"Uyuyalım , insan uyudumu herşeyi unutur. "
YOU ARE THE REASON

ellievsbear
"I'm Dorothy Gale from Kansas"

oozey mess
ojovivo
KIROKAZE

Kiana Khansmith
Misplaced Lens Cap
will byers stan first human second
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year

@theartofmadeline
Jules of Nature

No title available
cherry valley forever
let's talk about Bridgerton tea, my ask is open
noise dept.
sheepfilms
RMH
Today's Document

tannertan36

seen from Malaysia
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from South Africa

seen from Australia
seen from United States

seen from United States
seen from Malaysia

seen from United Kingdom
seen from United Kingdom
@tiredpurplewhale
"Uyuyalım , insan uyudumu herşeyi unutur. "
Çünkü ben bir gün bir başkasının her şeyi olacağım
ve bazı kızlar başka bir şehirde kimsenin onu tanımadığı onun da kimsenin tanımadığı yerde sıfır dan başlamak ister.
Bu ara kendimi her şeye karşı o kadar yetersiz hissediyorum ki anlatmam
ne kadar konuşursam konuşayım hep daha fazlası vardı, mutlaka birkaç kelime eksik kalırdı. fakat şimdi hiçbir cümlenin ucundan tutamıyorum. bir kelime bile fazla geliyor. hiçbir şeyin izahı yok artık bende.
Sorun değil ama ben aynısını sana asla yapmazdım
canın çıkar da sesin çıkmaz.
Belki de karşılıklı aşk, kaderin en sessiz duasına verilmiş bir cevaptır; insan, sevdiği tarafından da sevildiğinde yalnızca bir kalbe kavuşmaz, kendi hakikatini de bulur. Ve dünya, ilk kez gerçekten bir yuva gibi hissettirir.
naber
iyi galiba senden naber
Bütün mümkünlerin kıyısındayız.
Yükü taşıyor olmak, ağırlık yapmadığı anlamına gelmez.
başka bir ihtimalde bunların hepsi farklı olabilirdi
En ağır yas mezarın başında değil, eve dönünce başlıyor. Çünkü mezarlar sessizdir. Asıl gürültü her gün eksik kalan bir sandalyede, iki kişilik kurulup tek kişilik toplanan sofralarda, kimsenin duymadığı o iç boşluğunda.
Bir bakmışsın hayattan keyif alan biriyim, bir bakmışsın dipsiz kuyuda gibiyim
insan birini sevince, onun her haline alışıyor da bir tek yokluğuna alışamıyor.
içimdeki bu aptal kaygı hissinden ne zaman kurtulacağım acaba?