Since 2009 naging magkaibigan tayo, pero hindi ko inasahana na isa ka pala sa mga totoo kong kaibigan. Patagal ng patagal ang panahon lalo kita nakikilala...at nagpapasalamat ako kase andyan ka lagi kapag may problema ako, at andito rin ako lagi kapag kailangan mo ako. Ang bilis ng panahon at hindi mapagbiro madami na nagbago sa atin. Mas lumalim ang pagkakaibigan natin, hindi na nga siguro kaibigan ang turingan natin sa isa’t isa kundi kapatid o best friend. Sabay tayo nagtapos ng high school, hindi man tayo sabay nagtapos ng college pero sinuportahan naman natin ang isa’t isa. Halos wala nga tayong pinagaawayan eh. Kase hindi naman tayo tulad ng iba. Ngayon na malapit ka na magtapos ng college. Syempre, may onting magbabago satin kase kailangan na natin magtrabaho. Nung isang araw na nagpasama ka sa akin...nung nakita ko pa lang hawak mo yung dati mong passport. Nasa isip ko (aah...may balak talaga siya magibang bansa) hindi ko lang siguro pinapahalata pero, nakaramdam ako ng lungkot nun. Tapos nung pumunta tayo sa rooftop namin, sabi mo sakin “labs, kapag malungkot ka, upo ka lang dito sa pwesto ko tapos isipin mo ko sabihin mo (kim kelan ka ba uuwi?)” nung sinabi mo sakin yun. Ahhh gets ko na! May balak ka talaga na umalis hindi mo lang alam kung pano sasabihin sakin. Pero okay lang, desisyon mo naman yan eh. Alam mo naman na andito lang ako para sayo, suportahan kita sa lahat ng gusto o desisyon mo sa buhay. Pero i-promise mo lang na hindi mo ko kakalimutan. Wag ka magalala kapag may work na ko magiipon ako para sundan ka kung san ka man pupunta. Hindi lang siguro ako sana’y na wala ka.
andulkaphoto
dailybridgerton
areudirty
tangentwithtanner
vaporwave
ellievsbear