Things you do.

[treeng]

You unconsciously taught me one of the greatest lessons I’ve learned in life: time matters.

Another hour would have been enough to say my apologies. Perhaps a day will do to listen to you stories while you were away. I might need more than a week if we want to catch up with all the stuff at work or school or a month to talk about our struggle.

I was not asking for a lifetime. Just few more minutes will, maybe, make me feel less incomplete (if there is such thing).

But what good will these words do if you were not able to read them? Why would I keep on singing the song we both love if you were not able to hear even a single note?

Will it hurt less if we were able to say our goodbyes?

[treeng]

To the father I met just three years ago, thank you for the love and support. Thank you for pushing me to be excellent in whatever I do thru your life advices over (three to four) bottles of wine. haha! I promise to reach the average BMI and jog 15 mins a day and forget ice cream and rice and bbq and steak and...*cries in desperation*. For everything, thank you! Happy fathers' day ❤️

[treeng]

[treeng]

Usa ka tuig ang milabay sukad nga mibiya ko sa Davao aron nga dawaton ang trabaho sa kasikbit nga syudad, ug karon nga mibalik na ko diri sa dakbayan ni Duterte, hinay-hinay nga mibalik sa akong huna-huna ang mga butang nga pugos nakong gibiyaan.

Kaganiha, gi-ablihan nako ang duha ka karton sa sanina nga usa ka tuig nga wa nako nasul-ob. Tungod sa kadaghan nako'g gipang-ukay nga sanina sukad college, ug wala ko'y sense of fashion, nabuhi ra ko'g usa ka tuig nga dala lang ang pipila ka mga sanina (pipila, means duha ka maleta hahaha).

Samtang namilo ko, nalingaw ko sa kadaghan diay sa mga sanina nga maayuhon pero wa gyud nako gidala: akong UP Letterman jacket nga dugay na nakong gipangita, tulo ka habol, usa ka malong, sanina nga gisul-ob nako sa thesis defense, ug mga t-shirt nga gipanghuram nako sa mga amigo nga wa pa gyud mauli ug basin nakalimtan na sab nila nga ila.

Matag sanina, anaay istorya. Ang usa mao ang gisul-ob nako sa Iloilo kanus-a una kong nahibaluan ang kamaayo mo sa pagpamaba; naa sab tong polo nga suot nako tong nagmeeting ta sa Jacinto human nangaon ila Ate Barato; katong sanina nga ingon ka bagay sa ako; ug ang gisul-ob nako kadtong ulahi tang nagkita.

Sagol ang kaguol ug kalipay samtang namilo ko. Daghan sab diay ta'g naagihan.

[treeng]

Ngumiti ka.

Sige, ngiti pa. Ibigay mo ang ngiti ng isang taong buo

Ng isang taong puno.

Tandaan mo, sanay ka nang wala siya.

Kaya sige, ngitian mo siya.

  Wag mong pansinin ang mga lubid na nagbubuhol-buhol sa sikmura mo.

Hindi ka dapat bumigay sa gulat na makita syang muli.

  Matatag ka na.

Hindi ka mayayanig nito.

Hindi ka na dapat mayanig nito.

  Bakit hindi mo siya alukin ng mauupuan?

Bakit hindi mo siya ipagtimpla ng kape?

At wag mong ipapahalata na kabisdo mo parin ang timpla nya.

Na ayaw nya ng gatas.

At ang asukal dapat isa lang na kutsarita.

  At habang hinahalo mo ito,

wag mong bibilangin ang dami ng beses na ginawa mo ito

at marami pang bagay para sa kanya.

Para sa kanya.

  Hindi ito ang oras para maging mahina.

Susubukan nyang kausapin ka.

Pakinggan mo.

Ipagpaliban ang libu-libong tanung na nasa isipan mo.

Matatag ka na, hindi ba?

  Kapag ngumiti sya, ibaling mo ang tingin mo sa iba.

Tumingin ka sa kisame, sa sahig,

sa mga linya sa kanyang mukha na dati wala naman doon.

  Wag mong sasabihin na noon…

noong nawala siya,

ilang beses kang naging haliging asin dahil sa iyong paglingon,

na hanggang ngayon ay may galos ka parin

sa iyong mga kamay sa kasusubok na hilain sya pabalik

na ang kanyang mga halik ay bumibisita parin sa iyong panaginip

  Tatanungin nya kung kamusta ka na

Sabihin mo, “mabuti ako”

Wag mong sasabihin na “eto, gumuguho na naman ako dahil sa pagbabalik mo”

Na “mas kilala ko parin ang kung sino ako nang nasa tabi mo.

Ako ay isang lihim na ang tanging ikaw lang ang may alam

at anong silbi ng isang sekretong nalimutan?”

Wag kang madudurog sa harap nya

Pero ngitian mo sya.

Ngitian mo sya

Kumapit ka sa kasalukuyan hanggang sa may makakapitan ka pa.

  Ngitian mo siya

At kapag nagpaalam na ‘sya,

Wag mong ibagsak ang pinto.

Marahan mo itong isara.

  Sana matagpuan mong malinis parin ang silid  

At kung ano man ang bahagi mo ang napilas, at nabaklas,

Sana tinangay na nya

Siya naman ang magdala.

Spoken words by Juan Miguel Severo

[treeng]

[treeng]

Tayo Na!

[treeng]

Memories warm you up from the inside. But they also tear you apart

Haruki Murakami, Kafka on the Shore

[treeng]

We can’t undo what has already happened. Once something’s ruined, it can’t go back to the way it was.

Haruki Murakami, 1Q84

[treeng]

Dili man gyud ko hingape

Malipay ra ko’g tubig, gani bisan dili bugnaw, kon mumata ko'g alas kwatro sa kadlawon aron hipuson ang mga butang nga magpamatuod nga sa pila ka oras, gidulog ko ang mga kabalaka nga atubangon gihapon nato sa pagsubang sa adlaw.

Igo na nga madunggan nako ang tingog nimong namukaw sa nagluko pa ‘tawon nga mga mantikaon. Makamata na sab nako ang ginagmay nga pagwara-wara sa akong bukton samtang naghilam-os.

Apan, hingape ka.

Una pa nimong ginapangita ang tasa nga itom sa kusina bag-o pa ka mangihi. Nagtuo ka nga apil na sa kinabuhi sa tawo ang kape! Nga sama sa bugas, kinahanglan sa atuang lawas ang sipa sa init nga tubig nga gisagulan og gamayng kape og asukal.

Basin matingala ka nganong anaa na koy gitimpla daan kaganihang buntag. Sama sa imong hangyo—nga daghanun lang ang tubig sa 3-in-1 ug dugangan og asukar aron mas daghan kini— gidungagan sab nako ang pag-sabot sa kahimtang nato.

“Dili man gyud ko hingape”, ingon ko nimo. Aron lang nga dili na ko mag-timpla og kaugalingon nakong kape ug makigsalo lang ko sa paborito nimo nga tasa. Kabalo ko nga dili ka ganahan sa akong timpla: Usahay lad-ang, usahay tam-is ra kaayo.

Apan mupahiyom ra man ka kung mangutana ko sa lasa sa akong timpla.

[treeng]

My Make-up Artist.

Everyone in the neighborhood knows Kuya Along.

He's one of my mom's barkada. A jolly beautician. A foster Mother/Father of his two pamangkins. Our dear MUA since my flower-girl-days, kinder graduation and high school theater presentations.

He calls me Trex and gives me 50% discount for all kind of hair treatment--from (then) relax, hair cellophane to milk rebond.

I really thought he'll still be here to make me beautiful on my wedding day. I'll miss you, Kuya Along. Condolence to you family.

I'm afraid this is the only photo we both have </3

[treeng]

This song will always remind me of you. 

[treeng]

Happy Birthday, 54311.

I’m glad I was able to save a photo of this Iloilo-Davao flight that changed my life.

I clearly remember the words you meticulously chose four years ago. You were trembling then. That was unusual because you were good at talking and explaining theories to people. I stared outside the plane’s window trying to collect words that may answer your question but the clouds and the sky did not give me any advise. No hint. It was just sunny that day.

I said ‘yes’ at the taxi going home.  A smile and a hug sealed the ‘deal’ only the two of us know.

Per,  If i can only keep a safe where I can store my memories—and ocasionally pick one and watch it though— i’ll save this day along with many other days i’ve spent with you.

But i know technology can’t do it yet, so, i apologize if years from now i wont be able to remember some details of your face. Or the sound of your deep voice. I’m sorry if i wont be able to think of you even during the 18th day of the month or your birthday..

Right now, i can still recall the exact feelings i felt last November 4 but i’m afraid that if i turn 30, i will be less emotional when i think of you. Maybe i wont be able to give you flowers or even remember what this day meant. I don’t know. Circumstances can be harsh sometimes.

So before that day comes, let me say sorry.

Sorry if the images of you in my mind become twisted. Sorry if I won’t be able to keep your letters and gifts. Sorry for all those inevitable things that can possibly happen.

I dont know if i’ll be able to sing you a song on those ‘to remember’ days in my calendar when i turn 40, 50 or 60…so i apologize.

I said i’ll always remember you. I take that back. You taught me to be careful in using the word ‘always’…

Per,

I hope you can hear me sing Lolita Carbon’s ‘Hawak Mo’…that’s my birthday gift ;) 

[treeng]

Pinaka-memorable na experience sa UP?

They asked me kung ano ang pinaka-memorable na experience ko sa UP. Ang hirap sagutin.

Mula sa pagkanta ng SBP '09 ng The Climb ni Miley Cyrus sa first year orientation, pag-memorize ko ng UP Naming Mahal overnight para makanta ko ito perfectly sa first day ng school, pag-memorize ng student number...hanggang sa nakabuo na ako ng sariling circle of friends na nakasama kong 'lumangoy' hanggang maka-Sablay..

...hanggang sa namulat sa mga isyu na kinakaharap ng students at ng bansa...

Ang dami kong iniyakan.

Umiyak dahil nabagsak sa academic paper, hindi nakapag-study, nag-study pero hindi lumabas sa exam (na limited to 27 words lang ang sagot) lahat ng nabasa mo. Umiyak dahil exempted sa Math Exam, napasama sa listahan ng mga 'gahut' students at natapos ko parin ang thesis kahit na nabura ko LAHAT ng documents ko months before the plenary...

Umiyak dahil walang laman ang ATM at walang pera ang roomates, hindi na-approve ang student loan at kung anu-ano pang kahirapan issues.

At sa labas ng classroom...umiyak dahil sa pagpapa-alis kina Nanay Silay para tayuan ng subdivision ang lupa nila, pagkasira ng mga bahay at pananim ng mga magsasaka sa ComVal nung umepal si Pablo, pag-bakwit ng mga Lumad sa talaingod na biktima ng harassment at iba pang HRV.

Ang dami kong iniyakan.. pero mas madami akong happy moments sa UP smile emoticon

[treeng]

Mahal kong Oryang,

Mali ka. Hindi kita nakasalubong upang sa dulo ng kalsada, ako ay liliko sa kanan at ikaw sa kaliwa. Sapagkat saan man tayo dalhin ng ating pakikibaka, ikaw lang ang aking itatangi at makailang ulit na ihaharap sa pulang bandila. Hindi tayo nagpalitan ng mga kwento upang sa pinakahuling tuldok ng pangungusap, ang karugtong ay alingawngaw ng katahimikan. Walang pagod kitang aawitan ng imnong pambayan, Oryang. Hindi kailanman ako mauubusan ng salita upang maialay sa iyo bilang mga tula. Maging ang bulong at buntung-hininga’y magpapahayag ng pagsinta sa tulad mong umiibig din sa bansa. Hindi tayo sabay na tumawa, nagkatinginan, at tumawa pa nang mas malakas, upang sa paghupa ng halakhak ay may butil ng luha na mamimintana sa ating mga mata. Loobin man ng Maykapal na pansamantala tayong magkawalay, tandaan mong ang halakhak at sigaw ng ating mga kasamahan ay sa akin rin. Hindi ka dapat masabik sa akin sapagkat ako’y mananatili sa iyong piling. Hindi kita niyakap nang ilang ulit upang sa pagkalas ng mga braso ko sayo ay maramdaman mong iniiwan kita. Habambuhay akong magiging tapat sa ating panata, Oryang. Kapara ng binitawan kong sumpa sa ngalan ng bayan, tayo’y mananatiling katipun, kawal, at bayani ng ating pagmamahalan. Hindi tayo bumuo ng mga alaala sa umaga, tanghali at gabi upang sa muli mong paggising ay maisip mong hindi tayo nagkasama sa pakikidigma. Hindi ko man hawak ang bukas, nais kong tanganan mo ang aking pangako na ilang ulit kong pipiliing mabuhay at pumanaw upang patunayan sa iyong mali ka. At kung magkataong ako’y paharapin sa ating anak na si Andres, buo ang loob kong haharap sa kanya at sasabihin ko sa kanyang mali ka. Hindi ako bumati sa simula upang sa huli ay magpaalam.

Ikaw ang aking bayan, Andres

*Ibinigay ni Julio Nakpil ang liham na ito kay Oryang ilang gabi makalipas ang pagpaslang kay Andres sa Maragondon.

[treeng]

“Umaalis ang mga anak upang habulin ang kanilang mga pangarap, at malao’t madali, maraming magulang ang tumutunton sa duguang bakas ng kanilang mga anak…upang sunduin ang kanilang bangkay at iuwi ang pinakadakilang katibayan ng kanilang pagkatao.” – Lualhati Bautista

[treeng]

Exactly three years ago, i made a decision that changed the course of my life. I will never regret the path i've chosen.