🩵🦋🩵

🤍Fallen Angel🖤 171 cm: hw 61 kg, cw 53,2 kg, gw 49 kg TW: ANA BLOG!! NIE ZGŁASZAJ -> BLOKUJ

[tinybutterfly-00]

Tak bardzo nienawidzę swojego ciała, więc jak mogłabym się spodobać komukolwiek? Waga wskazuje niedowagę, a jednak brzydzę się tego co widzę. Więc jak ktokolwiek może chcieć tego dotknąć? Niedoskonałości na każdym kroku: zbyt koścista,  z bliznami na rękach, wiecznie lodowate dłonie, brzuch pozostawiający jeszcze wiele do życzenia .... Tyle osób skrytykowało moje ciało, że nie zdając sobie z tego sprawy skazali mnie na  kompleksy, przez które tracę każdą relację. Ktoś się później dziwi dlaczego jestem taka zdystansowana od wszelkiego dotyku ... bo każdy dotyk przypomina mi słowo, a każde słowo boli bardziej niż codzienny widok tego, co widzę w lustrze 🪞.

[tinybutterfly-00]

Ostatnio stałam się straszną hipokrytką. Patrzę się komuś w talerz z pogardą, jakbym była niewiadomo kim. Oceniam kogoś jakbym miała do tego prawo. A później tak sobie myślę, co ja kurwa robię. Ani nie mam ostatnio rewelacyjnych osiągnięć na wadze, ani dyscypliny, ani niczego, a patrzę krzywo na wszystkich innych. Nagromadzona przez lata frustracja, żal i złość to bardzo niebezpieczna mieszanka. Zapominam, że przecież nie wszyscy są tak zniszczeni jak my. Są przecież ludzie, którzy nie muszą codziennie stawać na wadze, katować się głodówkami, płakać nad jedzeniem, mieć niekończące się wyrzuty sumienia, napady głodu czy agresji. Ale z drugiej strony przyznaj ... chciałabyś, żeby ktoś usiadł, zainteresował się tobą, okazał choć gram współczucia, i żebyś przez pięć minut grała tą pierwszoplanową rolę. Ale czy wtedy dalej nie wyniszczałabyś się tak desperacko po cichu? Z przyzwyczajenia? Zapominam, że kurwa normalny człowiek je ile chce, bo jest po prostu głodny, że dziecko je, bo sprawia mu to przyjemność. To, że w tobie zabito tą przyjemność lata temu i jedyne co pozostało to obrzydzenie, nie znaczy, że musisz obrzydzać życie innym. To nic nie da słonko. Wiem, że zadajesz sobie pytanie, dlaczego padło na ciebie. Ja też. Ale to nic nie zmieni. Zawsze będziemy drugoplanowe. W cieniu znika się po cichu ... 🦋

[tinybutterfly-00]

Głód działa jak znieczulenie, skupiam się na bólu żołądka, na ciemności przed oczami, na ciężkim oddechu, a w zamian zapominam o bólu złamanego serca, z którego nic już nie zostało. Nie potrafię o tobie zapomnieć i nie chcę o tobie zapomnieć, ale wiem, że każdego dnia już od prawie roku mnie to niszczy. Jaka jest moja wartość, skoro byłeś moim wszystkim, a potraktowałeś mnie jakbym była niczym? Niech ten ból mnie pogrąży. I tak nikt nie zauważy, także mogę znikać po cichu.

[tinybutterfly-00]

Każdy dzień, każdy tydzień, każdy miesiąc pokazuje jak bardzo nie potrafię już żyć bez ciebie. Rzuciłam się w wir pracy, momentami łudzę się, że czuję się lepiej, uśmiecham się, żyję, ale tak naprawdę to nie. W środku umarłam, czuję pustkę po tobie, i codziennie paraliżuje mnie myśl, że tej pustki nikt nigdy nie zdoła wypełnić. Z każdym dniem stwarzam lepszy pozór, ale z każdym dniem mam coraz mniej siły. Jestem na granicy, żeby nie przełamać się i nie zatopić wszelkich smutków w litrach energetyków, tak jak to robiłam przez lata. Zastanawiam się, co mnie powstrzymuje ... i tak nikt nie zauważy, i tak ktoś zawsze będzie ważniejszy, i tak nikogo to nie obchodzi. Więc co? Strach, że może tym razem uda mi się zaszkodzić sobie na dobre? A więc brzmi to jak motywacja ... 🦋

[tinybutterfly-00]

Ktoś mi dzisiaj powiedział, że w końcu wyglądam jakbym odżyła. To dobrze, że taki dobry pozór sprawiam .... bo wewnątrz każdego dnia od pół roku umieram. Ale zabawne jak łatwo można oszukać ludzi.

[tinybutterfly-00]

Tęsknię za tobą. Tak cholernie za tobą tęsknię, wiesz? I ta tęsknota mnie ciągnie na dno. Wmawiałam sobie, że sobie poradzę, ale dobrze wiemy, że nie wiem jak. Ciebie nie ma, a ja nie widzę już sensu, dla którego miałabym walczyć. Zabrałeś ze sobą pewną cząstkę mnie, i chociaż pewnego dnia udałoby mi się ruszyć na przód, to już nie w całości. Pokazałeś mi, że życie jest piękne, a potem tak nagle kazałeś mi wrócić do rzeczywistości. Jeśli ciebie tutaj nie ma, to ja nie chcę tutaj być. Każdy dzień z dala od ciebie pogłębia moją utratę mnie. Te wszystkie przepłakane noce, te napady histerii, te ataki paniki .... jestem już tak bardzo zmęczona. Nie chce mi się jeść, a wręcz marzę żeby spowrotem zatopić się w ciemności. Bo jeśli za dnia nie ma cię u mojego boku, to może przynajmniej w ciemności na krótką chwilę połączymy się tak jak to sobie to obiecywaliśmy.

[tinybutterfly-00]

Są takie błędy, od których nie da się uciec. Można mieć lepsze dni, lepsze liczby, lepsze samopoczucie, a one i tak siedzą gdzieś z tyłu głowy. Waga przestaje być tylko wagą — staje się filtrem, przez który patrzymy na siebie każdego dnia. Nawet kiedy jest „lepiej”, wciąż czujemy, że coś jest nie tak. Lustro nie pokazuje tego, kim jesteśmy teraz, tylko przypomina, kim byliśmy i czego sobie nie wybaczyliśmy. I chyba właśnie z tym zostajemy na dłużej: z poczuciem, że pewne rzeczy odkształcają nas na zawsze, niezależnie od tego, jak bardzo próbujemy iść dalej.

[tinybutterfly-00]

[tinybutterfly-00]

Codziennie budzę się z myślą, że dzisiaj może uda się być wystarczającą.

Że może powiem coś właściwego, zrobię coś dobrze, że ktoś w końcu spojrzy na mnie i nie zobaczy porażki.

Ale zanim dzień się zacznie, już wiem, że przegrałam.

Każdy gest jest zły, każde słowo brzmi obco.

Nie wolno mi być sobą, bo „sobą” jest niepoprawne.

Więc próbuję udawać, ale nawet w tym jestem słaba.

Świat przypomina mi, że nie pasuję — a ja coraz mniej chcę próbować.

[tinybutterfly-00]

Twoja osobowość nikogo nie obchodzi. Twoja wartość kończy się tam, gdzie zaczyna się tłuszcz. Nie jesteś ładna? Nie istniejesz. Nie jesteś chuda? Nikt cię nie chce. Przestań się łudzić, że bycie dobrą osobą coś znaczy. Ludzie widzą tylko to, co mogą ocenić w 3 sekundy.

[tinybutterfly-00]

Przez ostatni tydzień, tysiące kilometrów stąd byłam naprawdę szczęśliwa. Przez cały tydzień cieszyłam się każdą chwilą. Ani przez moment nie liczyłam kalorii, ani przez moment nie zastanawiałam się, czy aby nie przytyłam, czy mam wyrzuty sumienia czy jednak nie. Piękne uczucie chociaż na moment przestać o tym myśleć. I wiecie co? Wróciłam, schudłam, i z powrotem chowam się wśród motylków. Bo tutaj nie potrafię się cieszyć. Nie potrafię być naprawdę sobą. Zbyt wiele złego mnie tutaj spotkało. Ana czeka na mnie cierpliwie. Ona już zawsze będzie czekać ...  przynajmniej tutaj.

[tinybutterfly-00]

Znasz to uczucie wyrzutów sumienia po jedzeniu? Jest beznadziejne. Znasz je doskonale, wiesz jak źle się ze sobą wtedy czujesz, wiesz że nie możesz na siebie spojrzeć, znasz to palące poczucie wstydu, wiesz że nie zasługujesz na jedzenie, wiesz że zawodzisz samą siebie każdego dnia. Dlaczego to robisz? Dla odrobiny jedzenia? Dla smaku trwającego kilka minut? Naprawdę żałosne. Pomyśl ile czasu spędzisz później zastanawiając się po co to zjadłaś. Jeśli teraz nie zjesz to obiecuję ci, że satysfakcja, którą poczujesz będzie tego warta.

Nie jesz = nie masz problemu 🦋

Jesz = jesteś porażką 🐷

No ale co kto woli ....

[tinybutterfly-00]

POV: Kiedy osoba, na której ci zależało, próbowała cię złamać, ale ty pomimo tego wyszłaś na środek niczym królowa i pokazałaś wszystkim tym, którzy tylko czekali na twoje potknięcie, że nie dasz im tej satysfakcji. Ani teraz ani nigdy. 

Mój comeback był tym razem osobisty

W ostatnim miesiącu: 

Wielu zabiło mój optymizm. 

Wielu przyczyniło się do moich łez. 

Wielu przyczyniło się do bezsennych nocy.

Wielu sprawiło, że straciłam poczucie własnej wartości. 

Wielu podważyło moją wiarę w siebie.

Wielu próbowało mnie wyeliminować.

Wielu przyczyniło się do mojego złego samopoczucia. 

Wielu podkopało moją pewność siebie.

Wielu mnie zraniło. 

Dlatego ten sukces jest kurwa osobisty! Możesz mnie złamać, zniszczyć i na końcu zostawić, a ja wrócę jeszcze silniejsza i udowodnię ci, jak bardzo się co do mnie myliłeś. Przejdę przez wszystkie gorsze dni, poradzę sobie z bólem w samotności, upadnę na dno jeszcze nie raz, ale ... ostatecznie zawsze powstanę mądrzejsza o nowe doświadczenie i każdego dnia będę twoim koszmarem na jawie.

[tinybutterfly-00]

Myślę, że większość z nas czuje się rozczarowana sobą, ponieważ oczekujemy zbyt szybko widocznych efektów. Myślisz, że jeśli nie zjesz nic przez jeden dzień to coś się zmieni? Nic się nie zmieni. I to nas pokonuje za każdym razem. Bo skoro nie widzę różnicy, a naprawdę się staram, to to musi być bez sensu. Kochanie wcale tak nie jest. Ana po prostu sprawdza, czy jesteś wystarczająco silna, żeby się do niej zbliżyć. Wytrzymaj tydzień, półtora, następnie dwa .... zaczniesz widzieć powoli efekty. W pierwszych dniach jeśli czujesz głód musisz go zignorować. Zapomnij o nim. Jeśli wytrzymasz tą początkową fazę to po kilku dniach nie będziesz już czuła ani głodu, ani chęci do jedzenia. I od tego momentu naprawdę już jest łatwiej. Ale to właśnie pierwsze dni są kluczowe. Jeśli co chwilę będziesz sięgać po jedzenie to będziesz stała w miejscu i zaczynała w kółko od nowa. Zastanów się jaką cenę jesteś gotowa zapłacić za idealne ciało 🦋.

[tinybutterfly-00]

Nic nie jest ok.

Nie czuję się ok.

Nie wyglądam ok.

Nie jestem w stanie dać z siebie 100%.

Nic mnie nie cieszy.

Czuję się zniszczona.

Czuję się odrzucona i pokonana.

Czuję, że jestem porażką.

Czuję łzy spływające po policzkach co nocy.

Czuję ogromny żal.

Czuję frustrację.

Czuję ogromne rozczarowanie.

Jestem niewystarczająca.

Zawsze myślę o kimś więcej niż o sobie.

Zapominam o sobie.

Zatracam się.

I ostatecznie to zawsze ja ponoszę winę.

To ja przeżywam wszystko co nie było moją winą.

To ja przeżywam wszystko czego nie zrobiłam.

To ja płaczę pół nocy, żeby za dnia od nowa stwarzać pozór silnej.

Nic kurwa nie jest ok.

Mam nadzieję, że osoba, która sprawia, że tak właśnie się czujesz, poczuje się pewnego dnia równie podle. Poczuje ten ból, który jest tak silny, że momentami się dusisz, który sprawia, że masz ochotę krzyczeć, który boli fizycznie. A do tego czasu droga osobo trzymaj się mocno i pamiętaj, że to wszystko pewnego dnia będzie tylko wspomnieniem.

[tinybutterfly-00]

Czasami zastanawiam się dlaczego to właśnie muszę być ja? Dlaczego to ja musiałam przejść przez piekło w tak młodym wieku? Dlaczego zostałam w tym wszystkim sama? Dlaczego zdaje się być dla świata niewidoczna? Dlaczego nikogo nie obchodzę? Dlaczego jestem tak naiwna i daję serce ludziom, którzy je później niszczą? Dlaczego muszę być tak cholernie wrażliwa i analizować wszystko po dziesięć razy? Dlaczego nie mogę spotkać na swojej drodze osoby, która zobaczy we mnie ideał, w który ja już tak dawno zwątpiłam? Dlaczego zawsze ja muszę stwarzać pozór silnej, mimo że mam ochotę rozpaść się w jednej sekundzie? Dlaczego wszyscy mi zazdroszczą moich sukcesów, podczas gdy dla siebie nigdy nie jestem wystarczająca? Dlaczego spotykam ludzi, którzy dają mi nadzieję i dobroć, a następnie zostawiają, jakbym nic nie znaczyła? Dlaczego nie mogę o tym wszystkim przestać myśleć? Jestem już tak bardzo zmęczona i rozczarowana. Chciałabym po prostu mieć u swojego boku osobę, która zobaczy we mnie cały świat, dla której będę wystarczająca, przy której będę czuła się kochana, przy której w końcu moje myśli znikną i poczuję upragniony spokój.

A teraz zejdźmy na ziemię kochany motylku, koniec lamentu ... weź się w garść i pokaż wszystkim, że dasz radę i poradzisz sobie, choćby miało cię to zniszczyć 🦋

[tinybutterfly-00]

Żeby faktycznie przestać czuć głód musisz być w takim momencie w życiu, kiedy naprawdę na niczym ci już nie zależy. Dopiero gdy już naprawdę się poddasz wszystko stanie się łatwiejsze. Naprawdę nie będziesz głodna, a im więcej stresu będziesz doświadczać tym szybciej waga będzie spadać. Mentalnie będziesz się czuła jak chodząca porażka, natomiast wewnętrznie będziesz skakać z radości jak z dnia na dzień będziesz widziała w lustrze efekty. Dopóki nie znienawidzisz siebie do granic możliwości, dopóki nie pogodzisz się z tym, że nikogo nie obchodzisz i jesteś w tym wszystkim sama, a ludzie są fałszywi i zniszczą każdy skrawek twojej niewinności - to aż do tego momentu będziesz się codziennie ze sobą męczyć. Dopiero kiedy sięgniesz dna poczujesz obecność Any. Tylko pamiętaj, że ona cię już nie wypuści ze swoich objęć.