Намрын навчис нэг нэгээрээ унаж, чи бид хоёр аажим аажимаар төгсгөл нь үл харагдах нарийхан замаар алхана. Чи залуу байсан шигээ хурдан алхдагаа больж, нуруу нь жаахан бөгтийсөн байх юм. Царайг нь харах гэхээр нэг л харц тогтож өгдөггүй. Миний сугадаад алхаж байгаа хүн чи байгаасай гэж дотроо хэдэнтээ залбиран алхана.
Би халааснаасаа гаа гаргаж өгчихөөд, хамт жаахан суухыг хүслээ.
Надад нэг их хугацаа үлдээгүй гэдгээ мэдэрч байгаагаа хэсэг гайхсан шүү. Бодит амьдрал зүүд хоёр кртөнцийн алинд нь байгааг өөрөө ч ойлгохгүй байгаа ч энэ өндөр настай надад хугацаа маш бага байгааг чи ч би ч мэдэж байгааг би үнэхээр мэдэрч байсан юм.
Мөрийг чинь дэрлээд чихэвчээр явах хөгжимд уярч хэсэг суугаад, би чамд одоо үнэхээр хугацаа үлдсэнгүй гэдгээ хэллээ. Чи аажуухан мэднээ л гэнэ. Гараас чинь атгах үед энэ танил бандгар гар чинийх мөн гэдгийг мэдээд баярлах, гуниглах хоёр зэрэг сэтгэлд хурж тэссэнгүй.
Чи бид хоёр юу ч яриагүй, чимээгүй суугаад л. Гэхдээ юу ч яриагүй мөртлөө бүх зүйлс дэндүү ойлгомжтой.
Нэг нэгээр миний чихэн дээр дусах нулимсаар чамайг чимээгүйхэн уйлж байгааг би мэдэрлээ. Өндийн чөмруу харахад, тэр харц яг л хэвэндээ. Ганц өөрчлөгдөөгүй нь тэр харц, намайг гэх хайр. Бусдаар чи минь их л өөр болж. Нүд нь хүнхийсэн, гүн үрчлээ нь нүд духыг нь эзэгнэж. Нулимсыг чинь арчингаа би чиний энгэрт 20 хэдхэн настай охин шиг эрхлэн тэврүүлэн: “ Миний амьдралд өнгө нэмж, солонгоруулж ирсэнд баярлалаа”
Ингээд л сэрсэн. Дэр нойтон. Сэрээд ч гарж чадахгүй ихэр татан уйллаа. Мартхаасаа өмнө бичиж аваад, буцаад хэвтлээ.
Миний мэдэрсэн бүхэн, мэдэрж байгаа бүхэн үнэн гэдгийг өдөр бүр улам л илүү мэдэрнэ. Хүн ийм хайртай учирсан нь аз биш гэж үү. Хайртай. Маш их. Зөндөө их. Чамаас мэдэрсэн бүхэн чиний хайр ч дэндүү ариухан нандин болохоор, би тавьж чадахгүй нь. Үнэхээр чадахгүй нь
gamechangershow
romaincrisis
2087
izzy806
s-u-f-j-a-n-s-t-e-v-e-n-s
yousharknotpass
