nefes @sonnefesimsin - Tumblr Blog

sen bana nefes, ben sana herkes.

saat kaç olursa olsun beni arayabilirsin, ancak açıp efendin olmam artık. mesaj atabilirsin, susma hakkımı kullanırım. eskisi kadar katı değilim, karşıma çıkabilirsin elbette sanki daha evvel seninle gönül bağım olmamış gibi burnumun dikine yürürüm, üzülürsün. ağlayabilirsin bunu benim senin yüzünden olan hayata küskünlüğüme sayarsın. ben halden falan da anlamam artık içebilirsin de işte o zaman bana gelme. yaralarımı saran insanlar lazım bana, bir yara daha açan değil. biz seninle olsak olsak mahalleye falan rezil oluruz. iyisi mi sen otur ağla, düşün, sigaranı yak. ben artık uyursam geçer cinstenim. benim seninle olan davam bitti. benim sen diye bağıran bir yanım yok artık. seninle gülünmez, ağlanmaz, bir yolda yürünmez. sen verilmiş her emeğin ziyan oluşuna şahit bu yazdıklarımı bir gün gel yüzün tutarsa beraber okuruz. bir ihtimal varsa bile ben yokum artık.

#nefes

insanlara güvenmemen gerektiğini ne zaman öğreneceksin lavinia?

#nefes

o her defasında arkasını dönüp gitmeyi seçti. ben ise avuçlarımda parçalanmış hayallerin ağırlığıyla öylece kaldım. sabahın beşi...içimde ki yangını söndürmeye gücü yetmeyen o sigara parmak uçlarımı kavururken, dışarıda ki ayaz yalnızca tenime değil, ruhuma da işliyordu. gitmek onun için ne kadar zahmetsizse onun bıraktığı boşlukta nefes almak benim için bir o kadar imkânsızdı.

#nefes

insan, birinin bıraktığı boşluğun içinde yaşamayı her zaman öğrenemiyor. bazı yokluklar vardır, nefes alırsın ama ciğerlerine hiçbir şey dolmaz.

#nefes

söyle lavinia, hak etmeyen insanlar için ruhunu bu kaçıncı hırpalayışın? değmeyecek bir yangın uğruna niçin bu kadar yağmur damlası biriktiriyorsun kirpiklerinde?

#nefes

ve sonra baktığım herkeste seni aradım, sen sandığım herkeste biraz daha eksildim.

#nefes

muptezzel

Yıkalım demiyorum, örmüşsün o kadar ama pencere mi açsak o duvarlara? Hem kuşları görürsün, belki çiçek koyarsın önlerine, ne bileyim.

sonnefesimsin

ördüm elbet, çünkü rüzgar çok sert esiyordu ve canım fazlasıyla yanmıştı. şimdi o duvarlara bir pencere açarsam, yine aynı fırtınanın içeri sızmasından korkuyorum. ama haklısın, kuşları özledim, çiçeklerin kokusunu da. insan kendi ördüğü hapishanede bile, gökyüzüne bakacak bir boşluk arıyor en nihayetinde.

albalabel

içeri sızan güneş ışığı saçlarına gözlerine vurur mutlu olursun tıpkı bir çocuk gibi. korkma, pencereyi açtın diye evin yıkılmaz. aksine, karanlık odalarına sızan o ilk ışık hüzmesiyle, ördüğün o taşların bile rengi güzelleşir. belki o zaman anlarsın, insan yaşamak için saklanmak zorunda değil.

kendi yaralarını kendin sarmayı öğrendiğinde büyüyeceksin lavinia.

#nefes #lavinia

yalnız senin ellerin gezinsin ömrümde, beni yalnız sen mahkum eyle, sen azât et. ve yalnız sen benden canımı iste ki, nereye saklayacağımı şaşırmadan vereyim.

#nefes