She
Δεν ξέρω γιατί μου πήρε τόσον καιρό να μπορέσω να γράψω για εσένα. Ίσως όσο το καθυστερούσα να διατηρούσα την ελπίδα οτι τίποτα δεν είχε τελειώσει. Γιατί δεν μπορεί να τελείωσε τόσο γρήγορα. Δεν μπορεί κάτι το τόσο όμορφο να μείνει στη μνήμη μας σαν κατι το περαστικό, σαν έναν ενθουσιασμό της στιγμής που δεν άντεξε το βάρος της καθημερινότητας. Θυμάσαι εκείνο το βράδυ στη συναυλία; Με πλησίασες και η καρδιά μου επιβράδυνε λίγο τον ρυθμό της με έναν τρόπο που είχε πολύ καιρό να το κάνει πριν σε γνωρίσω.
-Σε πειράζει να μείνουμε φίλες; με ρώτησες με έναν τόνο που δεν υποδήλωνε τίποτα σχετικά με το ποιά ήλπιζες να είναι η απάντηση.
Η ερώτηση δεν με βρήκε απροετοίμαστη, παρόλα αυτα ένιωσα κάτι μέσα μου να σπάει. Κομματάκια απο γυαλί άρχισαν να στροβιλίζονται μέσα μου αφήνοντας πληγές σε κάθε κομμάτι μου που είχες αγγίξει. Δεν έκουγα πιά την μουσική.
-Για ποίο λόγο; σε ρώτησα αν και ήξερα ήδη την απάντηση.
-Είμαι ερωτευμένη μαζί του. Και δεν έχει νόημα να κοροιδεύω ούτε εσένα ούτε τον εαυτό μου.
Τα κομματάκια απο γυαλί καρφώθηκαν βαθύτερα στο στομάχι μου. Έπρεπε να σε είχα φιλήσει εκείνη τη στιγμή. Έπρεπε να σου είχα πει οτι ειχε περάσει προ πολλού η εποχή που θα μπορούσα να σε δω ώς φίλη. Έπρεπε να σου ειχα πει οτι αυτα που ένιωθα για εσένα ήταν πολύ όμορφα για να μπορέσω να τα απαρνηθώ, οτι δεν άντεχα να πετάξω πάλι ένα κομάτι της ψυχής μου στα σκουπίδια, λόγω της ανεπάρκειας μου να κρατήσω έναν άνθρωπο κοντά μου. Έπρεπε να σου ειχα πει αυτά και πολλά άλλα. Δεν το έκανα. Αντ’ αυτου, με το πιο ανάλαφρο ύφος που θα μπορούσα ανασήκωσα τους ώμους μου και σου είπα:
-Εντάξει, ετσι κι αλλιώς I’ m too hot for you…
Γέλασες και με αγκάλιασες. Η μουσική επανήλθε εκωφαντική στα αυτιά μου ….She sold my soul \But I can make it alright \She told no more and I cannot breathe at night…. δεν εχω μπορέσει να ακούσω 1000mods απο τότε. Αν σε είχα διακδικήσει ίσως να μπορούσα. Ίσως να ακούγαμε μαζι και να γελάγαμε με εκείνη τη φορά που παραλίγο να τελειώσει αυτό που είχαμε.
Σκέφτομαι μερικές φορές οτι η ιστορία μας απο την αρχή εώς το τέλος θα μπορούσε να θυμίζει ταινία. Αυτό ήταν που με έκανε να σκαλώσω μαζί σου εξαρχής. Τα πάντα πάνω σου ήταν βγαλμένα απο ταινία. Η ιστορία σου, η κρυμμένη θλίψη στην ακρη των ματιών σου, το τατουάζ, η ήρεμη αυτοπεποίθηση σου και ο τρόπος που ανοιγώσουν…Θα μπορούσαμε να είχαμε ζησει μια ταινία εσυ και εγω, με soundtrack το “she”. Αντ’ αυτού, καθως περνάει ο καιρός, θα μείνεις στη μνήμη μου περισσότερο σαν ενας στάσιμος πίνακας, χωρις συνέχεια και εξέλιξη. Μια σειρά απο εικόνες που θα μου θυμίζουν τι έχασα. Δυο κοπέλες να φιλιούνται καθισμένες στη μέση του δρόμου καπου στο Συνταγμα, λουσμένες απο το φως ενος φανοστάτη, να αδιαφορούν για τα βλέμματα των περαστικών.
-Γιατί σου αρέσω; θυμάμαι πως με είχες ρωτήσει εκείνη την μερα.
Πως να στο εξηγούσα όταν ήταν τοσο προφανές; Πως θα γινόταν να μην μου αρέσεις;
-Κάποιες φορες, απλα οι άνθρωποι ειναι όμορφοι… στον τρόπο με τον οποίο “είναι”.
Ίσως μια μέρα να μάθω να διεκδηκώ αυτό που θέλω. Ίσως μια μερα να ξεφύγω απο την ψυχαναγκαστική μου ανάγκη να μην ειμαι αυτη που νοιάζεται περισσότερο, λες και η αγάπη είναι ενα παιχνίδι με νικητή και ηττιμένο, και να παραδεχθώ στον εαυτό μου, ότι όπως όλοι οι υπόλοιποι καταστραμένοι άνθρωποι ειμαι και εγω καταδικασμένη να ζω με την ελπίδα του έρωτα.
- @theuniverse-inside
http://theuniverse-inside.tumblr.com/
