχρονα μια απάντηση και χίλιες ερωτήσεις. Ως εκ τούτου, ακολουθώ ενστικτωδώς τα άυλα σκαλοπάτια που οδηγούνε στη μοναδική προσωπική αλήθεια και στην υποκειμενικότητα από την οποία διακατέχεται, καθώς και την αοριστία εξήγησης και εφαρμογής της. Αρπάζω το τσαπί της μεταφυσικής και συνεχίζω.

 Με διάφορους, κυρίως εσωτερικούς, κινδύνους να με πλησιάζουν τολμώ να ομολογήσω την πίστη μου για μία προσωπική αλήθεια την οποία οφείλει ο κάθε άνθρωπος που σέβεται το γεγονός ότι αναπνέει σ’ αυτόν τον κόσμο να ανακαλύψει, αρχικά ξεβουλώνοντας, και έπειτα τσιμεντώνοντας τα αυτιά του σε κάθε είδους θεωρίες, αποδείξεις, αφηγήματα, φαντασιακά δημιουργήματα. Η ανεπαναληπτικότητα του καθενός μας ενισχύει τον παραπάνω ισχυρισμό αποτυπώνοντας την έννοια της μοναδικής αλήθειας. Μια αλήθεια που δεν επαναλαμβάνεται παρά μόνο προσεγγίζεται καθημερινά με αδιάλειπτη εργασία και πνευματικό ιδρώτα, εσωτερικές διερευνήσεις, λάθη και δοκιμές, απορρίψεις και λογικές παραδοχές (όσο και να μην το επιθυμούμε), και πισθάγκωνα μαχαιρώματα του παραλόγου στα ποικίλα θέσφατα που βρωμάνε συντηρητισμό, ορθοδοξία και φόβο. Κολυμπώντας σε μια περιπετειώδη πρόσμειξη αυτοπαρατήρησης και εισόδου σε έγκατα, σκοτεινές σπηλιές, στο κέντρο της γης (;), υπάρχει μία σοβαρή πιθανότητα να έρθει μία μέρα στην οποία όλο μας το σώμα θα κραυγάζει αντηχώντας την προσωπική μας αλήθεια. Ουτοπία κατά ένα βαθμό πιθανώς, αλλά όχι χωρίς καρπούς κατά την προσπάθεια.

 Οι πυξίδες, επομένως, μαγνητίζονται από τους πόλους των μύχιων βαθών που κουβαλάει η κάθε ανθρώπινη ψυχή και το πεπρωμένο της. Μια διώρυγα μεταξύ αληθινού και ψεύτικου, μια άνευ χρονικού ορίου επιχείρηση για το άγγιγμα, τελικώς, του απόλυτου, του αξεπέραστου, του φωτεινότερου σημείου. Μια πραγματική νίκη έναντι στη βαβυλωνιακή επικράτηση των ακατανόητων γλωσσών ή της μονότονης παλέτας του ασπρόμαυρου. Μια ατομική επανάσταση ενάντια σε κάθε συλλογική απορρόφηση. Μια πλεύση προς εκείνον τον προορισμό που έχει χαραγμένο αποκλειστικά το δικό μας είναι στην καρδιά του. Μια θέωση.

[theofilosofspring]

[..] Η ζωή η σκοτεινή ν’ απλώσει σαν σεντόνι πάνω στη νηνεμία. Αρουραίος σωστός ν’ αποδράσει από τη γη την πεδινή και ν’ ανέβει στα βουνά να βρει τις ρίζες του. Ευχή ν’ αφεθώ και να ζήσω αλλιώτικα, να μυρίσω βρωμιές και να κοιτάξω κατάματα τον θάνατο. Οι φοβίες πουτανάκια να γίνουν στο διάβα. Κραδαίνω το θάρρος της ψυχής μπρος στης πλάσης τ’ ανορθόδοξο. Μιλάω με λέξεις μαχαιρωμένες από τ’ αποκαΐδια στο στέρνο. Σποδός και πάλι τα λόγια π’ άκουσες. Είναι βωμός αυτή η νύχτα κι εγώ ο δήμιος της. Πέρασε δίπλα μου, να με χαράξεις κοίτα βαθιά, δεν ανέχομαι άλλη ευγένεια. Σκοτώνω τον κλόουν που σέρνω μέσα μου απόψε. Το κρύο θα ράψει τ’ ανοιχτό δέρμα με τρίχες περαστικών. Ψαλίδισε όσο μπορείς την απόσταση ανάμεσά μας, ο φόνος θα λάμψει και πάλι. Ξύπνα και μαστίγωσε όσο αντέχεις τα όνειρα που τόλμησαν να ξεπηδήσουν ελπίδες σ’ αυτό το δωμάτιο. Ο ήλιος υπερφωτίζει τις σκόνες που κρύβω επιμελώς κάθε πρωί. Σταμάτα τον! Βγες και ξεχύσου στους δρόμους σαν άλλος μαέστρος της κακοτοπιάς και σύμβουλος καταστροφής. Άσε να βγει από μέσα σου η άλλη πλευρά, τα γκέμια κόψ’τα, τις γωνίες κάνε αιχμηρές, τα λουριά τύλιξε στον λαιμό σου και…! Δεν θα το πω, ξέρεις όμως τι. Χαιρέτισε σαν πραγματικός μεσαίωνας τα όρια κι ανέβα στο βουνό που στέκει τρομακτικό να του χώσεις την υπογραφή σου στις πετρώδεις πλαγιές της κορυφής. Δεν σε φοβάμαι απόψε γλυκέ μου. Σε τρέμω.

[theofilosofspring]

Η ζωή κρατιέται σφιχτά από την εξερεύνηση των διπόλων

Η διαλεκτική των αντιθέτων με απώτερο σκοπό όχι την επικράτηση κάποιου, αλλά τον δίαυλο μεταξύ αυτών ώστε να παράξουν ένα προϊόν ιδεατό και κοντινό στις «θεϊκές» συνισταμένες.  Μια πρώτη ενστικτώδης αίσθηση και άπληστα αναγκαία για να ξεκινήσω είναι τα άκρα που χαράσσουν βαθύτερα τη μνήμη μας, γλύφοντάς τη με μια χροιά έντονης ύπαρξης. Θα τολμήσω να αναφέρω εδώ ότι όταν δεν ζούμε στα άκρα είμαστε νεκροί. Επιβεβαίωση αυτού οι χλιαρές αναμνήσεις του μεγαλύτερου μέρους από την τωρινή -προς το παρόν ας μιλήσουμε για την πιο πρόσφατη εμπειρία μας- ζωή, έτσι όπως την ονομάζουμε επιδερμικά. Οι ακραίες εμπειρίες είτε γέρνοντας προς τη μία πλευρά της ζυγαριάς, είτε προς την άλλη, στοιχειοθετούν μία σειρά λιμανιών, μία αλληλουχία βαθιών αναπνοών που δημιουργούν έναν άνθρωπο ο οποίος με τη φωτιά του δείχνει στους θεούς ότι υπάρχει. Μια φωτιά άγκυρα, μια ύψιστη απόδειξη της χαραυγής και της νεκρανάστασης του ειδώλου που θεωρούμε ως ζωή. Το καθυποταγμένο αυτό -κακοφωτισμένο θα έλεγα- είδωλο σμιλεύεται από το φοβισμένο καλέμι της προσαρμογής στις εκάστοτε υποταγές των κοινωνιών μας, στις θρησκευτικές παρωπίδες που σαν χαλάζι πλήττουν την ελευθερία μας και σε οποιεσδήποτε άλλες κλειδωμένες πόρτες που καλοθελητές παρουσιάζουν έμπροσθέν μας, το κλειδί των οποίων έχει πεταχτεί σε λημέρια στα οποίοι οι λίγοι άρχοντες της εκάστοτε κάστας έχουν αποκλειστική πρόσβαση. Δεν μεταθέτω φυσικά την ευθύνη σε κανέναν αρχηγό-βοσκό και δεν με ενθουσιάζει καθόλου η ανάλυση όσων θα μπορούσε ικανοποιητικά να μας παραθέσει ένας αξιόλογος κοινωνιολόγος ή πολιτικός ιστορικός. Αυτό που θεωρώ ότι αξίζει να προστεθεί εδώ και φυσικά με ενδιαφέρει αρκετά περισσότερο, είναι ότι ίσως να υπάρχει ένα όριο στον καθένα το οποίο ονομάζουμε και πεπρωμένο. Δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι αποδέχομαι την δέσμευση του καθενός μας σε αυτό, όμως αδυνατώ σημαντικά να το τιθασεύσω στο μυαλό μου κι έτσι αναγκάζομαι να το προσθέσω αρχικά ως υπόνοια στη συνιστώσα αυτών που αποτελούμαστε. Είμαστε, κι αυτό είναι η πενιχρή βεβαιότητα όλων όσων καταθέτω. Και μόνο στο άκουσμα του ρήματος «είμαι», νιώθω μια αρχή κάπου βαθιά μέσα μου. Νιώθω μια έλξη μου προς κάτι μυστήριο, προς κάτι απερίγραπτο, κάτι που «είναι», επειδή ανέκαθεν έτσι «είναι». Οι χρόνοι δεν βοηθάνε την περιγραφή καθώς το άγγιγμα αυτού από εμένα, ένα ανθρώπινο ον με υλική υπόσταση, εξουσιάζει ή καθηλώνει κάθε χρονική διάσταση. «Είμαι» επειδή το «είναι» μου εμφιάλωσε το πυρ από το οποίο γεννήθηκα. Αυτό συνέβη φυσικά και πάλι απροσδιόριστα χρονικά, εις το αιώνιο εύρος το οποίο έχω την περιορισμένη δυνατότητα να δημιουργώ νοητικά. Το εύρος που ενδεχομένως έχει αποφασιστεί από την ποσότητα του πυρός που μου δόθηκε από το φάντασμα του προαναφερθέντος πεπρωμένου.  Επιστρέφοντας στα δίπολα ως συστατικά του κόσμου αυτού, πενταισθησιακού και υπεραισθησιακού, ομολογώ πως συντονίζομαι αρκούντως ικανοποιητικά στο γεγονός ότι θέτουν τις βάσεις του οικοδομήματος πάνω στο οποίο δημιουργήθηκε το άπαν. Το σκοτάδι που επικρατεί και το φως που μάχεται να επικρατήσει, η ειρήνη ενός σκοταδιού που νικιέται από τον πόλεμο του φωτός και το αντίστροφο. Κάτι που συμβαίνει αενάως και αδιαλείπτως. Αντιθετικές δυνάμεις που βλέπουμε εκτός και εντός όσον αφορά την υλική υπόσταση πάντοτε, καθώς το έξω και το μέσα είναι ένα και το αυτό. Είμαστε αυτό και αυτό είναι εμείς. Οι λέξεις εδώ αντιμετωπίζουν την ανηφόρα και μάλλον θα χρειαστούμε τη βοήθεια του υπερρεαλισμού. Χρειαζόμαστε την άρνηση για να φτάσουμε στην αποδοχή, το ψέμα για να φτάσουμε στην αλήθεια, τον πόλεμο για να βρούμε την ειρήνη και αντιστρόφως. Ας βουλιάξουμε το πλοίο της λογικής μας εδώ κι ας τραβήξουμε ένα σχοινί από το ένα ως το άλλο σημείο. Σημεία όμως που δεν έχουν συντεταγμένες στον χάρτη του σύμπαντος. Πάνω σ’ αυτό το σχοινί τείνει να κρεμιέται όλο το «είναι» μας. Να σημειώσω εδώ ότι η ισορροπία δεν επέρχεται με το να φτάσουμε στο κέντρο του σχοινιού. Το κέντρο καθώς και τα μέρη κοντά σε αυτό δεν υπάρχουν. Η ιδεατή ισορροπία επέρχεται με το βάρος της ενέργειάς μας στα άκρα των δυνάμεων. Κρεμιέμαι και ζητάω επιμόνως να κόψω το σχοινί αυτό. Ζητάω να αποκοπώ από τον λώρο που με κρατάει δέσμιο και μου απαγορεύει να δω το άγνωστο. Ο λώρος δεν κόβεται ποτέ παρά τεντώνεται, κι αυτό είναι το άθυρμα που μου δόθηκε. Όσο πιο πολύ τεντώνω, τόσο νιώθω την ανάσα μου να επιταχύνει και να μεταβάλλεται σε κοφτή και αγωνιώδη για την επόμενη χωροχρονική αίσθηση. Κοιτάω πάνω και βλέπω το γνωστό, κάτω είναι η μαύρη νύχτα του αγνώστου και απέναντι στέκει ο αντίπαλος -αυτή τη στιγμή μόνο- ο μαγνητικός γέροντας που παρακολουθεί γνωρίζοντας ότι κάποτε θα πάω και κοντά του. Κοιτάζω το «είμαι» μου και αναγνωρίζω την ύπαρξή του.  Η χλιαρότητα υπόκειται στην εκπαίδευσή μου ως ένα ον που επιζεί σε αφελές κατασκεύασμα ασφάλειας και μικρότητας σε όλα τα επίπεδα. Δεν είναι μόνο ότι δεν τεντώνω το σχοινί αλλά το γελοιοποιώ με την απουσία συνείδησης ή ανάγκης για γνώριμα αισθήματα και μονοδιάστατες βλέψεις. Επανέρχεται εδώ το ζωύφιο του πεπρωμένου ως δικαιολογία αλλά το διώχνω και συνεχίζω. Η απουσία ζωτικότητας για αδιευκρίνιστους λόγους και η συνέχιση της υφιστάμενης μέτριας κατάστασης παραπέμπει σε μια σιωπή τόσο βροντερή που αηδιάζω και μόνο στη σκέψη της. Το ψάρι που γεννήθηκε στη θάλασσα και δεν είδε ποτέ τον βυθό της. Το ερπετό που δεν έκανε την παραμικρή προσπάθεια να πετάξει.  Ο ειλικρινής σεβασμός προς τον διπολισμό της φύσης μας θα μπορούσε να μας χαρίσει την ευγένεια του απόλυτου καθώς και μερικούς ψιθύρους θεϊκότητας. Η αναλγησία για τη μεταβολή των δονήσεών μας παρουσιάζεται από πολλές φωνές ως προεπιλεγμένη ανθρώπινη κατάσταση και τύποις ονειρική, έτσι ώστε βυθιζόμαστε όλο και περισσότερο σε μια βελόνα που κινείται απειροελάχιστα κατά την καταγραφή των σεισμικών δονήσεων της ύπαρξης. Τι ντροπή! Εκείνα που προηγούνται, παρίστανται και ακολουθούν, «φωνάζουν» με σημάδια και «τυχαιότητες». Ο «θεός» άλλωστε δεν εμφανίζεται ποτέ. Δίνει το στίγμα του κι έπειτα εμείς επιλέγουμε να το αντλήσουμε και να δημιουργήσουμε ενέργειες που ταξιδεύουν στα πέρατα ή επιλέγουμε να κλειστούμε εκκωφαντικά στο καβούκι της χελώνας το οποίο μας «προστατεύει» μέχρι να μας αναποδογυρίσει η ρουτίνα της μετριότητας και να βρούμε οδυνηρό τέλος. Ίσως τότε καταδικασμένοι να προλάβουμε να χαμογελάσουμε πραγματικά έστω για λίγο αντικρύζοντας το μόνο άκρο που βιώσαμε σ’ αυτή τη ζωή: τον θάνατο.

[theofilosofspring]

25 και 26/9 Χορεύοντας στο γρασίδι ξυπόλητοι. Με τον ιδρώτα να βρέχει τις καρδιές μας και τα πρόσωπα κατακόκκινα από ζωή. Ύστερα ξαπλωμένοι σε μια γόνδολα παρθένα, ραντισμένοι με φτερά ταξιδιάρικων πουλιών. Έτοιμοι για το απόλυτο τίποτα. Ενωμένοι μ’ αόρατο σχοινί. Τα βήματα να ξεχειλίζουν από σιωπή και τα βλέμματα ντροπαλά ν’ αποφεύγονται. Ανορθόγραφα τη λέξη υκμάδα, μ’ ένα ύψιλον που χωράει μέσα του όλες τις έρημες σκέψεις. Μι’ άσφαλτος που κρατά φυλαχτό την αχτίδα κι ένα γιώτα πυρώνει στα χέρια. Τροχιές ασυνάρτητες σωμάτων γεύσεις. Σ’ αρπάζω απ’ το χέρι και σου ψιθυρίζω του σύμπαντος τα μυστικά: «Η φύση γδύνεται όταν βαριέται, το ξέρεις;» Εγώ όμως τρένο σ’ ωκεανούς δίχως ράγες, κι εσύ χάραμα σ’ αμέτοχη πλάση. Λαχτάρα φωλιασμένη  σε δυο πλάτες αντικρυστές. Μοίρασμα μυρωδιάς μυστικιστικής μανόλιας, ενώ τα μμ σου μου κατέκλυσαν τη γλώσσα. Σκιαγράφημα άγνωστου ζωγράφου τα κορμιά μας. Νωχελικά τα μυστικά αποκτούν χρώμα κι η αγκαλιά βιάζεται να μας αλλάξει. «Φοβάμαι για εκείνα που δεν έκανα», σου λέω. Μα εσύ επιδεικτικά βλεφαρίζεις τελείες κι ο αέρας αίφνης γίνεται πιο αραιός. «Αν μπορείς κλάψε γελώντας», φωνάζεις. «Αν μπορείς ζήτα τον λόγο για τ’ αδοκίμαστο.» «Πρώτη φορά βλέπω σάλια από μετάξι», σου απαντώ. «Οι ήρωες θα ξυπνήσουν ένα πρωί και θα ‘χουν χάσει όλες τους τις δυνάμεις. Θες να είμαστε πάντα εκείνη η προηγούμενη νύχτα;» [κενό] [κι άλλο κενό] Στ’ ορκίζομαι γι’ αυτή τη σιωπή. Είναι ό,τι πιο θλιβερό μου ‘χει συμβεί. Δεν ξέρεις και ποτέ δεν θ’ αγγίξεις τα εκατοστά πέρα απ’ τις λέξεις. Όχι γιατί δεν θες. Θα θέλεις κάποτε αλλά δεν θα σ’ αφήνω. Θα είναι αργά για προσπάθειες και δοκιμές. «Έχουμε διαφορετικές ταχύτητες», θα ψελλίσει η δικαιολογία. Κι εμείς θα βαλθούμε να τη διαψεύσουμε λες και είναι μάχη να πάρουμε όπλα. «Είναι ναυάγιο προδιαγεγραμμένο», θα γράψω στον τοίχο. Και μια μέρα -ένα πρωί καλύτερα- όταν οι ήρωες θα ‘χουν χάσει όλες τους τις δυνάμεις, θ’ αποφασίσω να πάω σ’ άλλη γη. Eλπίζοντας οι φαντασίες να μοιραστούν εκ νέου, όταν εσύ θα λείπεις για να μη δω τα δάκρυά σου, για να μη δεις κι εσύ πόσο παράλογο είν’ αυτό που συμβαίνει.

[theofilosofspring]

15/7

Πέρασα κι άφησα πίσω μου χαμόγελα όμορφα και σιωπές χαρμόσυνες. Είναι ένα αεράκι που διαπερνά το σώμα του σύμπαντος κι αλλάζει όλα όσα δεν κατάφερε ο χρόνος. Πώς να ξεχάσω τη θηλιά στα μαλλιά της; Βλεφαρίζω σε ένα μέλλον γελαστό και διασκορπίζω τις σκόνες των ρούχων μου στα φύλλα τα αλάργα σκορπισμένα ολόγυρα. Ας κυματίσουμε παρέα, ας διαδεχτούμε όλα όσα έχει να φέρει αυτό το ξέσπασμα της μοναδικότητας των στιγμών, ας μπολιάσουμε με στοργή την πιο δικιά μας ροή, ας πιστέψουμε στα παιδικά όνειρα κι ας αφεθούμε στην αγκαλιά της εσωτερικότητας, σ’ αυτόν τον σπλαχνικό θόλο που δεν ζητά τίποτα εκτός από τα απλούστερα. Ας ανθίσουν μέσα από τις φλέβες των χεριών μας τα λουλούδια της αβροσύνης κι ας επιτρέψουμε στα σπανιότερα των σπανιοτέρων σπάνια κι εντελώς σπάνια θέλγητρα του είναι να λάβουν υπόσταση στις κορυφές των λαιμών μας. Πιστεύοντας στην έλλειψη πίστης και προσευχόμενοι στην απουσία των προσευχών ίσως να διατηρήσουμε εκείνο το αμάλγαμα της αλήθειας, εκείνη την συστάδα των αφηρημένων ναών που επιδοκιμάζουν τις λάμψεις του ξαφνικού. Τελευταία δεν ξέρω τι ακριβώς είναι αυτά που αποτυπώνω, δεν ξέρω ούτε και τον τρόπο που προκύπτουν, δεν ξέρω τι μιλάει τελικά μέσα μου, δεν ξέρω κάτι που να ξέρω και να ξέρω ότι όντως το ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι κάποιες, λίγες, μερικές φορές, το ασυνείδητο πληκτρολογεί λέξεις ως άμυνα της πεζότητας, της διαβεβαίωσης, της ελπίδας και της εξημέρωσης.

[theofilosofspring]

12/7

Ένας ήλιος πάνω μου ζεσταίνει όσα δεν άφησα να εκτεθούν στο φως. Σβήνω τα σημάδια της ντροπής του χθες με γομολάστιχα ακριβή διαστάσεων παγόβουνου. Κρύβομαι σε σημάδια παρήγορα αγιάτρευτα σχέδια, μικράτων θέλω. Δακτυλογραφώ υπό τη σκέπη μιας ησυχίας νοητικής και ενός ακάλυπτου όχι μέσα μου που θέλει ή δεν ξέρει να πληρωθεί από τίποτα. Αίσθηση καινούργια κι ασύμφορα παραστατική, ημέρες γεμάτες από άδειο κερί τρυποκάρυδου γελαστού. Το υπερρεαλιστικό μου νιάτο μιλάει δίχως γλώσσα, μιλάει σε ιπτάμενα φυτώρια λαμπερών φυγαδευτικών ζωών κι αφήνεται να παρασυρθεί από το ρυάκι το θολό, από ιονεί συνταγές με υλικά απροσδιόριστα και βήματα γοργά όμορφα ή αγόγγυστα αληθινά. Οι τρίχες είναι σαν ερπετά σε μια ζούγκλα, σ’ ένα σπίτι που όλοι θέλουμε να επιστρέψουμε για να σιγάσουμε την νοσταλγία. Έρχομαι κι απαλύνω το θεριό των λαμπάδων της βιάσης μας, μα δεν γίνεται αλλιώς! Έρχομαι και ρωτάω: Έχεις καταστρέψει ποτέ τίποτα στη ζωή σου; Έχεις σβήσει ό,τι όμορφο έφτιαξες σε ένα δευτερόλεπτο; Παράτησες ποτέ το πιο γλυκό πλάσμα που συνάντησες ποτέ σου; Πάτησες με το παπούτσι σου τις καρδούλες και τα γράμματα που σου έστελνε; Έπνιξες τα ερωτικά ποιήματα των ποιητών μέχρι να μην βγάζουν μιλιά; Ανέλυσες μέχρι αηδίας ό,τι μαγικό σου συνέβη; Έβρισες τις περαστικές φαρέτρες που σου βαραίναν τη ζωή γιατί δεν είχαν δική τους; Πες μου, έκανες κάτι απ’ όλα αυτά ή συνεχίζεις να κομφορμίζεσαι και προσαρμόζεσαι και γλυκανάλατα αγαπάς τα ρομαντικά σου λόγια και παραμυθιάζεσαι και κλείνεις τ’ αυτιά σου σε ό,τι σου χαλάει την εικόνα; Αν έκανες κάτι ή όλα απ’ όλα αυτά, πες μου, κατάλαβες τι σου συνέβαινε όταν τα έκανες; Κατάλαβες το γιατί; Συνειδητοποίησες το βαυκάλισμα που τάιζες τον εαυτό σου εδώ και χρόνια;

[theofilosofspring]

11/7

Σιωπηλά χέρια κατάπνιξαν την ορμή του ασυνείδητου κεφαλιού μου. Πώς να αφήσω την σπίθα να κάψει ό,τι δεν μπόρεσε το παρελθόν; Μιλάω στο στομάχι του πόνου και κρυώνω όταν θυμάμαι τι άφησα και τι έχασα ή τι δεν έκανα γι’ αυτή. Πισθάγκωνα γυρίζω και τριγυρίζω μονάχος ξανά αλλά αυτή τη φορά γελάω και ξέρω ότι όλα θα έρθουν όμορφα γελαστά, σε τοπία λαχταριστά κι απέραντα και μοναδικά και απλησίαστα για τη λογική. Φιλάω όλες τις κοπέλες του κόσμου αυτού και αγγίζω όλους τους ανθρώπους. Είμαστε όντα όχι φοβερά, είμαστε ξωτικά της δόξας και φρουροί της δικής μας σιωπής. Κατηφορίζω και τραμπαλίζω σε μια ροή δική μου, σε έναν ναό της δικής μου πίστης και κλαίω όταν προσεύχομαι για την ειρήνη της ζωής αυτής. Μπορώ να κατακτήσω όλο το άζωτο του ουρανού και να το δώσω απλόχερα στον πρώτο που θα μου το ζητήσει. Έχω μια πίστη ότι όλα και όλοι είναι αδέρφια μας, χτυπάω την καρδιά μου με χτύπους εύγευστης μυρωδικότητας και απαλής επίγευσης της βασιλείας του καλοκαιριού της ψυχής. Αναδύομαι σε έναν πίδακα ωριμασμένης ευτυχίας, μιας ασίγαστης συγκινητικής ελπίδας.

[theofilosofspring]

[theofilosofspring]

[theofilosofspring]

Ένα κερί αρκεί μονάχα όταν το φλόγισαν δυο χέρια αγκαλιασμένα που αισθάνονται τη ζεστασιά του εξίσου. Το φως του ελάχιστο μα οι ερωτευμένοι της γάτας την όραση έκλεψαν. Μ' αυτή πορεύονται σε μονοπάτι άγνωστο με τόλμη ζωοδόχο δίχως οράματα του παρελθόντος αποκρυσταλλωμένα σε κέρινες σκιές του νου. Φωταγωγώντας τη χαρά ένα ποτάμι καθάριο. Διαγράφοντας κορυφές βουνών ως καρδιογράφημα του σήμερα. Με ανταλλαγές σιωπών και φωνές στεντόρειες ταπεινών σ' αγαπώ. Έτσι κι αυτό το μεσονύχτι έρχονται της αγάπης οι πνοές για να φυσήξουν ουρανό στη κάμαρα με το μισοσκόταδο.

Συγγραφή και Απαγγελία: Θεόφιλος Άνοιξης

[theofilosofspring]

Κέβιν Κέλι- 68 συμβουλές που κανείς δεν ζήτησε να ακούσει

Είναι τα γενέθλιά μου. Είμαι εξήντα οκτώ. Λέω να κάτσω στην κουνιστή καρέκλα και να μεταδώσω λίγη γνώση σε εσάς τους «νέους». Ορίστε λοιπόν εξήντα οκτώ συμβουλές που κανείς δεν μου ζήτησε και τις ο…

[theofilosofspring]

When is gonna be the end of this fucking world?

[ekswghinos-deactivated20211103]

Αφήνω αυτό εδώ. Κάντε μια χάρη στον εαυτό σας και αφιερωστε του 2 λεπτά!

Η ζωή είναι περίεργη καθώς την ζεις μονάχα μία φορά και την πληρώνεις δέκα.

Έχεις μονάχα μία ευκαιρία για να βρεις την ιδανική συνταγή, μα αν την πετύχεις μία φορά σου είναι αρκετή.

Για να μπορείς λοιπόν να πεις πως έφτασες στο τέρμα, πως είδες όσα ήθελες και έχεις πια χορτάσει..

Πρέπει τουλάχιστον μία φορά να καεί η γλώσσα και η καρδιά σου.

Πρέπει να γρατζουνιστούν τα γόνατα μα και τα σχέδιά σου.

Πρέπει να αποτύχεις για να επιτύχεις, γιατί όσοι δεν απέτυχαν είναι όσοι ποτέ δε ρίσκαραν.

Πρέπει να γευτείς λεμόνι και αλάτι για να σε γλυκάνει μία σοκολάτα γάλακτος.

Πρέπει να γνωρίσεις τους λάθος ανθρώπους για να εκτιμήσεις την αξία της συντροφιάς όταν βρεις επιτέλους τους σωστούς.

Πρέπει να χάσεις το πτυχίο γαλλικών, την θέση στη σχολή που ονειρευόσουν από παιδί ή έστω τα κλειδιά με το αγαπημένο σου μπρελόκ.

Πρέπει να πληγωθείς μα πρέπει και να πληγώσεις.

Να αποχωριστείς τον πρώτο σου έρωτα και να βρεις το αέναο πάθος της ζωής σου.

Αφού το βρεις, όποιο κι αν είναι, πρέπει ολοκληρωτικά να του δοθείς.

Πρέπει να ξυπνήσεις ένα πρωί και να αναρωτηθείς αν αντέχεις να υπομείνεις την ημέρα που ξεκινάει.

Πρέπει να διαφωνήσεις με τους γονείς σου και να επιμείνεις στην θέση σου ακόμη κι αν δεν μιλήσετε για μερικές ημέρες.

Να σου κλέψουν πρέπει το πορτοφόλι, την θέση parking ή έστω τη σειρά στο ταμείο.

Να κρυολογήσεις άσχημα επειδή δεν έβαλες ζακέτα.

Να παρακοιμηθείς επειδή ζήτησες πέντε λεπτά ακόμη από το ξυπνητήρι σου.

Πρέπει να πιεις για να ξεχαστείς και αντ’ αυτού να θυμηθείς γιατί αξίζει να ζεις.

Να έρθει πρέπει η στιγμή που δεν θα ξέρεις τη σωστή απάντηση.

Ή ακόμη και η στιγμή που δεν θα έχεις καν απάντηση.

Πρέπει να επιλέξεις το λάθος πακέτο τηλεφωνίας και την λάθος κίνηση στο σκάκι.

Πρέπει να δοκιμάσεις ένα παντελόνι που δεν σου κουμπώνει και να σου κάνουν δώρο μια μπλούζα δυο νούμερα μεγάλη.

Πρέπει να απογοητευτείς από φίλους, να γελάσεις με κρύα ανέκδοτα και να υπομείνεις βαρετές ταινίες μέχρι εκείνη που ασυναίσθητα θα σε αλλάξει για πάντα.

Πρέπει να χάσεις στα χαρτιά την ίδια μέρα που θα χάσεις και στην αγάπη.

Να μην έχεις ούτε πίτα, ούτε σκύλο.

Οι αντοχές σου πρέπει να σε εγκαταλείψουν πριν φτάσεις στην γραμμή του τερματισμού.

Πρέπει να δεις το τελευταίο λεωφορείο για την θάλασσα να απομακρύνεται το πιο ζεστό μεσημέρι του καλοκαιριού.

Πρέπει να βρεις έναν άνθρωπο για τον οποίο θα τα παρατούσες όλα και να αναγκαστείς να παρατήσεις την ιδέα του μαζί.

Πρέπει να συνειδητοποιήσεις πως η ζωή σου πήρε έναν δρόμο που δεν διάλεξες εσύ.

Να ευχηθείς να ήσουν για μια στιγμή άλλου, σε εκείνο το “εκεί” που τόσο σου έχει λείψει.

Να έρθει η μέρα που δεν θα μπορέσεις να παραδεχθείς τα συναισθήματά σου, ούτε καν στον εαυτό σου.

Να δεις τον κόσμο σου να καταρρέει τριγύρω μα και μέσα σου.

Πρέπει να συνειδητοποιήσεις πως κάποια όνειρά σου δε θα πραγματοποιηθούν ποτέ και ακόμη πως ποτέ δε θα καταφέρεις να τα έχεις όλα.

Πρέπει να αναγνωρίσεις, λόγω εμπειρίας και όχι θεωρίας, πως τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή δεν είναι πράγματα, αφού επιθυμήσεις κάτι που δεν μπορείς να αγοράσεις.

Πρέπει να χάσεις το κορίτσι πριν βρεις το θάρρος να της εξηγήσεις.

Και πρέπει να πεθάνεις μερικές φορές πριν μπορέσεις πραγματικά να ζήσεις.

“You have to die a few times before you can really live” C. Bukowski

[Αγγελική Μαυρομμάτη, Η ζωή και τα πρέπει με αφορμή τον Τσαρλς Μπουκοφσκι]

[arab-quotes]

A note found in a Syrian boy’s diary:

“When the war is over in my country, we will close Syria’s doors and we will put a banner that says: (No Entry). We will shed tears of joy alone, just like how we suffered our grief alone.”

[theofilosofspring]

Πάλι πρωί ξημέρωσε bad hair day φανέρωσε τσαλάκα γαρ τριχωτή αστείρευτη όαση του freddo παιδί Απρόσμενα γουργούρισε την κόρη μου τούμπα τη γύρισε θαύμα σωστό αντίκρυσα κοιλιά VIP ψιθύρισα Τυφλώθηκα γκρεμίστηκα ασύστολα παραλογίστηκα κβαντική αιθέρια μορφή τετράκις για σένα πάω φυλακή

Πώς μπορείς να μη τη δεις Αμ δεν τολμάς να της κρυφτείς Σαματά θα κάνομε Ρούβλια πλαστά θα φτιάχνομε

Τ’ ομολογώ μπερδεύτηκα Σχεδόν θα πω μαγεύτηκα Βρε τι κορμί κουβάλαγε Όλο τον κόσμο χάλαγε

Τάδε ναουμ στον ομφαλό ζαλίστηκα δεν έχω μυαλό μόνο για μας χάρτη θα βρω βορρά και νότο θα απαρνηθώ

Φυλαχτό θα φορώ μανάρι μου στομαχικό delivery για πάρτη σου πάτερ ημών για χάρη σου

Αίτηση επώνυμη απ’ την οδό την νόμιμη δικαίωμα απάνω σου εγώ να ‘μαι το κράτος σου

Πώς μπορείς να μη τη δεις Αμ δεν τολμάς να της κρυφτείς Σαματά θα κάνομε Ρούβλια πλαστά θα φτιάχνομε

Τ’ ομολογώ μπερδεύτηκα Σχεδόν θα πω μαγεύτηκα Βρε τι κορμί κουβάλαγε Όλο τον κόσμο χάλαγε

Στίχοι, Σύνθεση, Κιθάρα, Τραγούδι: Θεόφιλος Άνοιξης