--- @tiruriru92 - Tumblr Blog

Post, dot. 3 października 2019.

Planowałam kilkudniowy wyjazd do miasta, by przez jeden dzień poczuć się częścią większej całości (Warszawa, 11 listopada).

Po raz kolejny mojej rodzinie udało się wpędzić mnie w poczucie winy, z powodu chęci przeżycia raz do roku czegoś więcej, chęci wyrwania się z trybu pić, jeść, spać (jak tamagotchi) i pracować.

W dodatku moja chęć wyjazdu została uznana za chęć przeprowadzenia schadzki, że do miasta sprowadza mnie "dupa".

Właściwie zrezygnowałam z wyjazdu. Zaoszczędzone w ten sposób pieniądze należy zainwestować, by w przyszłości nie musieć czuć się tak zawstydzoną, zażenowaną, upokorzoną i wpędzoną w ślepy zaułek poczucia winy związany z chęcią przeżywania swojego życia po prostu oraz chęcią choćby poczucia sprawczości we własnym życiu.

Rozmowa, a raczej jej fragment

P.(on, który od ponad dekady nie tylko nie mieszka z rodzicami, ale i mieszka za granicą): Zauważyłem, że mieszkasz z rodzicami.

Ja: No tak. Tak, mieszkam z rodzicami.

P.: Masz 26 lat. Nie myślałaś, żeby mieszkać sama? Nie chciałaś?

Ja: No chciałam, ale to kosztuje, itd.

P. <chwila wymownej ciszy>: A wracając do wcześniejszego tematu...

25. grudnia 2018.

Rodzina to bardzo destrukcyjny wynalazek.

Ale nie będziemy w sobie pielęgnować złych myśli.